Se connecterในหัวของเขานึกถึงได้แค่เผยมู่เหยี่ย แต่เขากลับเลือกที่จะเงียบ ไม่พูดอะไรออกมาเลย เขารับรู้ได้ว่าหลินซีอินมองเขาเป็นแค่เพื่อนร่วมงาน เพื่อนสนิท หรือไม่ก็น้องชายคนหนึ่ง แต่ไม่มีวันเป็นคนรักได้ เกิดมาจนป่านนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกชอบใครสักคน จะให้ถอดใจยอมแพ้ไปง่าย ๆ คงเป็นไปไม่ได้ สำหรับเขาในตอนนี้ ขอแค่ได้อยู่เคียงข้างเธอ... เท่านี้ก็พอใจแล้ว วันอาทิตย์ที่ผ่านมา ในที่สุดเซียวรั่วอีก็มีเวลาว่างเสียที เธอชวนฉือเทียนหลินไปทานข้าวที่ร้านอาหารกับสองแม่ลูกหลินซีอิน บนโต๊ะอาหาร เซียวรั่วอีดูไม่ค่อยเจริญอาหารนัก เมนูโปรดที่คีบมาใส่จาน เธอเขี่ยกินไปได้แค่สองสามคำก็กลืนไม่ลงแล้ว “เป็นอะไรไป เหนื่อยเกินไปหรือเปล่า” หลินซีอินคีบเนื้อปลาให้เธออีกชิ้น: “ปลาจานนี้ทำออกมาดีเลยนะ เนื้อนุ่มมาก ลองชิมดูสิ” เซียวรั่วอีส่ายหน้า: “ไม่อยากกินเลย” หลินซีอินจึงต้องคีบเนื้อปลากลับมาใส่จานตัวเอง: “สงสัยจะเหนื่อยจัด สัปดาห์นี้เธอบินไปหลายที่เลยใช่ไหม” “บินไปตั้งสามประเทศน่ะ” เซียวรั่วอีตอบ: “ธุรกิจในประเทศทำยากแล้ว ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องไปลุยตลาดต่างประเทศ” ฉือเทียนหลินตักน้ำซุปให้
หากเป็นเมื่อสามปีก่อน ถ้ามีคนมาเอ่ยปากชมฉือเทียนหลินแบบนี้ หลินซีอินคงไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด แต่ตอนนี้ เธอถึงกับเถียงไม่ออก ผู้ชายอย่างฉือเทียนหลิน วางตัวเก่งเกินไปจริง ๆ หลังจากทานข้าวเสร็จ เขาก็อยู่เล่นเกมเป็นเพื่อนเจ้าก้อนแป้งน้อย รอจนกล่อมเด็กน้อยเข้านอนเสร็จสรรพ ฉือเทียนหลินถึงค่อยเอ่ยปากขอตัวกลับ เรื่องพวกนี้ ตลอดช่วงเวลาสามปีที่อยู่ต่างประเทศ เขาทำบ่อยเสียจนคุ้นชินและเชี่ยวชาญไปนานแล้ว เมื่อหลินโย่วสิงหลับไป หลินซีอินจึงเดินมายืนส่งเขาที่โถงทางเดินหน้าประตู “คืนนี้ทำให้คุณต้องสิ้นเปลืองแล้ว” หลินซีอินเอ่ย: “ไว้วันหลังฉันเลี้ยงข้าวคุณคืนนะ” “ไม่ต้องวันหลังหรอก” ฉือเทียนหลินว่า: “ไอ้คำว่าไว้วันหลัง หรือไว้คราวหน้าน่ะ มันก็แค่คำพูดหลอกกันทั้งนั้นแหละ”หลินซีอินหัวเราะเบา ๆ: “งั้นคุณก็ลองว่ามาสิคะว่าวันไหนดี” ฉือเทียนหลินตอบ: “ลองถามเซียวรั่วอีดูสิว่าเธอว่างวันไหน จะได้มาทานด้วยกัน” หลินซีอินชอบการคบหากันแบบนี้มาก มันทำให้เธอรู้สึกสบายใจ เธอยังคงระบายยิ้ม: “ตกลงค่ะ” เหตุผลสำคัญที่ทำให้เธอยินดีเป็นเพื่อนกับฉือเทียนหลิน และยอมให้เขาเข้ามามีส่วนร่วมในชีวิตของเธอก็ค
หลินซีอินกำลังขับรถ โทรศัพท์วางอยู่บนแท่นยึด เธอไม่ได้ใส่หูฟัง จึงกดรับสายและเปิดสปีกเกอร์โฟนทันที “ยังไม่เลิกงานอีกเหรอ?” เสียงของฉือเทียนหลินดังมาจากโทรศัพท์ น้ำเสียงของเขาสบาย ๆ เป็นธรรมชาติ แฝงไปด้วยความสนิทสนมคุ้นเคย เผยมู่เหยี่ยตวัดสายตาเย็นเยียบมองไป บนหน้าจอแสดงชื่อที่บันทึกไว้ว่าเป็นฉือเทียนหลินจริง ๆ “กำลังกลับน่ะ” หลินซีอินตอบ: “มีอะไรหรือเปล่า?” “ผมกำลังไปรับโยวโยว” ฉือเทียนหลินบอก: “สั่งอาหารร้านโปรดของคุณไว้ให้แล้วนะ เดี๋ยวเขาจะไปส่งให้ที่บ้าน” หลินซีอินเงียบไปสองวินาที ก่อนจะตอบ: “โอเค” เพราะมีเผยมู่เหยี่ยนั่งอยู่ข้าง ๆ เธอจึงไม่สะดวกจะพูดอะไรมากนัก ฉือเทียนหลินพูดต่อ: “คุณคงถึงบ้านก่อน อาบน้ำให้เรียบร้อยแล้วรอผมกับโยวโยวกลับไปกินข้าวนะ”หลินซีอินขานรับอีกคำ ปลายสายบอกลาแล้ววางไป การสนทนาสิ้นสุดลง ภายในรถกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง หัวใจของเผยมู่เหยี่ยราวกับถูกใครบางคนบีบเค้นอย่างแรง ฉือเทียนหลินกับหลินซีอินตกลงแล้วเป็นอะไรกันแน่? ทำไมพวกเขาถึงได้สนิทสนมกันถึงเพียงนี้? เขาสามารถไปบ้านเธอ รับลูก สั่งอาหาร แถมยังไปร่วมโต๊ะกินข้าวที่นั่นได้อย่างตามใจชอ
ถึงจะไม่รู้ว่าเขาพูดอะไรไปบ้าง แต่คงไม่ใช่เรื่องดีแน่ ๆ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรหาหลินซีอินทันที หลินซีอินเพิ่งเดินมาถึงตึกหอพัก พอเห็นว่าเป็นเบอร์ของเขาก็กดรับสาย “อินอิน” เผยมู่เหยี่ยเรียกเธอ: “เมื่อกี้เจอลู่จั่วฝานใช่ไหม อย่าไปสนใจเขาเลย หมอนั่นมันประสาท ไม่ว่าเขาจะพูดอะไร คุณอย่าเก็บไปใส่ใจเลยนะ ได้ไหม” “ไม่มีอะไรหรอก” น้ำเสียงของหลินซีอินราบเรียบ: “ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันวางสายล่ะนะ” “อินอิน ผมพูดจริงนะ ถ้าเขาพูดอะไรไม่ดีออกไป ผมขอโทษแทนเขาด้วย...” “ไม่หรอก” หลินซีอินยิ้มบาง ๆ: “ความจริงสิ่งที่เขาพูดมาก็มีเหตุผลนะ พวกคุณต่างก็มีงานรัดตัว ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องมาเสียเวลากับฉันเลย” พูดจบหลินซีอินก็ชิงตัดสายไป พอเผยมู่เหยี่ยได้ยินแบบนี้ ก็รู้ได้ทันทีว่าคำพูดของลู่จั่วฝานคงจะฟังสวนหูแค่ไหน เขาโมโหจนแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว เดิมทีความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหลินซีอินก็เจอทางตันอยู่แล้ว เขายังคิดไม่ออกเลยว่าจะทำยังไงให้เธอยอมใจอ่อน แล้วลู่จั่วฝานยังจะมาสร้างเรื่องวุ่นวายให้อีกในเวลาแบบนี้ เพราะทนความโมโหไม่ไหว เขาจึงส่งข้อความไปด่าลู่จั่วฝานอีกยกใหญ่ พร้อมสั่งให้อีกฝ
หลินซีอินขมวดคิ้ว “ก็บอกแล้วไงว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด” ลู่จั่วฝานเอ่ยขึ้น: “ผมเองก็เพิ่งมารู้ทีหลังว่าคนที่มู่เหยี่ยชอบคือคุณ ตอนนั้นผมมีอคติกับคุณไปหน่อย ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ” “ช่างเถอะค่ะ เรื่องมันผ่านไปแล้ว” หลินซีอินตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย: “คุณยังมีธุระอื่นอีกไหมคะ” ช่วงนี้เธอยุ่งมาก กลางคืนต้องค้นคว้าหาข้อมูล กว่าจะได้นอนก็ปาเข้าไปค่อนคืนแล้ว ตอนพักเที่ยงเธอมีเวลาพักผ่อนแค่ครึ่งชั่วโมง จึงไม่อยากมาเสียเวลากับลู่จั่วฝาน “มี” ลู่จั่วฝานมองออกว่าเธอเริ่มรำคาญ: “ในฐานะเพื่อนสนิทของเผยมู่เหยี่ย ผมอยากถามหน่อยว่าตอนนี้คุณคิดยังไงกันแน่ มู่เหยี่ยชอบคุณ เรื่องเมื่อก่อนก็แค่เข้าใจผิด ตอนนี้ก็ปรับความเข้าใจกันแล้ว พวกคุณจะกลับมาแต่งงานกันใหม่เมื่อไหร่” หลินซีอินยิ้มบาง ๆ: “ฉันยังไม่มีความคิดที่จะกลับไปแต่งงานกับเขาค่ะ” ลู่จั่วฝานอยากจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ แต่พอเห็นป้ายห้ามสูบบุหรี่ก็ต้องข่มใจไว้ เขาพูดขึ้นว่า: “ผมล่ะไม่เข้าใจจริง ๆ ผู้ชายที่เพียบพร้อมอย่างมู่เหยี่ย คุณไปรังเกียจเขาตรงไหน แล้วตอนแรกคุณจะแต่งงานกับเขาทำไม ในเมื่อตอนนี้เขายังรักและลืมคุณไม่ได้ แล้วคุณจะมามัวเล่นแง่
ข้างกายลู่จั่วฝานมีหญิงสาวหน้าตาดีคนหนึ่งเดินคู่มาด้วย รูปร่างของเธอสูงโปร่ง บุคลิกโดดเด่นสะดุดตา มองดูแล้วน่าจะเป็นเด็กที่เรียนเต้นมา ตอนนั้นหลินซีอินกำลังเดินกลับจากโรงอาหาร โดยมีอู๋ซินเยว่และลี่สิงจือเดินขนาบข้าง อู๋ซินเยว่ถูกหลินซีอินดึงตัวมาทำงานในนามของสตูดิโอ ถึงแม้ก่อนหน้านี้อู๋ซินเยว่จะพลาดโอกาสไปเรียนต่อต่างประเทศ แต่ความเป็นมืออาชีพของเธอก็เป็นสิ่งที่ไม่มีใครกังขา ประกอบกับความสัมพันธ์อันดีระหว่างเธอกับหลินซีอิน ทั้งคู่ทำงานเข้าขากันได้อย่างยอดเยี่ยม หลินซีอินจึงตัดสินใจจ้างเธอมาทำงานในนามของสตูดิโอ “พี่คะ ผู้ชายตรงนั้นหล่อจังเลย!”อู๋ซินเยว่ควงแขนเธอพร้อมกับกระซิบเสียงเบา หลินซีอินเงยหน้าขึ้นไปมอง แล้วก็พบว่าเป็นลู่จั่วฝานซึ่งลู่จั่วฝานเป็นฝ่ายสังเกตเห็นเธอก่อนแล้ว ในรั้วมหาวิทยาลัย สาวสวยสไตล์หลินซีอินถือว่าโดดเด่นสะดุดตาเอามาก ๆ หญิงสาวข้างกายเขาเริ่มชักสีหน้าไม่พอใจ เธอเขย่าแขนเขาเบา ๆ: “คุณมองอะไรอยู่คะเนี่ย”ลู่จั่วฝานตอบกลับด้วยท่าทีทีเล่นทีจริง: “ใคร ๆ ก็ชอบมองของสวย ๆ งาม ๆ กันทั้งนั้นแหละ” “นั่นอาจารย์มหา'ลัยเราค่ะ!” หญิงสาวพูด: “แต่เธอหย่าแล้







