บทที่ 7

หลินซีอินยืดหลังตรง มีเพียงปลายนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อย

ลำคอระหงของเธอ ทำให้ท่ายืนตอนนี้นิ่งสง่าดูหยิ่งทระนงไม่ต่างจากหงส์ขาว

เธอมองเผยมู่เหยี่ยที่เดินเข้ามา สายตาเย็นชา ดื้อรั้นไม่ยอมเอ่ยปาก

หมิงชิงหว่านสะอื้นไห้พลางเอ่ยขึ้น “ฉันไม่ดีเอง ขอโทษค่ะ...พี่มู่เหยี่ย พี่อย่าว่าพี่ซีอินเลยนะคะ”

หลินซีอินหลุบตาลงมองเธอร้องไห้ “หลีกหน่อย ขวางทาง”

ทั้งสองคนยืนขวางทางเดินจนมิด

เสียงสะอื้นของหมิงชิงหว่านดังขึ้นกว่าเดิม

หลินซีอินเบี่ยงตัวจะเดินเข้าไปด้านใน เผยมู่เหยี่ยก็คว้าข้อมือของเธอไว้โดยตรง

หลินซีอินมองเขาตรง ๆ ในแววตาที่เย็นชาแฝงไปด้วยความดื้อรั้นและไร้ซึ่งความหวาดกลัว

เพียงแต่ไม่มีความรักใคร่หลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย

เผยมู่เหยี่ยสัมผัสได้ถึงสายตาที่เปลี่ยนไปของเธอ จึงรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมามากกว่าปกติ “ซีอิน คุณเป็นพี่สะใภ้ สมควรที่จะยอมให้น้องสะใภ้บ้าง”

รอยร้าวในใจของหลินซีอิน ตอนนี้ราวกับว่ามันได้แตกสลายกลายเป็นผุยผงไปแล้ว

ความรักและความรู้สึกเหล่านั้น ล้วนไหลไปตามเลือดลมทั่วสรรพางค์กายพร้อมกับเศษซากเหล่านี้

เจ็บปวดราวกับถูกเข็มทิ่มแทง

เธอหลับตาลง แล้วลืมตาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

เธอต้องการหย่า ต่อไปก็ต้องไปจากบ้านหลังนี้ เวลานี้ไม่มีความจำเป็นต้องสร้างปัญหาเพิ่ม

หากทำให้เผยมู่เหยี่ยโมโห ใครจะรู้ว่าเขาจะสร้างความลำบากให้เธอหรือไม่

เธอหันไปมองหมิงชิงหว่านแล้วเอ่ยปาก “ไปกวนสุนัขของเธอเข้าแล้ว หลีกไป”

ดวงตาของเธอเป็นประกาย คล้ายกับมีน้ำตาคลออยู่ข้างใน ทว่าเมื่อมองดูดี ๆ กลับไม่ใช่น้ำตา

แต่เหมือนเป็นสิ่งอื่น ที่เย็นชา หมางเมิน และเด็ดเดี่ยว

เผยมู่เหยี่ยชะงักไป ส่วนที่แข็งแกร่งที่สุดในใจสั่นไหวเล็กน้อย

ยังไม่ทันได้จัดการกับความรู้สึกนี้ หลินซีอินก็สาวเท้าเดินผ่านไปแล้ว

กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวเธอ ลอยอวลอยู่ปลายจมูกของเผยมู่เหยี่ย

หลินซีอินเดินขึ้นไปชั้นบน พอถึงตรงหัวมุม หมิงชิงหว่านก็พูดขึ้น

เธอพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้น “พี่ซีอิน ฉันไม่ดีเอง ฉันจะอบรมเล่อเล่อให้ดีค่ะ พี่มีอะไรก็มาลงที่ฉันเถอะ อย่าไปโกรธเล่อเล่อเลยนะคะ?”

หลินซีอินหัวเราะออกมาคำหนึ่ง โดยไม่แม้แต่จะหันหน้ากลับไป

เผยเย่าไห่รีบพูดขึ้น “โธ่ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้เอง ชิงหว่าน เธออย่าร้องไห้เลย ซีอินก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้หรอก”

โจวอวี้ซู่กล่าว “เธอจะไม่ใส่ใจได้ยังไงกันคะ? คุณดูสีหน้าเธอสิ เหมือนมีใครไปติดหนี้เธออย่างนั้นแหละ!”

เผยมู่เหยี่ยผู้สง่างามและเย็นชา ทำหน้าถมึงทึงเดินตรงขึ้นชั้นบนไป

เขาเดินเข้าไปในห้องนอน หลินซีอินกำลังหยิบเสื้อผ้าเตรียมจะไปอาบน้ำพอดี

“หลินซีอิน เรามาคุยกันหน่อยเถอะ”

เผยมู่เหยี่ยเป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นก่อน น้ำเสียงทุ้มต่ำมีเสน่ห์

“มีอะไรให้คุยงั้นเหรอ?” หลินซีอินช้อนตาขึ้นมองเขา “ไม่ใช่ความผิดของฉันหรือไง?”

“คุณทำท่าทีให้มันดีกว่านี้หน่อยได้ไหม?” น้ำเสียงของเผยมู่เหยี่ยเย็นชาขึ้น “เวลาคุณอยู่ข้างนอกกับคนอื่น คุณก็พูดจาประชดประชัน เหน็บแนมแบบนี้เหมือนกันเหรอ?”

เผยมู่เหยี่ยพูดต่อ “ผมแค่เตือนคุณสักประโยค ถ้าดูแลตัวเองไม่ดี เอาแต่กลับดึกดื่นทุกคืน เช่นนั้นก็ไม่ต้องออกไปทำงาน ซีอิน คุณต้องระวังสถานะของตัวเองด้วย”

ความรู้สึกที่ถูกกดทับมาเนิ่นนานในที่สุดก็มาถึงจุดเดือด หลินซีอินเอ่ยปาก “เผยมู่เหยี่ย ตอนนี้คุณทำให้ฉันรู้สึก...ขยะแขยงเล็กน้อย”

เผยมู่เหยี่ยรู้สึกเพียงแค่ว่าในหัวดังอื้ออึงไปหมด

คำพูดสองคำนี้ของหลินซีอินราวกับมีเสียงกึกก้องกังวาน สั่นสะเทือนจนเขาปวดหูไปหมด “คุณพูดว่าอะไรนะ?”

แต่หลินซีอินไม่อยากพูดซ้ำอีกรอบ เธอไม่อยากให้ตัวเองต้องเจ็บปวดอีก

ทว่าสองคำนั้น เมื่อหลุดออกจากริมฝีปาก ก็ได้ซึมซาบเข้าไปในหัวใจแล้ว

ผู้ชายที่เธอเคยเทิดทูนไว้กลางใจ บัดนี้...ได้เปลี่ยนไปนานแล้ว

“หลินซีอิน คุณทำไม คุณกล้าดียังไง...”

เผยมู่เหยี่ยตาแดงก่ำดึงตัวคนเอาไว้ เขาขยับกายเข้าไปแนบชิด แล้วดันร่างของเธอไปกดแนบกับประตูห้องน้ำ

หลินซีอินไม่อยากให้เขาแตะต้องเลยสักนิด ดูจากท่าทางของเขา ก็รู้ได้ทันทีว่าเขาต้องการทำอะไร

แต่ในเวลานี้ เธอไม่มีทางยอมตามใจเขาเป็นแน่

“อย่ามาแตะต้องตัวฉัน” ดวงตากลมโตสุกใสของเธอมองเขาอย่างเย็นชา

ทั้งสายตาและร่างกาย ล้วนต่อต้านเขาอย่างเห็นได้ชัด

จากนั้น เผยมู่เหยี่ยก็กดเธอลงใต้ร่างโดยไม่ถนอมบุปผาหยกเลยแม้แต่น้อย

“ฉันบอกแล้วไง ว่าอย่ามาแตะต้องตัวฉัน” หลินซีอินกดเสียงต่ำ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความโกรธ “เผยมู่เหยี่ย คุณรู้บ้างไหมว่าคำว่าให้เกียรติสะกดยังไง?”

“ไม่รู้ คงต้องรบกวนคุณนายเผยช่วยสอนผมหน่อยแล้ว” เผยมู่เหยี่ยพูดประโยคเช่นนี้ออกมา แต่น้ำเสียงยังคงเย็นชา

“ทุกครั้งคนที่เกี่ยวเอวผมไว้ไม่ยอมปล่อยด้วยท่าทีเร่าร้อนนั่น ไม่ใช่คุณหรอกเหรอ คุณนายเผยของผม?”

“เราหย่ากันเถอะ!”

น้ำเสียงนั้นแหบพร่า ราวกับถูกเค้นออกมาจากลำคอ

หลินซีอินจ้องมองเขา

“เผยมู่เหยี่ย...”

เสียงของหลินซีอิน ทั้งทุ้มต่ำ แหบพร่า และแฝงไปด้วยความเฉยชา

เผยมู่เหยี่ยยืนขึ้น แล้วหันหลังไป

หลินซีอินหลับตาลง หยาดน้ำตาสองสายไหลรินลงมาจากหางตา

“เรา...หย่ากันเถอะ”

อากาศคล้ายกับเบาบางและอึดอัดขึ้นมากะทันหัน ทั้งห้องเต็มไปด้วยความรู้สึกกดดัน แม้แต่ลมหายใจ...ก็ยังยากที่จะประคองไว้

“หย่า?” เผยมู่เหยี่ยยังคงหันหลังให้เธอ น้ำเสียงแหบพร่า ทว่าเย็นเยียบ “คุณพูดว่าหย่าเหรอ?”

หลินซีอินฝืนยันตัวลุกขึ้นนั่ง “เผยมู่เหยี่ย ชีวิตแต่งงานของเราเป็นแบบนี้ มันจะมีความหมายอะไรอีก? คุณปู่ไม่อยู่แล้ว คุณไม่จำเป็นต้องเล่นละครให้ใครดูอีก!”

เผยมู่เหยี่ยหันขวับกลับมามองเธอ แฝงไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “คุณอยากหย่างั้นเหรอ? ผมไม่ตกลง หลินซีอิน อย่าเอาแต่ใจ”

พอพูดจบเขาก็เดินเข้าไปในห้องน้ำ ประตูห้องปิดดังสนั่นหวั่นไหว

รอจนกระทั่งเขาออกมาจากห้องน้ำ ภายในห้องก็ไม่มีเงาของหลินซีอินอยู่แล้ว

เขาเดินลงมาชั้นล่าง โจวอวี้ซู่ยังคงดูโทรทัศน์อยู่

“แกกับซีอินเป็นอะไรกัน? เธอไม่พูดไม่จาอะไรก็เดินออกไปเลย” โจวอวี้ซู่เอ่ยปากอย่างไม่พอใจ แล้วบ่นพึมพำเสียงเบา “ไม่มีมารยาทเอาซะเลย”

สีหน้าของเผยมู่เหยี่ยยิ่งดูไม่ได้หนักกว่าเดิม เขาไม่พูดอะไรเช่นกัน หมุนตัวเดินกลับขึ้นชั้นบนไป

โจวอวี้ซู่เห็นเขาขึ้นไป ก็พูดพึมพำกับตัวเอง “อย่าได้ทะเลาะกันเชียวนะ แล้วก็ห้ามหย่าด้วย พวกแกสองคนแค่ยื้อกันไว้ก็พอ”

ฐานะอย่างเผยมู่เหยี่ย หากหาภรรยาที่มีคนหนุนหลังได้อีก ลูกชายของเธอก็จะหมดโอกาสจริง ๆ แล้ว

หลินซีอินวิ่งหนีออกมาในยามดึกดื่น เธอไม่อยากกลับไปที่บ้านทะเลเมฆ นั่นมันบ้านของเผยมู่เหยี่ย

และก็ไม่อยากกลับบ้านเดิม เพราะกลัวว่าพวกเขาจะอดห่วงไม่ได้

สุดท้ายเธอจึงกลับไปที่สถาบันวิจัย ในห้องทำงานมีห้องพักผ่อน ซึ่งมีเตียงเล็ก ๆ อยู่เตียงหนึ่ง

เธอนอนลงบนเตียงเล็ก ๆ นั้น ผ่านไปพักใหญ่ก็ยังคงดึงสติกลับมาไม่ได้

ร่างกายยังคงสั่นเทา หัวใจบีบรัดตัวแน่น รู้สึกเจ็บปวดทรมานอย่างแสนสาหัส

ช่วงเวลาที่ผ่านมา ในหัวของเธอมีความคิดเรื่องหย่าร้างมาตลอด

เธออยากหาโอกาสเหมาะเพื่อคุยกับเผยมู่เหยี่ยให้ดี

แต่เธอกลับไม่คาดคิดเลยว่า ตัวเองจะหลุดคำว่าหย่าออกมาในสถานการณ์เผชิญหน้าที่เลวร้ายเช่นนั้น

ครั้งหนึ่ง เธอเคยคิดว่าเธอจะสามารถใช้ชีวิตอยู่กับเผยมู่เหยี่ยไปได้ตลอดชีวิต

ต่อให้คนทั้งสองจะต้องอยู่กันแบบเคารพซึ่งกันและกันดั่งแขกก็ตาม

แต่ดูจากตอนนี้แล้ว เธอทนอยู่ต่อไปไม่ไหวแล้วจริง ๆ

เผยมู่เหยี่ยไม่ให้เกียรติเธอ ไม่สนใจความรู้สึกของเธอ ไม่เห็นเธอเป็นคนเลยด้วยซ้ำ

ชีวิตแต่งงานแบบนี้ ไม่มีประโยชน์ที่จะประคับประคองต่อไปอีกแล้ว

แต่เผยมู่เหยี่ยไม่ยอมตกลง เขามีสิทธิ์อะไรมาไม่ตกลงกัน?

หลินซีอินจมดิ่งลงไปในความเจ็บปวดและสับสน

ดึกมากแล้ว หลินซีอินถึงได้เผลอหลับไป

เช้าตรู่ เผยมู่เหยี่ยก็เดินทางไปที่บริษัท เดี๋ยวเขามีประชุม แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วกดโทรออกไปเบอร์หนึ่ง

ปลายสายดังอยู่นานกว่าจะรับ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความหงุดหงิด “นายควรจะมีเรื่องด่วนคอขาดบาดตายนะ! มารบกวนเวลานอนแต่เช้าตรู่ เผยมู่เหยี่ย นายมันไร้จิตสำนึกหรือไง?”

เผยมู่เหยี่ยกำโทรศัพท์แน่น ขมวดคิ้วแล้วเอ่ยขึ้น “นายยังไม่ตื่นอีกเหรอ?”

“นายดูสิว่าตอนนี้มันกี่โมง!” ลู่จั่วฝานสบถคำหยาบออกมาประโยคหนึ่ง “นายไม่มีชีวิตกลางคืน ก็ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นเขาจะต้องละกิเลสไร้ตัณหาเหมือนนายนะ! เมื่อคืนฉันเพิ่งจะทำศึกกับยอดขมองอิ่มของฉันไปตั้งสามร้อยยก...”

เผยมู่เหยี่ยไม่ได้สนใจเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ของเขา จึงเอ่ยปากขัดขึ้นมา “ง้อผู้หญิงทำยังไง?”

ลู่จั่วฝานทำราวกับค้นพบทวีปใหม่ เขาพิงหัวเตียงแล้วจุดบุหรี่มวนหนึ่ง “ง้อผู้หญิง? ใครจะง้อ? นายเหรอ? ง้อใครกัน?”