Share

บทที่ 6

Author: ซีซีโหย่วอวี๋
จะว่าไปก็แปลก พอเธอพูดจบ เมื่อมองเห็นหลินซีอิน ปอมเมอเรเนียนก็เห่าขึ้นมาทันที

หมิงชิงหว่านอุ้มมันขึ้นมาอย่างระมัดระวัง หลุบตาลงพลางพูดต่อ “ฉันเอาเล่อเล่อออกไปก่อนนะคะ”

เธอรีบนำเล่อเล่อไปไว้ข้างนอกประตูอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็เดินกลับเข้ามา

หลินซีอินนั่งลงเรียบร้อยแล้ว

เผยเย่าไห่พูดไกล่เกลี่ย “ซีอินเพิ่งมา เล่อเล่อยังไม่คุ้นเคยกับเธอ รออีกสักสองสามวันก็ไม่เห่าแล้วล่ะ”

โจวอวี้ซู่กลับพูดว่า “แปลกจริงเชียว ไม่กัดคนอื่น แต่กลับจะกัดซีอิน”

เผยอวิ๋นชิงก็เสริม “ใช่ครับ เล่อเล่อออกจะแสนรู้ขนาดนั้น”

หมิงชิงหว่านปรายตามองหลินซีอินแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้น “ฉันได้ยินมาว่า...จริง ๆ แล้วน้องหมามีเซนส์นะคะ มันสัมผัสได้ว่าใครมีเจตนาดี หรือใครมีเจตนาร้ายกับมัน พี่ซีอิน อย่าเพิ่งไม่ชอบมันเลยนะคะ มันว่าง่ายมากจริง ๆ!”

เดิมทีหลินซีอินไม่อยากจะแก้ตัวอะไร แต่พอได้ยินหมิงชิงหว่านพูดแบบนี้ เธอก็ไม่คิดจะยอมทนอีก “เพิ่งเจอกันครั้งแรก ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยมันก็จะกัดฉันแล้ว จะว่าไป ฉันควรจะเป็นฝ่ายตำหนิเจ้านายของมันที่สั่งสอนมาไม่ดีมากกว่า”

ขอบตาของหมิงชิงหว่านแดงก่ำขึ้นมาทันที “พี่ซีอิน แต่ก่อนเล่อเล่อไม่เคยกัดคนเลยนะคะ มันว่าง่ายมากจริง ๆ...”

หลินซีอินไม่คิดจะตามใจเธอ “ในลานบ้านมีกล้องวงจรปิด มันโจมตีฉันหรือเปล่า ไปเปิดดูก็รู้แล้ว...”

“เลิกพูดได้แล้ว”

หลินซีอินยังพูดไม่ทันจบ เผยมู่เหยี่ยกลับเอ่ยแทรกขึ้นมา

จากนั้นสายตาเย็นชาของเขาก็ตวัดมองมา แววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “กินข้าวเถอะ”

เมื่อเผยมู่เหยี่ยเอ่ยปาก ก็ไม่มีใครกล้าพูดอะไรอีก

ทว่าคนที่ต้องกล้ำกลืนความอึดอัดใจ มีเพียงหลินซีอินคนเดียว

เธอจะกินลงได้อย่างไร จึงรีบลุกขึ้นยืน “พวกคุณค่อย ๆ ทานกันนะคะ ฉันขอตัวก่อน”

นิ้วมือของเผยมู่เหยี่ยกำตะเกียบเอาไว้แน่น

ผ่านไปไม่กี่นาที เขาก็ลุกขึ้นเช่นกัน “ทานกันตามสบาย”

หมิงชิงหว่านรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว “ฉันเป็นห่วงเล่อเล่อ ขอไปดูหน่อยนะคะ”

รอจนเผยมู่เหยี่ยขับรถออกมา ก็เห็นหมิงชิงหว่านอุ้มเล่อเล่อยืนตาแดง ๆ อยู่ที่หน้าประตู

เขาลดกระจกรถลงแล้วเอ่ยว่า “ดูแลเล่อเล่อให้ดี วางใจเถอะ ไม่มีใครทำร้ายมันได้”

หมิงชิงหว่านพยักหน้าอย่างว่าง่าย “ฉันทราบค่ะ ฉันจะดูแลมันอย่างดี พี่มู่เหยี่ย ขับรถดี ๆ นะคะ”

หลังจากเผยมู่เหยี่ยจากไป หมิงชิงหว่านก็ค่อย ๆ ลูบขนปอมเมอเรเนียน พลางเผยรอยยิ้มบาง ๆ

หลินซีอินมาถึงสถาบันวิจัย ก็จัดการงานในมือของตัวเองให้เสร็จก่อน จากนั้นจึงไปหาหัวหน้าทีมเพื่อขอลา

เมื่อคืนเธอส่งข้อความไปหาอาจารย์หลี่ล่วงหน้าแล้ว เพื่อยืนยันว่าวันนี้อาจารย์ไม่มีสอนและช่วงเช้าจะอยู่บ้าน

เธอตั้งใจจะไปเยี่ยมเยียน

ภรรยาของอาจารย์หลี่ดีใจมาก จึงชวนให้เธอไปทานมื้อเที่ยงด้วยกัน

มหาวิทยาลัยไห่ต้าเป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศ ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา สาขาวิชาฟิสิกส์และเคมีมีการพัฒนาไปอย่างรวดเร็ว จนกลายเป็นที่โดดเด่นท่ามกลางมหาวิทยาลัยมากมาย

หลินซีอินซื้อเชอร์รีหนึ่งลัง และมะม่วงไต้หวันอีกหนึ่งลัง ซึ่งล้วนเป็นของโปรดของอาจารย์แม่

เมื่อถึงใต้ตึก เธอสะพายกระเป๋าพาดบ่า โค้งตัวลงยกผลไม้สองลังออกมาจากกระโปรงท้ายรถ

จู่ ๆ น้ำหนักในมือก็เบาหวิว เธอเงยหน้าขึ้นและเห็นร่างที่คุ้นเคย

“ฉันจัดการเอง”

ชายหนุ่มยืนอยู่ตรงนั้น แสงแดดที่สาดส่องลงมาอาบไล้รอบตัวเขาจนเกิดเป็นวงแสงสีนวลตา

รูปร่างสูงโปร่ง หล่อเหลาสง่างาม

ถังอี่เซินเป็นผู้ชายที่ยอดเยี่ยมมาก รูปร่างหน้าตาหล่อเหลา ทั้งยังอ่อนโยนและถ่อมตัว

เสื้อโค้ตผ้าแคชเมียร์สีดำที่สวมอยู่บนร่าง ยิ่งขับให้เขาดูสูงส่งหาใดเปรียบ

“...รุ่นพี่” หลินซีอินเรียกออกไปคำหนึ่ง พร้อมกับยื่นมือไปแย่งของจากเขา “ฉันถือกล่องหนึ่งค่ะ”

“ไม่ต้องหรอก” ถังอี่เซินเบี่ยงตัวหลบเธอ “ไปเถอะ อาจารย์กับอาจารย์แม่รออยู่”

“รุ่นพี่ทราบหรือคะว่าวันนี้ฉันจะมา?”

“เมื่อคืนอาจารย์แม่โทรหาฉัน” ถังอี่เซินหลุบตามองเธอ ขนตาที่ทอดต่ำบดบังความรู้สึกมากมายเอาไว้ “ให้ฉันมาช่วยเกลี้ยกล่อมเธอ”

หลินซีอินไม่พูดอะไร

ความจริงแล้ว หลังจากที่เธอเรียนจบปริญญาโทและก้าวออกจากรั้วมหาวิทยาลัย เธอก็ไม่กล้ามาพบอาจารย์อีกเลย แม้แต่ถังอี่เซินเธอก็ไม่เคยเจอ

เมื่อเห็นเธอเงียบไป ถังอี่เซินจึงเอ่ยขึ้น “อย่าคิดมากเลย ตอนนี้ฉัน...เห็นเธอเป็นแค่รุ่นน้องเท่านั้น”

หลินซีอินช้อนตามองเขาแวบหนึ่ง นัยน์ตากระจ่างใส แววตาเปล่งประกาย

ถังอี่เซินเบือนหน้าหนี “ทำไมกัน เป็นคนรักไม่ได้ ฉันจะเรียกเธอว่ารุ่นน้องสักคำก็ไม่ได้หรือ?”

หลินซีอินรู้สึกจมูกตีบตัน เอ่ยปากพูด “รุ่นพี่ ขอโทษนะคะ”

“เธอจะมาขอโทษฉันทำไมกัน?” ถังอี่เซินยิ้มอย่างอ่อนโยน “เธออย่าร้องไห้เชียวนะ ไม่อย่างนั้นถ้าอาจารย์แม่มาเห็นเข้า ฉันต้องโดนดุแน่”

ตอนนั้นหลินซีอินปฏิเสธเขา หลังจากแต่งงานไป ก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย

มาวันนี้เมื่อได้พบกันอีกครั้ง ถังอี่เซินกลับวางตัวเปิดเผย อ่อนโยนและเป็นธรรมชาติ

ท่าทีเช่นนี้ ทำให้หลินซีอินรู้สึกสงบใจลงเช่นกัน

ทั้งสองคนเดินเข้าไปในบ้านของจี้หมิงถัง อาจารย์หลี่ก็เดินเข้ามาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น “มาก็มาเถอะ ทำไมต้องหอบข้าวหอบของมาด้วย?”

จี้หมิงถังเป็นคนทำงานวิจัยอย่างแท้จริง เขาจริงจัง รักคนเก่ง และค่อนข้างเจ้าระเบียบอยู่บ้าง

เขาดูแลหลินซีอินมาสามปี รู้ว่าเธอมีพรสวรรค์สูง ตั้งใจจะให้เธอเรียนต่อ นึกไม่ถึงว่าเธอจะหนีไปแต่งงานเสียก่อน

วันนี้เธอกลับมาแล้ว ก็นับว่าเป็นเรื่องน่ายินดีสำหรับทุกฝ่าย

มื้ออาหารผ่านไปอย่างครึกครื้น ตอนจะกลับ จี้หมิงถังได้มอบหนังสือให้หลินซีอินหลายเล่ม และบอกให้เธอตั้งใจอ่าน

ถังอี่เซินเดินออกมาพร้อมกับเธอ เมื่อถึงชั้นล่างเขาจึงเอ่ยถาม “ตอนนี้ปลดบล็อกฉันออกจากแบล็กลิสต์ได้หรือยัง?”

หลินซีอินทั้งเขินทั้งทำตัวไม่ถูก “รุ่นพี่ ตอนนั้น...”

“ไม่โทษเธอหรอก” ถังอี่เซินหัวเราะเบา ๆ “มันผ่านไปแล้ว ฉันเองก็มีคนที่ชอบแล้วเหมือนกัน”

ดวงตาของหลินซีอินเป็นประกายขึ้นมาทันที “รุ่นพี่มีคนที่ชอบแล้วหรือคะ?”

ถังอี่เซินมองดวงตาสวยกระจ่างใสของเธอ แล้วพยักหน้า “ใช่ มีคนที่ชอบแล้ว”

หลินซีอินรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดอยู่ครู่หนึ่ง “ถ้างั้นรุ่นพี่สู้ ๆ นะคะ ฉันหวังว่าจะได้เรียกพี่สะใภ้เร็ว ๆ นี้!”

ถังอี่เซินยื่นมือออกไปหมายจะลูบหัวเธอ แต่ก็ยับยั้งชั่งใจดึงมือกลับมากลางคัน “ตกลง หร่วนหร่วน ฉันจะพยายาม”

หร่วนหร่วนเป็นชื่อเล่นของเธอ ซึ่งไม่ค่อยมีใครรู้

“เรียบร้อยค่ะ!” รอยยิ้มของเธอในครั้งนี้ ผ่อนคลายและมีความสุขอย่างแท้จริง “ต่อไปฉันจะไม่บล็อกพี่แล้วนะคะ”

เมื่อเห็นรถของเธอขับออกไป ถังอี่เซินจึงละสายตา หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรออก “โอนเงินไปให้แล้วนะ ตรวจสอบดูด้วย”

หลังจากทั้งสองคนแยกย้ายกัน หลินซีอินก็กลับไปที่สถาบันวิจัยด้วยอารมณ์ที่เบิกบานใจไม่น้อย

ตอนบ่ายเมื่อยุ่งจนเสร็จงาน เจียงอวี่ฝานก็มาหาเธอ พอเห็นสีหน้าระรื่นของเธอจึงเอ่ยถาม “เธอไปที่มหาวิทยาลัยมาเหรอ? เป็นยังไงบ้าง?”

หลินซีอินตอบ “ฉันคิดดีแล้ว แล้วก็สมัครไปแล้วด้วย อาจารย์จี้ยังให้หนังสือฉันมาหลายเล่ม แถมฉันยังได้เจอรุ่นพี่อีกต่างหาก”

“รุ่นพี่?” เจียงอวี่ฝานชะงักไป “อย่าบอกนะว่าเป็นรุ่นพี่ถัง?”

“ใช่” หลินซีอินยิ้ม “ไม่ได้เจอกันตั้งนานแล้ว”

เจียงอวี่ฝานขยับเข้ามาใกล้ กระซิบถาม “แล้วเขา...ยังชอบเธออยู่หรือเปล่า? พวกเธออยู่ด้วยกันจะไม่รู้สึกอึดอัดแย่เหรอ?”

หลินซีอินรีบตอบ “คิดอะไรของเธอ เขามีคนที่ชอบแล้วต่างหาก”

เจียงอวี่ฝานถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก “งั้นก็ดีแล้ว งั้นก็ดีแล้ว”

ใกล้จะเลิกงาน พอคิดว่าจะต้องกลับไปบ้านต้นตระกูลสกุลเผย จะต้องเจอหมิงชิงหว่าน แถมตอนกลางคืนยังต้องนอนเตียงเดียวกับเผยมู่เหยี่ยอีก หลินซีอินจึงตัดสินใจหยิบหนังสือที่จี้หมิงถังให้มาขึ้นมาตั้งใจอ่าน

ผลปรากฏว่าพออ่านเข้าก็ลืมเวลาไปเสียสนิท จนกระทั่งท้องร้องจ๊อก ๆ เธอถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าปาเข้าไปสองทุ่มกว่าแล้ว

ขณะกำลังจะลุกขึ้น โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากถังอี่เซินที่ส่งไฟล์เอกสารมาให้สองสามไฟล์ ซึ่งล้วนเกี่ยวข้องกับการสอบปริญญาเอกทั้งสิ้น

หลินซีอินส่งสติกเกอร์ขอบคุณกลับไป

ถังอี่เซินตอบกลับมา: ถึงแม้อาจารย์จะเลือกเธอ แต่ก็ยังต้องทำตามขั้นตอน โควตามีแค่สองที่ เธอต้องทำให้คนอื่นยอมรับให้ได้

หลินซีอินพิมพ์ตอบ: รุ่นพี่ ฉันจะทำให้ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ

เก็บโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋า หลินซีอินก็ออกไปขับรถ กลับไปยังบ้านต้นตระกูลสกุลเผย

ภายในคฤหาสน์มีเสียงพูดคุยหัวเราะดังระงม

เผยเย่าไห่พูดขึ้น “ชิงหว่านมาก็ดีแล้ว ตั้งแต่เธอมา บ้านเราก็ครึกครื้นขึ้นเยอะ มู่เหยี่ยก็กลับบ้านทุกวัน ดีจริง ๆ”

โจวอวี้ซู่กล่าว “เป็นเพราะฉันหาลูกสะใภ้มาได้ดีต่างหาก ชิงหว่าน รอให้อวิ๋นชิงยุ่งพ้นช่วงนี้ไปก่อน จะให้เขาพาเธอไปเที่ยวสักสองสามวันนะ”

หมิงชิงหว่านยิ้ม “คุณน้าคะ ฉันอยู่บ้านเป็นเพื่อนพวกคุณทุกวันก็มีความสุขมากแล้วค่ะ แล้วยังมีพี่มู่เหยี่ยอีก ทุกคนเป็นเหมือนครอบครัวของฉันเลย”

ปอมเมอเรเนียนหมอบอยู่แทบเท้าเธอ ว่านอนสอนง่ายและน่ารักน่าชัง

สายตาของเผยมู่เหยี่ยละกลับมาจากบริเวณโถงทางเข้าบ้าน พร้อมกับส่งเสียงอืมในลำคอ

หมิงชิงหว่านก้มดูนาฬิกา “ป่านนี้แล้ว ทำไมพี่ซีอินยังไม่กลับมาอีกคะ? ทำไมเธอถึงยุ่งกว่าพี่มู่เหยี่ยอีก”

สิ้นเสียงของเธอ ปอมเมอเรเนียนที่หมอบอยู่ก็ลุกพรวดขึ้นมา สับขาสั้น ๆ ทั้งสี่ข้างวิ่งตรงไปยังโถงทางเข้าบ้าน วิ่งไปเห่าไป เสียงทั้งดังกังวานและแหลมสูง

วินาทีต่อมา หลินซีอินก็ผลักประตูเข้ามา

ปอมเมอเรเนียนเงยหน้าเห่าใส่เธอ ท่าทางดุร้ายแต่กลับดูน่าเอ็นดู

หลินซีอินขมวดคิ้ว เงยหน้ามองไป ก็เห็นคนในครอบครัวหลายคนนั่งอยู่ตรงนั้น มองดูเหตุการณ์โดยไม่มีใครคิดจะเข้ามาห้าม

หมิงชิงหว่านวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปอุ้มปอมเมอเรเนียนขึ้นมา “พี่ซีอิน ขอโทษด้วยนะคะ ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าทำไมมันถึงไม่ชอบพี่”

หลินซีอินสวมรองเท้าแตะพลางตอบ “ไม่เป็นไร ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน สงสัยนิสัยหมาคงจะเหมือนเจ้านายล่ะมั้ง”

สีหน้าของหมิงชิงหว่านเปลี่ยนไปทันที ขอบตาพลันแดงก่ำ “พี่ซีอิน...ที่พี่พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ?”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 396

    “ถ้าเธอตัดสินใจดีแล้ว ฉันก็สนับสนุน” เซียวรั่วอีบอก: “ยังไงก็อย่าปล่อยให้ตัวเองต้องมานั่งเสียใจทีหลังก็แล้วกัน เข้าใจไหม?” เซียวรั่วอีไม่เคยยกเหตุผลร้อยแปดมาเทศนา และไม่เคยคัดค้านเรื่องที่เธอจะกลับไปเริ่มต้นใหม่กับเผยมู่เหยี่ยเธอขอเพียงแค่หลินซีอินไม่เจ็บช้ำน้ำใจก็พอ กลับไปคบกับเผยมู่เหยี่ยอีกครั้งแล้วจะทำไมล่ะ? เผยมู่เหยี่ยทั้งหล่อ รวย มีอำนาจ แถมหุ่นก็แซ่บ นอนกับเขายังไงก็ไม่ขาดทุนหรอก ในมุมมองของเซียวรั่วอี ตราบใดที่เพื่อนรักไม่ได้เป็นฝ่ายเสียเปรียบ เรื่องของเผยมู่เหยี่ยจะยังไงก็ได้ทั้งนั้น หลังมื้อค่ำ เซียวรั่วอีก็ไปนั่งเล่นเกมเป็นเพื่อนเจ้าซาลาเปาน้อยต่อ เธอมองหลินซีอินที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จสรรพแล้วกำชับว่า: “คุยกันดี ๆ ล่ะ ถ้าคุยจนได้ที่ โรงแรมก็อยู่ข้าง ๆ แค่นี้เอง ผู้หญิงเราอย่าปล่อยให้ตัวเองขาดทุน แค่ป้องกันให้ดีก็พอ เผยมู่เหยี่ยเนี่ย เรื่องอื่นฉันไม่รู้หรอกนะ แต่หุ่นหมอนั่นงานดีจริง ๆ... เอ๊ะ ว่าแต่ลีลาเขาเด็ดป้ะ?” ต่อให้สนิทกับเซียวรั่วอีจนแทบจะรู้ไส้รู้พุง แต่หลินซีอินก็ยังอายเกินกว่าจะคุยเรื่องลับเฉพาะทะลุปล้องขนาดนี้ หญิงสาวหน้าแดงก่ำ หันไปค้อนขวับใส่เพ

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 395

    หลินซีอินรับสายจากเซียวรั่วอีในช่วงบ่าย ทันทีที่รับสาย มุมปากของเธอก็ยกยิ้มขึ้น: “จะมาคิดบัญชีกับฉันล่ะสิ? เป็นไง หนุ่มส่งพัสดุคนนั้นถูกใจหรือเปล่า?”ปลายสายตอบกลับด้วยน้ำเสียงเกียจคร้านเจือแหบพร่า: “เดี๋ยวนี้หัดมัดมือชกแล้วใช่ไหม? ตอนนั้นคนที่โทรเรียกเผยมู่เหยี่ยคือฮั่วเซียนหยาง เขาเป็นคนทำให้เผยมู่เหยี่ยพาตัวเธอไป เธอควรจะไปคิดบัญชีกับหมอนั่นสิ แล้วไปช่วยเขาทำไมเนี่ย?” หลินซีอินทอดถอนใจเบา ๆ: “อีอี เขากลับมา เธอก็ดีใจไม่ใช่หรือไง” เธอสนิทกับเซียวรั่วอีมาก แค่ได้ยินประโยคแรกที่เอ่ยปาก เธอก็ฟังออกทะลุปรุโปร่งแล้วว่า... อีกฝ่ายกำลังอารมณ์ดี“ดีใจบ้าบออะไรกัน” เซียวรั่วอีออกแรงผลักผู้ชายข้างกาย ทว่าอีกฝ่ายกลับยิ่งซุกไซ้คลอเคลียไม่ห่าง: “ปวดหัวจะตายชัก เย็นนี้กินข้าวด้วยกันไหม?” ฮั่วเซียนหยางมีไฟลต์บินช่วงค่ำ เขาต้องเดินทางกลับไปอีก การที่เขาทิ้งทุกอย่างแล้วบินกลับมาดื้อ ๆ แบบนี้ งานการก็ยังสะสางไม่เสร็จเลยด้วยซ้ำ เมื่อเซียวรั่วอีวางสาย เธอก็ตีเพียะลงบนหลังมือของเขา: “ปล่อยเลยนะ!” ทว่าฮั่วเซียนหยางไม่เพียงไม่ยอมปล่อย แต่ยังลูบคลำฟอนเฟ้นต่อ ผิวกายนุ่มเนียนทำเอาเขาตัดใจผละ

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 394

    “มาส่งน้ำซุปให้เธอน่ะ” หลินซีอินยกมือขึ้นชูให้ดู “คุณก็มาหาเธอเหมือนกันเหรอ” “พอดีเลย เดี๋ยวฉันเอาขึ้นไปให้ เธอไม่มีธุระอื่นแล้วใช่ไหม” ฮั่วเซียนหยางถาม หลินซีอินส่ายหน้า: “ไม่มีแล้วล่ะ งั้นคุณเอาขึ้นไปแล้วกัน” ฮั่วเซียนหยางชี้ไปทางเคาน์เตอร์พนักงานต้อนรับ: “งั้นเธอช่วยบอกพวกเขาสักคำสิ” หลินซีอินมองตามก่อนจะนึกขึ้นได้: “นี่อย่าบอกนะว่า... พวกเขาไม่ยอมให้คุณขึ้นไปข้างบน?” ฮั่วเซียนหยางมีสีหน้ากระอักกระอ่วนเล็กน้อย: “เธอก็รู้นิสัยของอีอี...” เดาว่าเซียวรั่วอีคงสั่งกำชับไว้แล้ว ว่าห้ามปล่อยให้ฮั่วเซียนหยางขึ้นไปเด็ดขาด อันที่จริงหลินซีอินก็อยากเป็นแม่สื่อให้ทั้งคู่อยู่แล้ว เธอจึงเดินเข้าไปพูดคุยกับพนักงานต้อนรับสองสามประโยค พนักงานที่เคาน์เตอร์ต่างก็คุ้นหน้าคุ้นตาเธอเป็นอย่างดี รู้ว่าเธอสนิทสนมกับเซียวรั่วอีมากขนาดไหน จึงยอมไว้หน้าเธออย่างไม่ต้องสงสัย ฮั่วเซียนหยางจึงได้ขึ้นลิฟต์ ก่อนที่ประตูลิฟต์จะปิดลง เขาโบกมือให้หลินซีอินพลางบอกว่า: “ไว้คราวหน้าจะเลี้ยงข้าวนะ” หลินซีอินยิ้มพร้อมกับโบกมือตอบ เธอหมุนตัวกลับ แล้วส่งข้อความหาเซียวรั่วอี: “ฉันไม่ได้เข้าไปแล้วนะ พอดี

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 393

    ฮั่วเซียนหยางนวดคลึงหว่างคิ้วพลางยันตัวลุกขึ้นนั่ง ผ้าห่มเลื่อนหลุดลง เผยให้เห็นแผงอกกว้างกำยำสุดเซ็กซี่ เขายกน้ำขึ้นจิบไปครึ่งแก้ว ถึงยอมเปิดปากพูด: “นายไปโดนอะไรสะกิดต่อมมาอีกล่ะ?”ฉือเทียนหลินสวน: “ฉันจะไปโดนอะไรได้? ฉันก็แค่จะมาเตือนนาย วันนี้ฉันเห็นเซียวรั่วอี ผู้หญิงคนนั้นมีเด็กหนุ่มอายุไม่ถึงยี่สิบเดินตามต้อย ๆ ดูเหมือนจะเป็นเด็กเอกพละซะด้วยนะ” ฮั่วเซียนหยางแค้นจนกัดฟันกรอด เซียวรั่วอีเป็นคนรักสนุก เมื่อก่อนเธอก็เคยพูดไว้ว่าอยากลองคบกับเด็กพละ ดูท่าตอนนี้คงจะสมใจอยากแล้วสินะ “ฉันบอกแล้วว่าแต่แรกนายไม่ควรไป” ฉือเทียนหลินพูดอย่างเหลืออด: “หนีไปแบบนี้ก็เท่ากับเปิดทางให้ผู้ชายคนอื่นไม่ใช่หรือไง?” ฮั่วเซียนหยางบีบหว่างคิ้ว: “แล้วจะให้ฉันทำยังไง? ถ้าฉันไม่ไป สุดท้ายเรื่องมันจะยิ่งจบไม่สวย” เซียวรั่วอีไม่มีทางทำหน้าดี ๆ ใส่เขาหรอก ตราบใดที่เขายังมีความรู้สึกอยากครอบครองเธอ ทั้งสองคนก็มีแต่จะต้องทะเลาะกันไม่รู้จักจบสิ้น เรื่องปั่นประสาทให้คนอื่นโมโหนี่ เซียวรั่วอีทำได้ถึงขั้นสุดจริง ๆ “แล้วนายหนีไปมันแก้ปัญหาได้เหรอ?” ฉือเทียนหลินสวน: “หลังจากนี้ก็กะจะปล่อยเบลอไปเลยว่

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 392

    หลินซีอินกำลังจะปิดประตู แต่เผยมู่เหยี่ยใช้มือดันขวางเอาไว้ หลินซีอินถามเขา: “ประธานเผย มีธุระอะไรอีกหรือเปล่าคะ?” เผยมู่เหยี่ยหลุบตาลงมองเธอ: “หร่วนหร่วน…”หลินซีอินพูดแทรกขึ้นมาทันที: “จำเป็นต้องเรียกชื่อเล่นฉันด้วยเหรอคะ?”แววตาของเผยมู่เหยี่ยเจือความน้อยใจอยู่บ้าง: “ทีคนอื่นยังเรียกได้เลย…” แล้วทำไมเขาถึงเรียกไม่ได้ล่ะ? หลินซีอินเอ่ย: “ฉันแค่รู้สึกว่า ความสัมพันธ์ของเรายังไม่ได้สนิทกันถึงขั้นที่จะมาเรียกชื่อเล่นกันได้ โดยเฉพาะ... ก่อนหน้านี้ ฉันไม่พอใจเอามาก ๆ ที่คุณเรียกฉันแบบนี้” “แล้ว... ต้องถึงเมื่อไหร่ผมถึงจะเรียกได้ล่ะ?”หลินซีอินตอบไปตามตรง: “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ” เธอถามเผยมู่เหยี่ยกลับ: “เมื่อกี้คุณอยากจะพูดอะไรคะ?” เผยมู่เหยี่ยมีท่าทีประหม่าเล็กน้อย: “แค่อยากจะบอกว่า... ไม่อยากให้คุณเรียกผมว่าประธานเผยแล้ว”“แล้วจะให้เรียกอะไรล่ะคะ?” หลินซีอินถาม เผยมู่เหยี่ยตอบ: “เรียกชื่อผมสิ”หลินซีอินไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ เธอเพียงแค่ยิ้มบาง ๆ: “พรุ่งนี้เจอกันนะคะ” เผยมู่เหยี่ยจึงทำได้เพียงเอ่ยตอบ: “พรุ่งนี้เจอกัน”หลินซีอินโบกมือลาแล้วปิดประตูลง เผยมู่เหยี

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 391

    เจ้าตัวเล็กเองก็ไม่ได้มีท่าทีต่อต้านเขา อาจจะเป็นเพราะสัญชาตญาณความผูกพันระหว่างพ่อลูกกระมัง ตอนที่ลงจากรถ เผยมู่เหยี่ยเป็นคนอุ้มเด็กน้อยไว้ในอ้อมแขน ด้วยเวลาเพียงแค่ช่วงบ่าย เขาก็เรียนรู้วิธีอุ้มเด็กได้อย่างคล่องแคล่ว ไม่ว่าหลินโย่วสิงจะตื่นหรือหลับอยู่ก็ตาม “เดี๋ยวผมไปส่งคุณขึ้นไปนะ” ภายในลิฟต์ หลินซีอินเอ่ยขึ้น: “วันนี้ลำบากคุณแล้วจริง ๆ เลี้ยงเด็กนี่เหนื่อยเอาเรื่องเลยใช่ไหมคะ” เผยมู่เหยี่ยตอบกลับ: “คุณน่าจะเหนื่อยกว่าผมเสียอีก ผมเพิ่งช่วยดูแลแค่ครึ่งวัน แต่ตลอดสองปีที่ผ่านมา คุณต้องรับมืออยู่คนเดียวมาตลอด” หลินซีอินแย้ง: “ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ อีอีแวะมาช่วยฉันออกจะบ่อย ตอนอยู่เมืองนอกฉันก็จ้างพี่เลี้ยงไว้ด้วย แล้วก็ยังมีฉือเทียนหลิน...” หลินซีอินนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับฉือเทียนหลิน เธอพูดต่อว่า: “ฉือเทียนหลินดีกับฉันมาก แล้วก็ดีกับโยวโยวมาก ๆ ด้วย เขาเป็นพ่อทูนหัวของโยวโยวน่ะ” เผยมู่เหยี่ยเงียบงันไปหลายวินาที ในช่วงเวลาสามปีที่เขาขาดหายไป หลินซีอินต้องพบเจอเรื่องราวมากมาย เธอเดินทางไปต่างประเทศ ทำโปรเจกต์ระดับชาติจน

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status