เข้าสู่ระบบทว่าเผยมู่เหยี่ยกลับหวังให้ติดไฟแดงนานขึ้นอีกนิด รถติดนานขึ้นอีกหน่อย แบบนั้นเขาจะได้มีเวลาอยู่กับหลินซีอินมากขึ้น แต่ต่อให้เขาจะขับช้าแค่ไหน สุดท้ายก็ต้องมาถึงจุดหมายปลายทางอยู่ดี หลินซีอินก้าวลงจากรถพร้อมกับหยิบแก้วใบนั้นติดมือมาด้วย เธอแกว่งแก้วในมือเบา ๆ: “อร่อยมากเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ”เผยมู่เหยี่ยลงจากรถตามมา เขายืนอยู่ตรงหน้าเธอพลางเอ่ยถาม: “ลี่สิงจือคนนั้น... เขาเรียนจบไปแล้วไม่ใช่เหรอ?” แล้วทำไมวันนี้ถึงยังมาโผล่ที่มหาวิทยาลัยได้อีก แถมยังยืนคุยเรื่องวิชาการกับหลินซีอินตั้งนานสองนาน สีหน้าของหลินซีอินเรียบเฉย: “อ้อ ต่อไปเขาต้องมาทำโปรเจกต์วิจัยร่วมกับฉันน่ะค่ะ” “เขาทำโปรเจกต์กับคุณเนี่ยนะ?” เผยมู่เหยี่ยถาม แววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ: “เขาชอบคุณ แล้วจะตั้งใจทำงานได้ยังไง?”หลินซีอินตอบ: “เขาไม่เอาเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวมาปะปนกันหรอกค่ะ”“ผมคิดว่าเขา…”หลินซีอินพูดแทรกขึ้นมา: “ประธานเผยคะ นี่คืองานของฉัน ตอนนี้เป็นแค่ลี่สิงจือ แต่ในอนาคตฉันอาจจะต้องร่วมงานกับใครอีกหลายคน” เผยมู่เหยี่ยชะงักไป หลินซีอินพูดต่อ: “ขอบคุณประธานเผยที่อุตส่าห์มาส่งนะคะ แต่คุณเองก็ง
เซียวรั่วอีหลับตาลง: “อืม ถึงตอนนั้นฉันค่อยหาแฟนใหม่ เอาคนที่หุ่นดีกว่าอีตานั่น แถมยังเอาใจเก่งกว่าด้วย จะเอาให้อกแตกตายไปเลย” เมื่อสัมผัสได้ถึงความง่วงงุนในน้ำเสียงของเพื่อน หลินซีอินจึงไม่ชวนคุยต่อ: “นอนเถอะ” เซียวรั่วอีผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว แต่หลินซีอินกลับหลับไม่ลง เธอคิดถึงโปรเจกต์ของตัวเอง แม้โปรเจกต์ที่กำลังทำอยู่จะมีความยากระดับหนึ่ง แต่เธอก็มั่นใจเต็มเปี่ยม สิ่งที่ทำให้เธอหนักใจคืออีกหนึ่งหัวข้อวิจัยที่อยู่ในมือต่างหาก ก่อนหน้านี้ บุคคลระดับแนวหน้าในวงการที่เธอชื่นชมก็เคยทำโปรเจกต์คล้าย ๆ กันนี้ ได้ยินมาว่าทุ่มเงินทุนไปมหาศาล แต่สุดท้ายก็ละลายแม่น้ำไปจนหมด ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่เครื่องจักรที่ต้องใช้ในโปรเจกต์นี้ก็ราคาแพงลิบลิ่วแล้ว ดังนั้น ตอนนี้หลินซีอินจึงยังไม่เก็บเรื่องนี้มาคิด ทว่าข้อมูลและตัวเลขบางส่วนที่มีอยู่ในมือก็พอจะนำมาเตรียมการล่วงหน้าไว้ได้ เธอคิดอะไรเพลิน ๆ อยู่นานกว่าจะหลับลง ในชั่ววินาทีที่กำลังจะเข้าสู่ห้วงนิทรา จู่ ๆ ใบหน้าของเผยมู่เหยี่ยก็ผุดขึ้นมาในหัว แต่แล้วเธอก็หลับไปอย่างรวดเร็ว จนไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าแวบนั้นตัวเองนึกถึงเขาจ
ตอนที่หลินซีอินกลับมาจากการเดินเล่น เซียวรั่วอียังคงนั่งเป็นเพื่อนหลินโย่วสิงดูหนังสือนิทานภาพอยู่ เจ้าหนูเติบโตในต่างประเทศ หลินซีอินจึงสอนเขาสองภาษามาตั้งแต่เด็ก หนังสือนิทานภาษาอังกฤษแค่นี้จึงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขาเลยแม้แต่น้อย ทว่าตอนนี้ก็ใกล้จะถึงเวลานอนตามปกติของเขาแล้ว ประกอบกับวันนี้เล่นซนมาจนเหนื่อย ถึงก่อนหน้านี้จะงีบหลับไปแล้วพักหนึ่ง แต่ตอนนี้ก็ง่วงจนแทบทนไม่ไหวอยู่ดี ขณะที่หลินซีอินยืนคุยกับเซียวรั่วอีอยู่ข้าง ๆ ศีรษะเล็ก ๆ ของเขาก็สัปหงกหงึก ๆ เหมือนกับนกหัวขวานไม่มีผิด ทั้งสองคนกลั้นขำ พลางอุ้มตัวเขาไปวางลงบนเตียง เจ้าหนูน้อยยังไม่ทันได้ลืมตาด้วยซ้ำก็หลับปุ๋ยไปในทันที คืนนี้เซียวรั่วอีไม่ได้กลับไป แต่นอนค้างเป็นเพื่อนหลินซีอิน หลินซีอินถึงเพิ่งมีเวลาว่างถามเธอ: “ฮั่วเซียนหยางไม่ได้บอกเหรอว่าจะกลับมาเมื่อไหร่?” “กลับมาทำไมล่ะ” เซียวรั่วอีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนือย ๆ: “เขาอยู่เมืองนอก ไม่รู้ว่าสบายใจแค่ไหน” ไม่มีเธอคอยกดดัน ไม่มีคนในครอบครัวคอยบีบบังคับ “อย่าพูดแบบนี้สิ” หลินซีอินแย้ง: “ถ้าเธอกับเขายังดี ๆ ต่อกัน ปัญหาอะไรก็แก้ได้ทั้งนั้นแหละ แล้วเขาจะยังต
เผยมู่เหยี่ยชะงักฝีเท้า: “ทำไมล่ะ”ต่อให้เขาจะพยายามบอกตัวเองว่าสามารถปล่อยวางเรื่องนี้ได้แล้วก็ตาม แต่เมื่อนึกถึงความเด็ดเดี่ยวไร้เยื่อใย ของหลินซีอินในตอนนั้นทีไร เขาก็ยังคงเจ็บปวดใจอยู่ดี หลินซีอินเอ่ย: “ตอนนั้นฉันได้รับแจ้งจากโรงงานสารเคมีว่า เครื่องจักรที่มีรังสีรุนแรงมากถูกเปิดใช้งาน แล้วฉันก็อยู่ในบริเวณนั้นพอดี ฉันไม่กล้าเสี่ยง ก็เลยจำใจต้องเอาเด็กออกค่ะ” ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง... แต่ทำไมตอนนั้นเธอถึงไม่ยอมบอกเขาล่ะ แต่เพียงไม่นาน เผยมู่เหยี่ยก็คิดทบทวนจนเข้าใจได้เอง ตอนนั้นเขาไม่อยากหย่า แต่หลินซีอินต้องการจะหย่า แถมเธอยังเข้าใจผิดคิดว่าเขานอกใจถ้าอยากบังคับให้เขายอมหย่า ก็ต้องทำให้เขาตัดใจอย่างเด็ดขาด เรื่องทำแท้งจึงกลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้เขาต้องยอมจำนน พอได้ยินคำอธิบายของหลินซีอิน เผยมู่เหยี่ยก็รู้สึกเบาใจขึ้นมาก หลินซีอินไม่ได้จงใจอยากจะทิ้งเด็กคนนี้ตั้งแต่แรก เธอเองก็หมดหนทางเหมือนกัน “ผมเข้าใจแล้ว” น้ำเสียงของเผยมู่เหยี่ยทุ้มต่ำลง: “ขอโทษนะ ตอนนั้นผมเข้าใจคุณผิดไป”หลินซีอินไม่ได้พูดอะไรต่อ ความจริงแล้วเรื่องกัมมันตภาพรังสีนั่น ยังมีเร
“ถ้าเธอตัดสินใจดีแล้ว ฉันก็สนับสนุน” เซียวรั่วอีบอก: “ยังไงก็อย่าปล่อยให้ตัวเองต้องมานั่งเสียใจทีหลังก็แล้วกัน เข้าใจไหม?” เซียวรั่วอีไม่เคยยกเหตุผลร้อยแปดมาเทศนา และไม่เคยคัดค้านเรื่องที่เธอจะกลับไปเริ่มต้นใหม่กับเผยมู่เหยี่ยเธอขอเพียงแค่หลินซีอินไม่เจ็บช้ำน้ำใจก็พอ กลับไปคบกับเผยมู่เหยี่ยอีกครั้งแล้วจะทำไมล่ะ? เผยมู่เหยี่ยทั้งหล่อ รวย มีอำนาจ แถมหุ่นก็แซ่บ นอนกับเขายังไงก็ไม่ขาดทุนหรอก ในมุมมองของเซียวรั่วอี ตราบใดที่เพื่อนรักไม่ได้เป็นฝ่ายเสียเปรียบ เรื่องของเผยมู่เหยี่ยจะยังไงก็ได้ทั้งนั้น หลังมื้อค่ำ เซียวรั่วอีก็ไปนั่งเล่นเกมเป็นเพื่อนเจ้าซาลาเปาน้อยต่อ เธอมองหลินซีอินที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จสรรพแล้วกำชับว่า: “คุยกันดี ๆ ล่ะ ถ้าคุยจนได้ที่ โรงแรมก็อยู่ข้าง ๆ แค่นี้เอง ผู้หญิงเราอย่าปล่อยให้ตัวเองขาดทุน แค่ป้องกันให้ดีก็พอ เผยมู่เหยี่ยเนี่ย เรื่องอื่นฉันไม่รู้หรอกนะ แต่หุ่นหมอนั่นงานดีจริง ๆ... เอ๊ะ ว่าแต่ลีลาเขาเด็ดป้ะ?” ต่อให้สนิทกับเซียวรั่วอีจนแทบจะรู้ไส้รู้พุง แต่หลินซีอินก็ยังอายเกินกว่าจะคุยเรื่องลับเฉพาะทะลุปล้องขนาดนี้ หญิงสาวหน้าแดงก่ำ หันไปค้อนขวับใส่เพ
หลินซีอินรับสายจากเซียวรั่วอีในช่วงบ่าย ทันทีที่รับสาย มุมปากของเธอก็ยกยิ้มขึ้น: “จะมาคิดบัญชีกับฉันล่ะสิ? เป็นไง หนุ่มส่งพัสดุคนนั้นถูกใจหรือเปล่า?”ปลายสายตอบกลับด้วยน้ำเสียงเกียจคร้านเจือแหบพร่า: “เดี๋ยวนี้หัดมัดมือชกแล้วใช่ไหม? ตอนนั้นคนที่โทรเรียกเผยมู่เหยี่ยคือฮั่วเซียนหยาง เขาเป็นคนทำให้เผยมู่เหยี่ยพาตัวเธอไป เธอควรจะไปคิดบัญชีกับหมอนั่นสิ แล้วไปช่วยเขาทำไมเนี่ย?” หลินซีอินทอดถอนใจเบา ๆ: “อีอี เขากลับมา เธอก็ดีใจไม่ใช่หรือไง” เธอสนิทกับเซียวรั่วอีมาก แค่ได้ยินประโยคแรกที่เอ่ยปาก เธอก็ฟังออกทะลุปรุโปร่งแล้วว่า... อีกฝ่ายกำลังอารมณ์ดี“ดีใจบ้าบออะไรกัน” เซียวรั่วอีออกแรงผลักผู้ชายข้างกาย ทว่าอีกฝ่ายกลับยิ่งซุกไซ้คลอเคลียไม่ห่าง: “ปวดหัวจะตายชัก เย็นนี้กินข้าวด้วยกันไหม?” ฮั่วเซียนหยางมีไฟลต์บินช่วงค่ำ เขาต้องเดินทางกลับไปอีก การที่เขาทิ้งทุกอย่างแล้วบินกลับมาดื้อ ๆ แบบนี้ งานการก็ยังสะสางไม่เสร็จเลยด้วยซ้ำ เมื่อเซียวรั่วอีวางสาย เธอก็ตีเพียะลงบนหลังมือของเขา: “ปล่อยเลยนะ!” ทว่าฮั่วเซียนหยางไม่เพียงไม่ยอมปล่อย แต่ยังลูบคลำฟอนเฟ้นต่อ ผิวกายนุ่มเนียนทำเอาเขาตัดใจผละ







