ตอนที่ 2 ภาระ

    เหมือนฟ้ากลับมาที่บ้านไม้หลังเก่าที่อยู่ท้ายซอยในเวลาเลิกเรียน เมื่อกลับเข้ามาก็เจอกับป้าพรป้าของเธอที่เลี้ยงเธอตั้งแต่เธอเกิดมา ถ้าหากถามว่าแม่กับพ่อของเธอไปไหนตอบได้เลยว่าแม่ของเธอเสียไปตั้งแต่เธอเกิดมาได้ไม่กี่วันป้าพรบอกมาแบบนั้น ส่วนพ่อของเธอป้าพรบอกว่าเป็นใครก็ไม่รู้แต่ทิ้งให้แม่ของเธอต้องอุ้มท้องจนคลอดเธอมาแบบไม่มีพ่อนั่นแหละ

    ส่วนป้าพรของเธอ 2-3 ปีมานี้ก็ดูเปลี่ยนไปมาก จากคนที่ตั้งใจทำงานแม้จะหาเช้ากินค่ำแต่หาเงิน 2 คนเธอและป้าของเธอรวมกันก็พอกินอยู่กันอย่างไม่ลำบากนักแม้จะไม่สบายมากนักก็ตาม แต่ 2-3 ปีก่อนมีคาสิโนมาเปิดใหม่ใกล้ๆกับที่นี่ป้าพรจึงโดนชวนจากป้าข้างบ้านให้ไปเป็นเพื่อนบ่อยๆจนท้ายที่สุดป้าของเธอติดการพนันงอมแงม พอเธอบอกป้าพรก็มักจะโมโหและพูดกับเธอเสมอว่าเงินก็เงินของป้าเธอไม่มีสิทธิ์ไปก้าวก่าย

" กลับมาแล้วหรอนังฟ้า ป้ารอแกตั้งนานมีเงินให้ป้า 5,000 ไหม นางซุยมันชวนป้าออกไปเดินเล่นแถวนี้น่ะ "

    ป้าพรของเธอเดินออกมารับเธอถึงหน้าประตูบ้านเมื่อรู้ว่าวันนี้เป็นวันสุดสัปดาห์เงินที่เธอทำงานมาทั้งอาทิตย์จะต้องออกเพราะเธอทำงานที่ร้านกาแฟหลังเลิกงาน บวกกับไปล้างจานที่ร้านอาหารตามสั่งแล้วทุกสุดสัปดาห์เธอจะได้รับค่าจ้างมา

" ทำไมมันเยอะขนาดนั้นล่ะจ๊ะป้า ฟ้าต้องเก็บเอาไว้จ่ายค่าน้ำค่าไฟแล้วก็ซื้อของเข้าบ้านอีกนะจ๊ะ ที่สำคัญเดือนนี้ฟ้าเรียนจบแล้วฟ้าต้องเผื่อเงินเอาไว้สมัครงานด้วยจ่ะ "

    เหมือนฟ้าตอบกลับป้าของตัวเองไป ใช่ว่าเธอไม่อยากให้แต่ถ้าขอขนาดนั้นเธอก็คงไม่เหลือไว้ทำอย่างอื่นแล้ว

" ว๊ะ! นังนี่ มึงเป็นภาระกูมาตั้งแต่เด็กจนโต กูหาเลี้ยงมึงมาตั้งเท่าไหร่แล้วนี่กูขอแค่ 5,000 มึงกลับขี้เหนียวกับกูหรอ นังหลานทรพี "

    เมื่อไม่ได้ดั่งใจป้าพรของเธอก็เกิดอาการโมโหพร้อมกับชี้หน้าด่าหลานสาวของตัวเองโดยไม่มีความรู้สึกผิดเลย และไม่ทำเพียงแค่นั้นป้าพรยังตรงดิ่งเข้ามาพร้อมกับกระชากกระเป๋าไปจากตัวของเหมือนฟ้าทันทีพร้อมกับค้นหาเงินซึ่งก็เจอกับเงินสดในนั้นจริงๆ มีอยู่ทั้งหมด 6,000 บาทและป้าพรก็หยิบออกไปทั้งหมดและเขวี้ยงกระเป๋าใส่หน้าของเหมือนฟ้าอย่างไม่ใยดีราวกับว่าเธอไม่ใช่หลานสาวแท้ๆ

" ป้าจ๊ะ เหลือไว้ให้ฟ้าบ้างไม่ได้หรอ "

    ร่างเล็กที่น้ำตาไหลออกมาราวเขื่อนแตกเพราะเงินนั่นคือเงินที่เธอทำงานมาอย่างหนัก แต่ป้าของเธอก็ขโมยไปอีกก่อนหน้านี้หลายๆครั้งป้าของเธอเอาเงินเธอไปแล้วก็ใช้หมดภายในวันเดียว ทำให้เธอต้องอดข้าวอดน้ำอยู่หลายต่อหลายครั้ง ถ้าไม่ได้ความใจดีจากป้าเจ้าของร้านอาหารตามสั่งที่ให้เธอได้กินอาหารอร่อยๆเธอคงไม่มีชีวิตรอดอยู่จนถึงทุกวันนี้หรอก

" กูบอกแล้วว่ากูขอมึง 5,000 บาทแต่มึงก็ยึกยักอยู่ได้ กูจะเอาไปมันทั้งหมดเนี่ยแหละ คราวหลังมึงจะได้ไม่ต้องมาต่อต้านกูอีก  เรียนจบแล้วไม่ใช่หรอไม่มีอะไรต้องใช้แล้วนี่ไปหางานแล้วก็หาเงินมาให้กูใช้ซะ อย่าเป็นเด็กอกตัญญูให้มันมาก "

    ป้าพรพูดเสร็จก็เดินจากไปพร้อมกับป้าซุยที่มารออยู่หน้าบ้านแล้ว เหลือไว้แต่เหมือนฟ้าที่ต้องพบเจอกับชะตากรรมแบบเดิมๆที่เงินเดือนออกเมื่อไหร่ก็โดนผู้เป็นป้าผลาญไปจนหมด ดีที่วันนี้เธอเรียนจบแล้วเหลือแค่วันนัดไปรับปริญญา ทำให้ต่อจากนี้เธอจะต้องดิ้นรนหางานจนกว่าเธอจะมีงานดีๆทำนั่นแหละ หรือถ้าโชคดีหน่อยเธออาจจะเป็นหนึ่งในห้าคนที่ได้ไปทำงานกับบริษัทของคุณไดลอน แต่ก็นั่นแหละไม่คาดหวังก็ไม่ผิดหวังเพราะโอกาสจะได้ก็มีแค่ 50% และแน่นอนว่าพรุ่งนี้เธอจะต้องออกไปหางานด้วยเงินติดตัวที่มีแค่ 2,000 บาท ถามว่าทำไมเธอถึงมีเงินจำนวนนั้นก็เพราะว่าเธอซุกมันไว้ในชุดชั้นในของเธอเพราะรู้ดีว่าเงินที่หามาได้ป้าของเธอจะต้องขโมยไปจนหมด

2 สัปดาห์ต่อมา

    หลังจากที่เหมือนฟ้าพยายามไปสมัครงานตามบริษัทต่างๆมากมายแต่ท้ายที่สุดแล้วก็ยังไม่มีที่ไหนตอบกลับมาเลย แม้เธอจะจบมาด้วยเกียรตินิยมอันดับ 1 แต่งานทุกวันนี้หายากบวกกับเธอไม่ได้มีเส้นสายเธอจึงเป็นคนที่ไม่ได้ถูกเลือกเสมอมา แต่อยู่ๆก็เหมือนสวรรค์มาโปรดเมื่อมีเสียงโทรศัพท์เข้ามาเป็นเบอร์แปลกและเหมือนฟ้าก็รีบรับทันที

" สวัสดีค่ะ คุณชิดชนก ภัทรมนใช่หรือเปล่าคะ "

" เอ่อ...ใช่ค่ะ "

" บริษัทไดลอนซิลค์ จำกัดนะคะ ทางเราจะโทรมานัดสัมภาษณ์งานกับคุณชิดชนกค่ะ เป็นพรุ่งนี้ตอน13.00 น. ไม่ทราบว่าสะดวกเข้ามาสัมภาษณ์หรือเปล่าคะ "

    เมื่อได้ฟังปลายสายพูดแบบนั้นเหมือนฟ้าก็เหมือนกับยกภูเขาออกจากอก และเธอต้องคว้างานนี้เอาไว้ให้ได้เท่านั้น

" สะดวกค่ะ "

" ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้เจอกันตามเวลานัดนะคะ "

" ค่ะ ดิฉันจะรีบไปค่ะ ขอบคุณมากๆเลยนะคะ "

    เหมือนฟ้าเอ่ยขอบคุณก่อนจะวางสายไป ความรู้สึกในตอนนี้ทั้งตื่นเต้นทั้งดีใจที่จะได้ทำงานกับบริษัทนั้นจริงๆ ไม่น่าเชื่อเลยว่าเธอจะมีโอกาสเพราะตัวเธอเองไม่ได้มีเส้นสายพอที่จะเข้าไปทำงานที่บริษัทใหญ่ขนาดนั้น แต่เหมือนความโชคดีของเธอจะอยู่กับเธอได้ไม่นานเพราะอยู่ๆก็มีนักเลงนับ 10 คนมาที่หน้าบ้านของเธอ พร้อมกับป้าพรที่โดนลากมาในสภาพสะบักสะบอม เหมือนฟ้าที่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูกเพราะคนที่มาดูน่ากลัวทุกคนแต่ในตอนนี้เธอต้องไปรับตัวป้าของเธอมาจากพวกนั้นก่อน

" ป้าจ๊ะ!!! นี่มันเกิดอะไรขึ้น "

    เหมือนฟ้าถามด้วยความเป็นห่วง ป้าพรไม่เคยถูกทำร้ายแบบนี้มาก่อน แต่เหมือนป้าเธอจะมองไม่เห็นความเป็นห่วงของเธอเลย

" มึงตาบอดหรือไง ไม่เห็นหรอว่าพวกมันทำร้ายกู เจ็บจะตายห่าอยู่แล้วถามมากอยู่ได้ "

    ป้าพรพูดออกมาด้วยบันดาลโทสะ แม้จะยังเจ็บอยู่มากแต่เจ็บใจมากกว่าที่ทำอะไรนักเลงพวกนี้ไม่ได้ จึงมาลงที่หลานตัวเองแทน

" พวกคุณเป็นใครแล้วมาทำร้ายป้าของฉันทำไม "

    เหมือนฟ้าถามนักเลงเกือบ 10 คนที่ยืนจ้องเธอเขม็งอยู่ แต่แล้วก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินฝ่าวงล้อมของนักเลงพวกนั้นออกมายืนข้างหน้าพร้อมกับจ้องหน้าเธอเขม็ง

" นี่น่ะหรอหลานสาวแก "