5. การหักหลังและหาทางเอาคืน 🔞🔥

ชรันไปที่ห้องของพรรณนารา ฟ้าได้นอนเปลือยเปล่าบนเตียงรออยู่แล้ว เขาปิดไฟและล็อกประตูไว้ ก่อนจะไปที่เตียงรวบเอวแม่บ้านสาวให้มาที่ขอบเตียงและลงไปคุกเข่า จับขาสองข้างของฟ้าแยกออกและเริ่มลงลิ้นดูดดุนเครื่องเพศของเธออย่างเร่าร้อน เสียงร้องครางเริ่มต้นทันทีพร้อมกับที่ฟ้าเริ่มมีอารมณ์อย่างรวดเร็ว

“อื้ออ…อาาา ดีจัง..ใช่ค่ะ ตรงนั้น..อาา”

เธอขยุ้มผมของชายวัยกลางคนเบาๆ สองขาหนีบศีรษะเขาเอาไว้เพราะความซาบซ่าน แต่ใครจะรู้ว่าเขากำลังสร้างมโนภาพว่าทำสิ่งนี้ให้ผู้หญิงคนอื่นอยู่

ชรันเลิกทำแล้วยืนขึ้นให้เธอนั่งใช้ปากให้ เขาครางในลำคออย่างพึงพอใจในความมืด เสียงดูดเข้าออกเร็วๆนั้นทำให้เขาถึงกับหน้าท้องเกร็ง ก่อนจะใช้สองมือจับศีรษะเธอกระแทกกับท้องน้อยรัวๆจนดุ้นนั้นลึกลงไปในคอของฟ้าจนน้ำลายไหลยืดพร้อมกับสำลักออกมา

พิชามญช์ที่แอบฟังอยู่ด้านนอก น้ำตาอาบแก้มด้วยความคั่งแค้น

นี่เขากล้าใช้ห้องลูกสาวฉันมาทำเรื่องระยำบัดสีแบบนี้ได้ยังไง? ทั้งที่ฉันเองก็นอนอยู่ห้องไม่ไกลกัน

คนทั้งสองเปลี่ยนจากบนเตียงไปที่หน้าต่าง ฟ้ายืนหันหลังโก้งโค้งให้ เสียงกระแทกกระทั้นรุนแรงนั้นถึงไม่แนบหูฟังกับประตู พิชามญช์ก็ได้ยินอย่างถนัดโดยเฉพาะกลางดึกที่บ้านทั้งหลังเงียบเชียบ

“อาา…เสียว..”

“ชอบแบบนี้ใช่มั้ย?…”

เขาเร่งถี่ๆเสียงหน้าท้องกระทบสะโพกรัวๆ อีกฝ่ายที่ยืนฟังอยู่นอกห้องถึงกับยืนกำมือจนเล็บจิกเนื้อ

“อาา..อาา..โอยย ดีมาก..เด็กดี”

น้ำไหลเป็นทางลงกลางหว่างขาของแม่บ้านสาว ซึ่งเธอหอบหายใจอย่างพึงพอใจ เธอหันตัวมายืนจูบแลกลิ้นกับชรันอยู่ครู่หนึ่ง

“คุณรันคะ สิ้นเดือนฟ้าจะลากลับบ้านไปหาแม่สักอาทิตย์นึงค่ะ จริงๆไม่ค่อยอยากไป กลัวคิดถึงคุณรันไม่ไหว”

“ไปเถอะ นานทีปีหน เดี๋ยวฉันจะโอนให้หมื่นนึง ถือว่าทำตัวดี แล้วทำความสะอาดห้องหนูพู่อย่าให้เลอะเทอะล่ะ ฉันง่วงแล้ว ไว้ค่อยคุยกันนะ”

ชรันใส่ชุดนอนเรียบร้อยก็เปิดประตูกลับไปที่ห้องนอน พิชามญช์ยังนอนท่าเดิมไม่เปลี่ยน เขาเข้าไปเบียดนอนกอดภรรยาที่นอนลืมตาโพลงด้วยความแค้นจากไฟสุมทรวง

มื้อเช้าวันถัดมาที่แม่บ้านพากันเตรียมอาหารมาไว้บนโต๊ะเรียบร้อย พิชามญช์ทำตัวปกติและพูดจาดีกับสามีรวมถึงแม่บ้านสาว แต่เธอสังเกตได้ว่าฟ้าแอบมองชรันอยู่บ่อยครั้ง ไม่ว่าเขาขยับตัวหรือทำท่าว่าต้องการอะไร เธอจะรีบหยิบจับหามาให้อย่างรู้ใจโดยไม่ต้องรอให้เขาเอ่ยปาก

ระหว่างทานอาหารพิชามญช์ใช้ความคิดไปด้วยจึงทำให้เธอดูเงียบกว่าทุกวัน

“พิชา วันนี้ดูเงียบๆนะ มีอะไรหรือเปล่า? คิดถึงลูกเหรอ? วันนี้แกก็มานอนค้างที่นี่แล้ว”

คำพูดนี้ทำให้ทั้งภรรยาของเขาและแม่บ้านต่างสะกิดใจขึ้นมา

“จริงๆพิชาก็สงสารพ่อเค้านะ แทนที่วันหยุดสุดสัปดาห์จะได้พาพู่กันไปเที่ยวตามประสาพ่อลูกเพราะมัวมาอยู่ที่นี่”

“หมายความว่าจะไม่ให้มาที่นี่แล้วหรือไง?”

ชรันถามกลับทันที พิชามญช์ช้อนตามองสามีด้วยประกายคมกริบ โดยมีฟ้าที่ยืนหลบมุมอยู่ในห้องทานอาหารด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ฉันต้องการคุยเรื่องในครอบครัว จะไม่คุยต่อหน้า..คนอื่น แต่..ก็ไม่เป็นไรหรอก เออ เอาเป็นว่า ต่อไปพิชาจะไม่ให้พู่กันมาวันหยุดอีกแล้วล่ะ ให้อยู่กับพ่อเค้าบ้าง”

“ใจคอคุณจะไม่อยากอยู่กับลูกเลยงั้นเหรอ?”

“แล้วคุณรันละคะ? ไม่เห็นอยากให้ลูกชายมาที่นี่บ้างล่ะ?”

เขาทำหน้าขมวดคิ้วแล้วตอบแบบเสียไม่ได้

“ผมเจอลูกชายตอนฝึกงานด้วย อีกหน่อยยิ่งเจอทุกวันเพราะต้องมาทำงานที่บริษัท”

“พิชายังพูดไม่จบ คุณรันก็ออกอาการไม่พอใจซะแล้ว จะมีพ่อเลี้ยงที่ไหนที่รักลูกติดขนาดนี้ สามีเก่าพิชาคงสบายใจ”

เธอพูดจบก็หัวเราะเบาๆดูอารมณ์ดีแปลกๆ จนฟ้าและชรันรู้สึกตงิดใจนิดหน่อย

“พิชาจะให้พู่กันมาอยู่ที่นี่จันทร์ถึงพฤหัส ส่วนศุกร์ถึงอาทิตย์ก็ไปอยู่กับพ่อเขา”

ชรันได้ยินแบบนี้เขาแอบพอใจ

“ก็ดีนะ ถ้าแบบนี้”

แม่บ้านสาวรู้สึกได้ว่าพิชามญช์เองก็น่าจะสงสัยเรื่องลูกสาวกับชรัน แต่ทำไมถึงยังอยากให้พรรณนาราอยู่ที่นี่หลายวันมากกว่าเดิม ผิดวิสัยของคนเป็นแม่ที่ต้องห่วงลูก

แต่ทว่า..ไม่มีใครเข้าถึงก้นบึ้งส่วนลึกในใจของพิชามญช์ที่หึงหวงชรัน จนถึงกับใช้พรรณนาราลูกสาวเพื่อแก้แค้นแม่บ้านที่กินบนเรือนขี้รดบนหลังคาต่างหาก

เป็นแค่แม่บ้าน บังอาจมาตีเสมอใช้สามีร่วมกับฉัน แต่ฉันจะไม่เฉดหัวแกหรอก ฉันจะทำให้ชรันต้องเลือกและสุดท้าย แกจะต้องเป็นฝ่ายไปเอง…

ตอนค่ำณัฐวีย์ได้ไปรับพรรณนาราที่เลิกเรียนแล้วมาส่งที่บ้านแม่ โดยที่พิชามญช์ได้ยิ้มแย้มออกมาต้อนรับ เธอเดินไปเคาะกระจกฝั่งคนขับทำท่าว่าอยากคุยด้วย เขาลดกระจกลงด้วยหน้าตามึนตึง

“พิชาอยากให้คุณมีเวลากับลูกในวันหยุด เลยอยากเปลี่ยนเวลาให้พู่กันมาอยู่ที่นี่จันทร์ถึงพฤหัสแทน”

“ไม่เอานะคะ หนูไม่อยากอยู่หลายวัน”

ณัฐวีย์เห็นหน้าลูกสาวที่หน้าตาตื่น แน่นอนว่าเขาปฏิเสธ

“จริงๆผมไม่ให้ลูกอยู่เลยสักวันก็ยังได้ เพราะแกไม่เต็มใจและคุณเป็นฝ่ายผิดต่อเราก่อน งั้นผมจะเปลี่ยนเอง พู่กันจะมาที่นี่ได้ก็ต่อเมื่อคุณ..มาขออนุญาตเป็นครั้งไป ลูกผมไม่สบายใจ ผมก็จะไม่ฝืนใจลูก พู่กัน ขึ้นรถลูก”

“ขอร้องเถอะ ให้ลูกสาวอยู่กับพิชาเถอะนะ”

เธอรีบวิ่งอ้อมหน้ารถไปกอดลูก ซึ่งพรรณนาราทำตัวไม่ถูกที่เห็นคนเป็นแม่เริ่มมีน้ำตา

“แม่ขอโทษที่ละเลย ถ้าลูกอยู่กับแม่แค่วันธรรมดา แม่จะไปรับส่งที่โรงเรียนทุกวันเอง จะทำอาหารที่ลูกชอบไง แม่ผิดเองนะ ให้โอกาสแม่หน่อย”

“พู่กัน! ขึ้นรถ ไม่ต้องไปฟังหรอก”

พรรณนาราจ้องตาแม่ที่น้ำตาเต็มตา เธออ่อนต่อโลกจนไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของแม่ตนเอง ด้วยความใจอ่อนและนี่คือแม่ที่เลี้ยงดูเธอมา ทำให้เธอตัดสินใจโดยไม่รู้เท่าทัน

“งั้นวันนี้หนูกลับก่อนค่ะแม่ แล้ววันอาทิตย์ตอนค่ำจะมานะคะ”

ณัฐวีย์ถึงกับทำหน้าบอกบุญไม่รับแต่ก็ตามใจลูกสาว

ส่วนพิชามญช์ที่ปาดน้ำตาและยิ้มมุมปากให้กับตัวเองหลังจากรถยนต์ของสามีเก่าเคลื่อนออกไป

นังแม่บ้านที่คิดว่าตัวเองยังสาวเลยอยากท้าทายฉันสินะ แกคงแอบหัวเราะลับหลังว่าได้สมสู่กับสามีฉันบนเตียงลูกสาวของฉันงั้นสิ แล้วจะได้รู้กัน..

ช่วงสายๆของวันเสาร์ธีทัตแกล้งซื้อขนมติดไม้ติดมือเข้ามาฝากพิชามญช์และลูกสาว แต่พอรู้ว่าพรรณนาราไม่ได้มานอนค้างที่นี่ ทำให้เขารู้สึกโล่งใจเสียอีก

“ขอบคุณมากนะคะคุณธี พอดีอาเปลี่ยนวันให้น้องมาอยู่ที่นี่เป็นวันธรรมดา น้องจะได้มีเวลาวันหยุดไปไหนมาไหนกับพ่อเค้าบ้าง”

เขาแอบตกใจที่เธอต้องอยู่ที่นี่ถึงสี่วัน ธีทัตรับรู้ได้จากความรู้สึกส่วนตัวว่าเธอไม่สบายใจอะไรบางอย่างที่น่าจะเกี่ยวกับพ่อของเขาและแม่ของเธอ

“งั้นผมไปหาน้องเองก็ได้ครับ ผมจำบ้านคุณพ่อของน้องได้”

ชรันที่ลงบันไดเดินมาเกือบถึงห้องนั่งเล่น เขาหยุดเดินทันทีที่ได้ยินลูกชายพูดแบบนั้น

“พู่กันคงดีใจนะ ไปเถอะ แล้วอีกหน่อยคุณธีจะมาค้างที่นี่บ้างมั้ยคะ?”

ธีทัตยังไม่ทันจะตอบ พ่อของเขาก็เดินเข้ามาขัดจังหวะ พร้อมกับนั่งลงข้างภรรยา

“ชายหนุ่มหญิงสาวอยู่บ้านเดียวกันไม่น่าจะดีมั้ง?”

“แหม แล้วมันไม่แปลกเหรอคะที่บ้านนี้มีผู้ชายคนเดียวท่ามกลางผู้หญิงกันหมด ถ้าไม่รวมคนขับรถเพราะเขาไม่ได้เข้ามาในบ้าน”

“ไว้ผมจะมาบ้างนะครับถ้าคุณอาไม่ว่าอะไร ก็คงมาแค่วันธรรมดาเหมือนกันเพราะผมต้องใช้เวลาวันหยุดสุดสัปดาห์กับคุณแม่ด้วย”

“อุ๊ย เยี่ยมเลยค่ะ”

“ผมขอตัวก่อนนะครับ”

ธีทัตยกมือไหว้ทั้งสองแล้วขับรถตรงไปที่บ้านคุณพ่อของพรรณนารา ส่วนชรันก็แอบเคืองและตำหนิภรรยา

“ลูกสาวพึ่งจะสิบห้าอยากหาลูกเขยแล้วเหรอ?”

“ถ้าเด็กมันชอบกันห้ามไม่ได้หรอกค่ะ อีกอย่างเด็กวัยรุ่นเค้าก็ชอบพอคนวัยเดียวกันมันเรื่องปกติ คุณธีเองก็หล่อ ขาว สูง วัยรุ่นสาวๆก็คงจะปลื้มกันไม่น้อย ขนาดยัยฟ้ายังมองเสียตาหวานเยิ้มเชียว จริงสิ เธออายุเท่าไหร่นะฟ้า?”

ฟ้าที่กำลังเช็ดถูของตกแต่งบ้านอยู่ได้ยินแบบนั้นก็หันมาตอบด้วยท่าทางสงบเสงี่ยม

“23 ค่ะ คุณพิชา”

“อ้อ แก่กว่าคุณธีปีเดียว ฉันรู้นะว่าเธอเองก็คิดว่าลูกชายคุณรันน่ะหล่อ ความอ่อนเยาว์นี่มันเจริญหูเจริญตานะ เธอว่ามั้ย? เออ จะว่าไปเธอนี่ขยันนะ ฉันเห็นเธอตลอดเลยเวลาอยู่กับคุณรัน หยิบจับอะไรรู้ใจเจ้านายไปหมด เมื่อก่อนทำงานที่ไหน? ทำไมมาเป็นแม่บ้านที่นี่ได้?”

……………………………………….🐍🔥