6.ใจคนยากแท้หยั่งถึง

แม่บ้านที่โดนตั้งคำถามอย่างไม่ทันตั้งตัว แต่ก็มีไหวพริบพอที่จะคิดคำตอบได้รวดเร็ว พอกับท่าทีของชรันที่นิ่งเฉย เขาตักอาหารกินและดูข่าวในโทรศัพท์ชิลๆ

“ฟ้าเห็นบริษัทรับสมัครหาแม่บ้านในกลุ่มหางานจากเฟสบุ๊คน่ะค่ะ สมัครไว้แล้วเขาเรียกให้มาทำที่นี่ ก่อนหน้านี้ก็ทำแม่บ้านตามบริษัทค่ะ”

พิชามญช์ยิ้มเล็กน้อย

“แล้วยังสาวยังแส้ มีคนคุยหรือมีแฟนบ้างไหม?”

“ไม่มีค่ะคุณผู้หญิง ฟ้าต้องส่งเงินให้แม่ มีภาระ ไม่ค่อยได้เจอใครด้วยค่ะ อ้อ อาทิตย์หน้าฟ้าขอลากลับบ้านสักอาทิตย์นึงได้มั้ยคะ?”

“คุณรันว่าไงคะ?”

เธอแกล้งถามสามีทั้งที่รู้เพราะได้ยินทุกอย่างแล้วจากเมื่อคืน

“แล้วแต่คุณเลยพิชา”

“ไปเถอะจ้ะ ไม่ต้องห่วงเรื่องงานของเธอหรอกนะ ตอนเธอไม่อยู่ มีคนทำหน้าที่แทนได้เหมือนกัน”

คำพูดกำกวมที่ดูมีเลศนัยนั้น แน่นอนว่าแม่บ้านสาวรู้สึกได้แต่เธอพยายามไม่คิดมาก อาจจะเพราะมีแม่บ้านที่เป็นเมียคนขับรถด้วยอีกคนที่ทำงานบ้านได้ในช่วงที่เธอลางาน

ธีทัตบึ่งไปถึงบ้านคุณพ่อของพรรณนารา พอกดกริ่งแล้วแจ้งแม่บ้านก็ได้รับเชิญให้เข้ามานั่งรอในบ้านหลังใหญ่ที่ดูมีฐานะเช่นกัน

“รอสักครู่นะคะ พอดีคุณณัฐกับหนูพู่กันพึ่งกินข้าวเช้าเสร็จก็แยกย้ายกันขึ้นไปชั้นบน เดี๋ยวไปตามให้ค่ะ”

“ขอบคุณมากครับ”

พรรณนาราที่รู้ว่าธีทัตมาหาถึงบ้าน เธอดีใจมาก รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วลงไปหาเขาที่ห้องนั่งเล่น

“พี่ธี สวัสดีค่ะ”

ทั้งสองที่มองและยิ้มให้กัน เธอเขินเขานิดหน่อยตามประสาสาวๆ

“ไปที่บ้านไม่เจอ เลยมาที่นี่ ทำไมน้องพู่เปลี่ยนวันไปค้างครับ?”

“แม่อยากให้มีวันหยุดสุดสัปดาห์กับพ่อค่ะ”

“พี่จะพยายามไปอยู่ที่นั่นให้บ่อยๆนะ น้องพู่จะได้ไม่เหงาเกินไป”

เธอยิ้มแก้มแดงอายๆ จากนั้นทั้งสองคนก็ตกลงว่าจะไปเดินเล่นที่สวนข้างบ้านที่มีบ่อปลา ซึ่งพ่อของเธอเลี้ยงปลาคาร์ฟไว้มากมาย

“เราแลกไอจีกันหน่อยดีไหม?”

“อ้อ..ค่ะ แต่หนูไม่ค่อยได้โพสอะไรหรอกนะ”

“อย่างน้อยก็ทักทายแชทคุยได้ไม่ใช่เหรอ?”

“ค่ะ..พี่ธี”

ธีทัตที่แก่กว่าเธอเจ็ดปี เขามองเธอด้วยความรู้สึกเหมือนมองหญิงสาวคนหนึ่ง จนต้องพยายามเตือนตัวเองไม่ให้พูดเกินเลยหรือทำกิริยาท่าทางให้เธอกลัว

“เอ่อ..แล้ว..พี่ธีจะไปไหนต่อคะ? วันนี้วันเสาร์ พาแฟนไปเที่ยวเหรอคะ?”

เธอแกล้งถามพลางดูปลาในบ่อไปด้วย ทำให้ธีทัตนิ่งไปนิดนึง

“ไม่ได้ไปไหน พี่คิดว่าอยากพาแม่ไปทานข้าวเที่ยง ช่วงนี้อยากใช้เวลากับท่านให้เยอะขึ้นสักหน่อย”

“พรุ่งนี้ละคะ?”

เธอหันหน้ามาถามเขาด้วยดวงตาที่แสนสวย ราวกับมีดวงดาวระยิบระยับอยู่ในนั้น

“พี่มารับพู่ไปเดินเล่นที่ห้างดีไหม? ไปกินขนมอะไรที่น้องพู่ชอบก็ได้”

“จริงเหรอ? ได้เหรอคะ? แต่…ไม่ดีกว่าค่ะ หนู..ไม่อยากเป็นแบบแม่”

ความที่เธอยังเป็นแค่เด็กที่กำลังจะเป็นสาว วุฒิภาวะยังไม่มาก แม้พยายามเก็บอาการแต่ธีทัตก็ดูออกว่าเธอชอบเขา

“น้องพู่ตั้งใจเรียนนะ อย่าพึ่งวอกแวกสนใจเรื่องอื่น ถ้าเรียนจบ ม.ปลาย อยากปรึกษาเรื่องเรียนคณะอะไร มหาวิทยาลัยที่ไหน พี่ยินดีนะครับ”

พรรณนารารู้สึกผิดหวังเหมือนอกหักที่เขาใช้คำพูดตัดบท เธอทำได้เพียงแค่พยักหน้าและยิ้มเจื่อนๆ

แฟนสาวของพี่ธีคงจะสวย..ทำไมฉันต้องมาเจอเขาในสถานะแบบนี้ด้วย…ทำไมต้องอายุน้อยกว่าเขาทำให้เขามองฉันเป็นแค่เด็ก…

ธีทัตเห็นเธอสลดลง ทำให้เขาคิดว่าตัวเองคงพูดปิดกั้นเกินไปจนพรรณนาราอาจเข้าใจผิด

“พี่พูดเพราะเป็นห่วง ไม่ได้ตำหนิว่าน้องสนใจเรื่องอื่นไม่สนใจเรียน พี่..จะพูดยังไงดี”

แต่ไม่ทันจะพูดอะไร พ่อของเธอก็โผล่มาพอดีและเขาจำธีทัตไม่ได้

“ใครน่ะ? เห็นแม่บ้านบอกว่ามีผู้ชายมาหาลูก”

“สวัสดีครับ ผม..พอดีผ่านมาเลยซื้อขนมมาฝากน้องพู่ครับ ผมชื่อธีทัต”

เขายกมือไหว้ณัฐวีย์ที่รับไหว้อย่างงงๆ

“แล้วรู้จักพู่กันได้ยังไง? อายุเท่าไหร่?”

“เอ่อ..คุณพ่อผม..กับคุณแม่ของน้อง..”

ธีทัตยังไม่ทันพูดจบ คุณพ่อของพรรณนาราก็ของขึ้นทันทีที่รู้ว่าลูกชายของชู้รักภรรยาเก่าจะมายุ่งกับลูกสาวคนเดียวของเขา

“ที่นี่ไม่ต้อนรับ ต้องขอโทษด้วยที่เสียมารยาท แต่ลูกสาวผมยังเด็ก อย่ามาที่นี่อีกเป็นครั้งที่สอง”

สายตาของธีทัตดูเศร้าอย่างเห็นได้ชัด พรรณนาราตกใจที่พ่อของเธอพูดไม่ไว้หน้าเขาเลย

“พ่อคะ พี่ธีเป็นคนดีนะ พี่เขาไม่เกี่ยว”

“ได้แม่ของลูกสาวผมไปคนนึงแล้ว จะเอาลูกสาวผมไปอีกคนนึงเหรอ? คนดีก็ส่วนคนดี แต่เลือดในกายคุณมีเลือดชั่วของมันอยู่ครึ่งหนึ่ง ของแบบนี้..มันคงไม่พ้นส่งต่อกันผ่าน DNA ไปได้หรอก พู่กัน! เข้าบ้านไปเลย”

“พ่อ..”

“น้องพู่เชื่อคุณพ่อนะ พี่ไม่เป็นไร..พี่เข้าใจ..”

เขายิ้มบางๆและพยักหน้าให้เธอเข้าบ้านไปก่อน

“ผมขอโทษด้วยครับคุณพ่อ”

ณัฐวีย์สะบัดหน้าไม่รับคำขอโทษและเดินตามลูกสาวเข้ามาในบ้านจนทันกัน

“ไวไฟแบบพ่อมันไม่มีผิด เด็กสาวอายุแค่สิบห้ายังกล้ามาก้อร้อก้อติกถึงบ้าน ห้ามไปสุงสิงอะไรกับมันเข้าใจไหมพู่? ถ้าไม่เชื่อฟัง พ่อจะกักบริเวณ”

พรรณนาราคว้าถุงขนมที่วางบนโต๊ะในห้องนั่งเล่นแล้วขึ้นไปบนห้องของตัวเองเงียบๆ ส่วนเขาตัดสินใจโทรหาอดีตภรรยาถึงเรื่องนี้

“ผมจะทบทวนเรื่องที่พู่กันต้องไปอยู่กับคุณ เพราะเมื่อกี้ลูกชายของชู้มาหาลูกสาวผมถึงบ้าน”

“ลูกชายเขาไม่ได้มาอยู่ที่นี่หรอกค่ะ เขาก็อยู่กับแม่”

“ผมจะไม่ขอคบค้ากับคนตระกูลนี้ไม่ว่าจะเป็นใคร บอกแค่นี้ ถ้าไม่คิดว่าลูกยังเห็นคุณเป็นแม่ ผมคงไม่ให้ไปแม้แต่วันเดียว”

“เห็นใจชาด้วยเถอะคุณณัฐ ชาก็อยากอยู่กับลูก”

หลังจากที่ธีทัตกลับออกไปได้ไม่นานนัก เขาก็ส่งข้อความถึงพรรณนาราในไอจี

“ไม่ต้องคิดมากนะน้องพู่ เป็นใครก็โกรธ ถ้าเกิดกับพี่เองก็ต้องรู้สึก แต่เราก็ยังคุยกันเป็นพี่น้องได้นะครับ”

“ค่ะ”

พรรณนาราพิมพ์ตอบไปแค่นั้น แล้วนอนก่ายหน้าผาก พลางคิดถึงเรื่องที่พ่อเลี้ยงทำอะไรแย่ๆกับเธอ

ฉันต้องหาทางเอาตัวรอดก่อน เรื่องอื่นค่อยคิดทีหลัง..

ตัวธีทัตเองเมื่อเห็นเธอตอบมาแค่นั้น เขาได้แต่ทำใจว่าด้วยอายุของเธอยังน้อย ทำให้เขาต้องระมัดระวังคำพูดหรือการแสดงออกกับเธอ

ในตอนเย็นหลังเลิกเรียนในวันจันทร์ พิชามญช์ได้มารับลูกสาวด้วยตัวเองที่โรงเรียนและเมื่อถึงบ้านเธอก็ทำอาหารที่พรรณนาราชอบกินให้ หลายๆอย่างที่เธอพยายามเอาอกเอาใจลูกสาว ทั้งหมดก็เพื่อให้ตายใจเท่านั้น สายตาของชรันที่แอบมองลูกสาวเธอนั้นชัดเจน แม้เขาจะพยายามหลบซ่อนมันแค่ไหนก็ตาม

“ดีแล้วล่ะที่คุณเอาใจใส่ลูกแบบนี้ ถ้าแกชอบอะไรคุณซื้อมาเยอะๆเลย”

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูกินอะไรก็ได้เหมือนทุกคน อิ่มแล้วขอขึ้นไปข้างบนนะคะ”

พรรณนาราลุกออกจากห้องรับประทานอาหารไปก่อนและรีบขึ้นไปอาบน้ำ จากนั้นนั่งเงียบๆในห้องรอฟังว่าแม่และพ่อเลี้ยงกลับขึ้นมาเข้าห้องตอนไหน

เสียงเคาะประตูทำเอาเธอตกใจ แต่เป็นเสียงแม่ที่เอ่ยถาม

“พู่กัน นอนแล้วเหรอลูก?”

“ยังค่ะ คุยกับเพื่อนอยู่”

เธอเปิดประตูแง้มเพื่อตอบสั้นๆ โดยมีชรันยืนมองอยู่ด้านหลังเหมือนจะกลืนกินเธอได้เลย

“นอนไวก็ดีนะลูก พรุ่งนี้แม่จะไปส่งไปโรงเรียนนะ”

“ฝันดีค่ะ”

เธอบอกลาเชิงตัดบทกลายๆ เมื่อแนบหูฟังจากประตูว่าทั้งคู่เข้าไปในห้องนอนแล้ว เธอรีบหยิบหมอนและเสื้อกันหนาวมาตัวหนึ่ง ย่องออกจากห้องไปที่บ้านหลังเล็กที่พักของแม่บ้าน

พรรณนาราจำได้ว่ามีแม่บ้านชื่อฟ้าที่น่าจะนอนคนเดียวเพราะแม่บ้านวัยกลางคนนั้นพักกับสามีที่เป็นคนขับรถ จึงเลือกเคาะประตูห้องหนึ่งจากการคาดเดาเพราะรองเท้าที่วางอยู่หน้าห้อง

เธอเคาะประตูเบาๆอยู่หลายที จนคนในห้องที่มาเปิดให้จากที่ง่วงงัวเงียก็ตกใจจนตาสว่าง

“น้องพู่?…มีอะไรหรือเปล่าคะ?”

………………………………….🏠😈