ตอนที่ 9 เดิมพันทั้งชีวิต /2

เมลดามองผู้หญิงตรงหน้าด้วยแววตาที่สั่นไหว ทราย... เธอก็รักเขามากขนาดนี้เลยเหรอ ภริชคงเจอคนที่เหมาะสมแล้วล่ะ เธอคิด จากนั้นเมลดารีบก้มลงกระซิบข้างหูเนตรทราย

"เงียบ..แล้วฟังฉันนะทราย ฉันไม่ได้มาฆ่าเธอ ฉันมาช่วย พกมือถือเครื่องนี้ไว้ ฉันกดเบอร์ตำรวจค้างไว้แล้ว เดี๋ยวพอภริชมาถึง ให้เธอทำตามที่ฉันบอก..."

เนตรทรายอึ้งไปครู่ใหญ่ เธอไม่คิดเลยว่าผู้หญิงที่ตบตีเธอมาตลอดจะยอมเสี่ยงชีวิตมาช่วยเธอในรังโจรแบบนี้ ไม่ผิดจริง เป็นอย่างที่เธอคิดมาตลอด คุณเมย์ไม่ได้ร้ายกาจจริงๆอย่างที่ทุกคนเห็น

ไม่นานนัก ภริชก็บุกมาถึงโกดังพร้อมซองเอกสารในมือ ใบหน้าของเขาโกรธเกรี้ยวจนน่ากลัว เขาจ้องมองครอบครัวอัครเดชเดชาด้วยความชิงชังถึงขีดสุด สายตาแดงก่ำเพราะโมโหและเกลียดถึงที่สุด

"ปล่อยทรายเดี๋ยวนี้ เอกสารที่พวกแกต้องการอยู่นี่!" ภริชตะโกน พลางมองเห็นเมลดายืนถือมีดจ่อคอเนตรทรายอยู่ สายตาอำมหิตของเมลดาทำให้ภริชเกลียดสุดขีด

"ช้าๆนะภริช ส่งซองมาให้พี่เมฆาก่อนสิ ไม่อย่างนั้นคอขาวๆของนังนี่ได้แดงเถือกแน่" เมลดาขู่พรางกดคมมีดลงนิดๆ เพื่อให้ดูสมจริง

เมฆาเดินไปรับซองเอกสารแล้วเปิดออกดูอย่างสะใจ แต่พอเขาดึงกระดาษข้างในออกมา ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือด มันไม่ใช่สัญญาโอนหุ้น แต่มันคือหมายศาลและหลักฐานการกระทำผิดทั้งหมดของพวกเขา

"นี่มันอะไรกัน!" มนตรีคำราม

"ครอบครัวพวกแกจะมาชุบมือเปิบเอาของคนอื่นง่ายๆ คงไม่ได้หรอกมั้ง" ภริชเอ่ยเสียงเย็น

"ตำรวจล้อมไว้หมดแล้ว มอบตัวซะ!"

"อีลูกเลว มึงทรยศกู!" มนตรีตะโกนลั่นก่อนจะยกปืนขึ้นเล็งไปที่ภริชด้วยความบ้าคลั่ง

"ดี! ถ้ามึงรักมันมาก กูจะฆ่ามันให้มึงเห็นกับตา ฮ่าๆๆ"

ปัง! ปัง!

เสียงปืนดังสนั่น ตำรวจที่แฝงตัวอยู่ยิงสวนเข้าที่หน้าอกของมนตรีจนล้มฟุบลงเสียชีวิตทันที ส่วนเมฆาพยายามจะวิ่งเข้าใส่ภริชแต่ถูกยิงเข้าที่ขาและถูกรวบตัวลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว

ภริชถลาเข้าไปประคองเนตรทรายที่เมลดาเพิ่งปล่อยตัว เมลดายืนนิ่งมองภาพนั้นด้วยความเจ็บปวดลึกๆ เธอไม่มีน้ำตาหลงเหลือให้ไหลอีกแล้ว ภริชเงยหน้าขึ้นมองเมลดาด้วยสายตารังเกียจขยะแขยงยิ่งกว่าเดิม

"เธอมันสารเลวที่สุดเมลดา ขนาดพ่อกับพี่ชายตัวเอง เธอยังหักหลังได้ลงคอ เพื่อจะเอาตัวรอดคนเดียวงั้นเหรอ?" ภริชพ่นคำร้ายใส่เธอ

"ผู้หญิงอย่างเธอมันไม่มีค่าพอที่จะได้รับความเมตตา ตำรวจครับ จับผู้หญิงคนนี้ไปด้วย เธอคือสมรู้ร่วมคิด"

ตำรวจกำลังจะก้าวเข้ามาใส่กุญแจมือเมลดา แต่เนตรทรายกลับคว้ามือภริชไว้

"เดี๋ยวก่อนค่ะคุณภริช คุณเข้าใจผิด... คุณเมลดาไม่ได้สมรู้ร่วมคิด เธอเป็นคนช่วยทรายไว้ เธอแอบบอกแผนการและช่วยทรายไม่ให้โดนฆ่าค่ะ"

ภริชชะงักไป เขาหันไปมองเมลดาที่ยืนก้มหน้านิ่ง ไม่แก้ตัว ไม่ร้องขอความเห็นใจ เขาไล่สายตามองร่างกายที่ซูบผอมและรอยแผลตามแขนขาของเธอที่โผล่พ้นชุดราตรีออกมา

"ได้... ในเมื่อทรายขอไว้ ฉันจะไม่เอาเรื่องเธอส่งตำรวจ" ภริชเอ่ยเสียงแข็งเมื่อส่งเนตรทรายขึ้นรถพยาบาลไปแล้ว เขาก้าวเข้าไปหาเมลดาจนชิด

"แต่มันไม่ได้แปลว่าฉันให้อภัย ตอนนี้บริษัทขอวครอบครัวพวกเธอโดนยึด ทรัพย์สินและทั้งหมดถูกอายัดไว้แล้ว เธอไม่มีที่ซุกหัวนอนแล้วเมลดา"

เมลดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาว่างเปล่า พร้อมเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

"ฉันรู้ค่ะ ฉันพร้อมจะไป..ที่ไหนก็ได้ ฉันอยู่ไดหมด"

"ไปงั้นเหรอ ง่ายไปมั้ง" ภริชกระชากข้อมือเธอแรงๆ และแปลกใจที่เมลดาเย็นชาไร้ความรู้สึก ไม่โวยวาย และยอมรับสภาพ เหมือนรู้ล่วงหน้ามาก่อน

"ไปอยู่ในที่ที่ผมจัดไว้ให้ คุณต้องอยู่ที่นั่นชดใช้ให้ผมทั้งหมด กับเรื่องเลวๆ ที่คุณทำกับผมมาตลอด ผมจะลองเลี้ยงงูพิษอย่างคุณไว้ดูเล่นหน่อยสิ ว่าถ้าไม่มีเขี้ยวเล็บแล้ว คุณจะดิ้นรนยังไง ถือซะว่า ไปดัดสันดานก็แล้วกัน ถ้าดัดไม่ได้ ก็คงต้องส่งเข้าคุก อีกอย่างก่อนที่ผมจะปล่อยคุณเป็นอิสระ ผมต้องแน่ใจว่าคนสันดานอย่างตระกูลอัครเดช จะไม่กลับมาแก้แค้นผม"

จบตอนที่ 9/2