บทที่ 4.2 ทางเลือก

นักแสดงสาวยกแก้วน้ำเปล่าขึ้นชนกับแก้วของอีกฝ่ายเบา ๆ ก่อนจะยกดื่มเหมือนเป็นการย้ำกับตัวเองถึงสิ่งที่เลือกไปแล้ว ผิดกับโจ้ที่ยังมีแววเสียดายในดวงตา แต่ก็เลือกจะเก็บมันไว้ ไม่แสดงออกมากไปกว่านั้น

ไม่นานพนักงานก็เข้ามาวางอาหารในห้องส่วนตัว กลิ่นหอมของอาหารลอยคลุ้งบนโต๊ะ ทั้งสองจึงเริ่มลงมือทาน รวมถึงลูกพีชที่รีบตัก รีบเคี้ยวเหมือนอยากให้เวลาตรงนี้ผ่านไปให้เร็วที่สุด เพื่อหลบหนีบรรยากาศประหลาดและสายตาที่เธอเริ่มรู้สึกอึดอัดขึ้นเรื่อย ๆ

"เป็นอะไรหรือเปล่าพีช ไม่อร่อยเหรอ?" โจ้เงยหน้าขึ้นมอง เมื่อเห็นเธอชะงักช้อนในมือ แขนเรียววางนิ่งบนโต๊ะ สีหน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัด

"ปะ เปล่าค่ะ" เธอส่ายหน้าเบา ๆ แต่ในหัวกลับเริ่มว่างเปล่า เสียงพูดของอีกฝ่ายค่อย ๆ ห่างออกไปราวกับอยู่คนละโลก ร่างกายเริ่มชา แขนขาหนักอึ้งผิดปกติ

"พีช พีชขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะคะ" เธอฝืนพูดจบก็ลุกขึ้นทันที แต่เพียงก้าวแรกเท้ากลับไม่ยอมขยับตาม ร่างกายเหมือนทรยศเจ้าของจำเป็นต้องเท้ายันโต๊ะไว้เพื่อไม่ให้ล้ม หัวใจเต้นช้าลง ช้าลงจนเธอเริ่มจับจังหวะมันไม่ได้ สายตาพร่ามัว ภาพรอบตัวค่อย ๆ หมุนช้าลงอย่างผิดธรรมชาติ

ผู้กำกับหนุ่มรีบแทรกตัวเข้ามารับร่างเธอไว้ก่อนที่เธอจะทรุดลง ใช้จังหวะนั้นโอบเอวบางเข้าหาตัวอย่างแนบแน่นเกินความจำเป็น

"ไม่สบายหรือเปล่า" เขาถาม น้ำเสียงฟังดูเหมือนห่วงใย แต่แขนที่รั้งเธอไว้กลับไม่ได้อ่อนโยนอย่างที่ควรจะเป็น

"มะ ไม่เป็นไรค่ะ" ลูกพีชพยายามฝืนดันตัวออกจากเขา ใช้แรงทั้งหมดที่เหลืออยู่แต่ร่างกายกลับไม่ยอมเชื่อฟัง เธออ่อนแรงเกินกว่าจะหลุดพ้นจากวงแขนของเขาได้

"ให้พี่ช่วยเถอะ" โจ้ไม่ได้ขยับออก ซ้ำยังขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม สายตาที่ไล่มองเธอจากบนลงล่างไม่คิดจะปิดบังความต้องการที่ฉายชัดอยู่ในนั้น

"พี่โจ้…พี่ใส่อะไรในแก้วพีช" เธอเริ่มแน่ใจว่ามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ร่างกายที่ผิดปกติ ความมึนงงที่ถาโถมทั้งหมดต้องเป็นฝีมือของเขา

"ถ้าพีชเต็มใจ พี่ก็คงไม่ต้องทำแบบนี้" เขายิ้มมุมปากอย่างไม่คิดจะปิดบังความคิดตัวเอง 

"พี่รอมานาน จะให้หลุดมือไปง่าย ๆ ได้ยังไง"

"ปะ ปล่อยพีช…" เธอพยายามผลักเขาออกอีกครั้ง เสียงแทบจะเป็นกระซิบ แต่แขนที่โอบรัดเธอไว้กลับแน่นขึ้นแทน

"อย่าทำตัวเหมือนไม่รู้อะไรเลยสิ ฉันเสียเงินไปแล้ว อย่างน้อยก็ควรได้อะไรกลับมาบ้าง"

"งะ เงินเหรอ พีชไม่เคยรับอะไรจากพี่"

"ผู้จัดการของเธอจัดการให้หมดแล้ว" เขาตอบอย่างไม่ใส่ใจ ทว่าคำพูดนั้นทำให้หัวใจเธอเย็นวาบ

"คืนนี้ก็แค่ทำให้มันจบ ๆ ไป เราจะได้สบายใจกันทั้งคู่" 

ตลอดทางที่ถูกพาขึ้นมาถึงห้องนั้น ลูกพีชยังคงรู้สึกตัวดี เธอได้ยินทุกเสียง เห็นทุกอย่าง รับรู้ทุกการเคลื่อนไหว แต่กลับทำอะไรไม่ได้ ร่างกายเหมือนถูกถ่วงไว้ด้วยน้ำหนักที่มองไม่เห็น แขนขาหนักอึ้ง ความคิดเชื่องช้า ดวงตาพร่ามัว ง่วงงุนราว ราวกับสิ่งที่กินเข้าไปมีฤทธิ์กดประสาทจนไม่สามารถควบคุม

เธอถูกวางให้นั่งพิงอยู่บนเตียงนุ่มในห้องที่เงียบผิดปกติ โจ้ไล่มอวเรือนร่างที่นอนราบบนเตียงนุ่ม เรี่ยวแรงที่เคยมีหายไปกับฤทธิ์ยาที่กำลังเริ่มออกฤทธิ์เรื่อย ๆ ความสามารถของมันทำให้เธอไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะขัดขืน

"มายด์ยังคงรู้ใจฉันเหมือนเดิม" สายตาของโจ้แสดงความหื่นกระหาย สายตาของเขาไม่ได้มองเธอในฐานะคนอีกต่อไป แต่เป็นเหมือนสิ่งของ เป็นรางวัล เป็นสิ่งที่เขารู้สึกว่าได้มาครอบครองแล้วเสียที

"ดื่มน้ำก่อนนะเด็กดี" เขาประคองใบหน้าของเธอ จากน้ำก็บังคับให้เธอดื่มน้ำผสมอะไรสักอย่างที่ใส่ให้ดูต่อหน้าต่อตา เพราะรู้ว่าตอนนี้เธอไม่ได้มีความสามารถมากพอที่จะปฏิเสธมัน 

และมันก็เป็นไปตามคาดเมื่อเธอดื่มมันจนหมด เรียกรอยยิ้มจากโจ้ที่พอใจเป็นอย่างมาก ชายหนุ่มจึงล้วงหยิบโทรศัพท์ของตนออกมา ดึงเสื้อเดรสอีกฝ่ายให้ต่ำลงให้เห็นเนินอกขาวผ่องเป็นยองใย

จากนั้นก็ทำการเก็บภาพวาบหวิวพวกนั้นไปครอง รูปแบบเดิม ๆ ที่เขามักจะกระทำกับเหยื่อที่ผ่านมา เพื่อไม่ให้มีใครกล้าที่จะวิ่งไปฟ้องขอความยุติธรรม

 "ถ้ากล้าหนี รูปพวกนี้ถึงสื่อแน่นอน" ทันทีที่เหยื่อเกิดความกลัวก็จะไม่ให้มีใครกล้าเอาผิด หรือแม้แต่จะแพร่งพรายความเลวทรามที่เขาได้กระทำเพื่อเลือกที่จะปกป้องตัวเอง

แน่นอนว่ามันได้ผลเขาจึงสามารถใช้ชีวิตอยู่ในโลกภายนอกได้ ใครกันที่จะกล้าเล่าฝันร้ายที่สุดในชีวิต ใครกันที่จะกล้าแลกกับอนาคตที่ยังไม่รู้ว่าจะยังเหลือคนเชื่อในสิ่งที่พูดออกไป

 "ฮึก..." เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมาเองโดยที่เธอไม่รู้ตัว มันเป็นเสียงของความกลัว ความอับอาย ความสิ้นหวังที่ถาโถมเข้ามาพร้อมกัน