บทที่ 2

บทที่ 2

“ออกไป” เธอบอกเขาเสียงเข้ม แววตาดุกร้าวจ้องมองหน้าผู้ชายที่เปลือยท่อนบน

“พี่…”

“อย่าให้ฉันต้องรำคาญนายไปมากกว่านี้” นับดาวเอ่ยบอกเขาด้วยความรำคาญใจ

เธอตั้งใจมาหาดินหลังจากที่กลับมาจากญี่ปุ่น คิดไว้ว่าจะเซอร์ไพรส์ให้อีกคนตกใจ แต่ตัวเองกลับเจอเซอร์ไพรส์หนักกว่า เพราะทันทีที่ร่างอรชรของเธอก้าวเข้าไปในห้องที่ตัวเองได้จ่ายเงินซื้อให้กับเขาก็ต้องหยุดชะงักกึก ขาแข็งราวกับถูกล็อคตรึงไว้อยู่กับที่

ภาพของดินกับผู้หญิงแปลกหน้าที่กำลังนัวกันอย่างเมามันปรากฏต่อสายตาเธอ นับดาวกำหมัดแน่นเหวี่ยงกระเป๋าฟาดไปที่เขาไม่ยั้ง

โกรธมากที่ถูกหักหลัง

พอดินเห็นว่าคนที่เข้ามาคือหญิงสาวที่คอยหาเลี้ยงเขาก็รีบกุลีกุจอวิ่งเข้ามาคว้าข้อมือรั้งเธอเอาไว้ แต่ในเวลานั้นนับดาวไม่สนอะไรอีกแล้ว

เธอปาคีย์การ์ดห้องของเขาใส่หน้าและเดินจากมาในทันที แต่ดินก็ยังไม่วายวิ่งตามเธอมาถึงในลิฟต์

“ผมขอโทษพี่ ผมขอโอกาสพี่อีกครั้งได้ไหม” ดินพูดพร้อมกับพยายามคว้าจับข้อมือของเธอ แต่ไม่เป็นผล

“อย่ามายุ่งกับฉัน ต่อจากนี้ไปต่างคนต่างอยู่ อย่าคิดเสนอหน้ามาหาฉันหรือทักทายฉันราวกับว่าเป็นคนรู้จักสักที”

“แต่…”

“เฮ้อ” เสียงถอนหายใจของชายหนุ่มที่ยืนอยู่มุมลิฟต์ดังขึ้น ดินหันไปมองอย่างไม่พอใจ “มองทำไมครับ”

“มึงเป็นเหี้ยไร หลายรอบแล้วนะ”

“อะไรครับ” ปฐพีเองก็เอ่ยถามอย่างไม่รู้ร้อนไม่รู้หนาว “มีปัญหาอะไรหรือเปล่า”

“กูเห็นนะว่ามึงแอบขำกู” เขาชี้นิ้วใส่ปฐพีที่ยืนมองเขาอย่างกวนประสาท “อย่ากวนตีนให้มาก”

“หึ”

“หรือมึงจะลอง”

“จะลองไหมล่ะ ตัวเท่าลูกหมาอยากเละคาตีนก็จะจัดให้” เขาตอบกลับอย่างไม่เกรงกลัว

นับดาวได้ยินทั้งคู่คุยกันก็ขมวดคิ้วทันที เธอหันกลับมามองหน้าของชายหนุ่มที่กำลังต่อปากต่อคำกับเด็กเก่าของเธอ

พลันในวินาทีต่อมา หัวใจของหญิงสาวก็วูบโหวงอย่างควบคุมไม่ได้ ใบหน้าที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีอยู่ห่างออกไปไม่ถึงช่วงตัว รูปร่างสูงใหญ่ที่ใหญ่กว่าดินมาก ๆ นั่นทำให้เธอตกใจผงะถอยห่างจากเขาเล็กน้อย

นี่มัน…

แฟนเก่าเธอ!

“ปากดีจังวะ มึงเป็นใครเสร่อเสือกเรื่องของกู!” ดินตะคอกใส่อีกคนอย่างอันธพาล “รู้จักกูน้อยไปแล้ว ตัวโตแล้วคิดว่าจะทำะไรกูได้เหรอวะ!”

“เก่งนักก็เข้ามา” ปฐพีกระดิกนิ้วเรียกให้อีกฝ่ายเริ่มก่อน ท่าทางของเขามันนิ่งจนดินหวั่นในใจ กลัวว่าจะสู้ไม่ได้

“พอสักที!” นับดาวเอ่ยบอกหลังจากตั้งสติได้ “เสร่อทั้งคู่นั่นแหละ!”

ติ๊ง!

ลิฟต์ถูกเปิดออกพอดี ร่างบางรีบก้าวเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ปฐพีเห็นแบบนั้นก็รีบสาวเท้าตามอีกฝ่ายไปอย่างไม่รีรอ

“เฮ๊ย มึงจะตามพี่นับดาวไปทำไมวะ!” แต่ดินยังคงเดินตามมาคว้าไหล่ของเขา ทั้งยังพูดจาโผงผางใส่ไม่เลิก

“ถ้ายังไม่เลิกจุ้นจ้าน มึงได้ตายคาลิฟต์แน่!” ปฐพีหันกลับไปหาอีกคน เขาผลักหัวของดินจนอีกฝ่ายเกือบหงายหลัง

ดวงตาคมเข้มจ้องมองหน้าผู้ชายผอมแห้งอย่างเอาเรื่อง จนดินเริ่มกลัวตัวสั่นขึ้นมา เพราะสายตาที่ถูกส่งไปมันดุไม่ต่างจากสายตาของพวกมาเฟียโหด ๆ เลยสักนิด เขาค่อย ๆ ก้าวถอยหลังกลับเข้าไปในลิฟต์แล้วกดปิดลิฟต์โดยด่วน

“หึ” ปฐพีหัวเราะในลำคอเบา ๆ กับการกระทำของอีกคน

คนตัวสูงหันกลับไปยังทางเดินพร้อมกับการกึ่งเดินกึ่งวิ่งเพื่อตามหาใครอีกคนที่เพิ่งจะหายไปจากระยะสายตาของตัวเอง เขาเลือกที่จะเดินออกไปยังลานจอดรถ เพราะคิดว่าเธอคงจะรีบกลับในทันที

“ว่าแล้วเชียว” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏที่มุมปากของชายหนุ่ม เมื่อเขามองเห็นคนที่ตัวเองกำลังตามหาพอดี

“อยู่ไหนเนี่ย!” นับดาวจิปากอย่างหงุดหงิด เธอควานหากุญแจรถในกระเป๋าสุดหรูของตัวเองไม่เจอสักที “จะบ้าตาย!”

“หาอะไรอยู่เหรอ”

คนตัวเล็กสะดุ้งตัวโยน เธอก้าวถอยหลังหนีบุคคลมาใหม่อัตโนมัติ หน้าสวยแสดงความตกใจออกมาอย่างชัดเจน ตากลมโตจ้องมองอีกคนอย่างถี่ถ้วนก่อนจะเปลี่ยนเป็นชักสีหน้าใส่เขาแทน

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ” ปฐพีหัวเราะเบา ๆ เมื่อเรียวคิ้วสวยขมวดหมุ่นเข้าหากัน “เจอหน้าผัวเก่าไม่ดีใจเหรอ?”

“เหอะ!” เธอไม่ได้ตอบอะไรนอกจากหัวเราะใส่เขา ทั้งยังใช้สายตาลากมองอีกคนฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าและจบด้วยการส่ายหัวไปมา

“ท่าทีแบบนี้มันคืออะไรนับดาว” คนที่ถูกมองแบบนั้นเริ่มมีอาการเกิดขึ้นบ้าง “มองเหยียดจัง”

“งั้นเหรอ”

“มองเหยียดผัวเก่าอะไรขนาดนั้น”

“…”

“ไม่คิดจะตอบผัวเก่าคนนี้หน่อยเหรอ”

“เป็นอะไรมากไหม” นับดาวสบตากับอีกคนตรง ๆ “เป็นอะไรกับคำว่าผัวเก่านักเหรอ”

“ก็เป็นผัวเก่า” ปฐพีตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้มราวกับยั่วยวนประสาท “หรืออยากให้เป็นผัวใหม่ดี”

“ปัญญาอ่อน”

“…”

“ถอยไป!” มือเรียวสวยคว้าหยิบกุญแจรถตัวเองเจอ เธอรีบปัดมือไล่อีกคนให้ถอยห่างจากรถตัวเอง

“อะไรกัน เจอหน้าผัวเก่าไม่ทันไรจะหนีอีกแล้วเหรอ”

“ก็นะ มันรังเกียจจนทนอยู่ด้วยกันนาน ๆ ไม่ได้ไง”

“รังเกียจหรือกลัวหวั่นไหวกันแน่นับดาว” เขาบอกพร้อมกับเดินเข้าหาอีกคน “ตอนนั้นเธอรักฉันมากเลยนี่”

“…”

“ลืมกันแล้วจริง ๆ เหรอ?” ปฐพีเลิกคิ้วถาม “ฉันเป็นครั้งแรกของเธอเลยนะ”

“แต่ไม่ใช่ครั้งสุดท้าย” นับดาวตอบกลับ เธอกอดอกมองคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกรอบ “สภาพนายตอนนี้ไม่มีอะไรดูดีมากพอทีจะทำให้ฉันหวั่นไหวเลย”

“แน่ใจเหรอ?” คนตัวโตสวนขึ้นทันที เขาก้าวเท้าเข้าใกล้นับดาวมากกว่าเดิม

แต่ครั้งนี้คนตัวเล็กไม่ได้ถอยหนี เธอกอดอกยืนประจันหน้ากับแฟนเก่าคนเปรตอย่างไม่ลดละ ปฐพีโน้มตัวลงมาก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้ จนตัวเขาได้กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ จากตัวเธอ

“ลองเอากันอีกรอบไหมเผื่อจะติดใจ”

“ฮะ?”

“ถ้าไม่หวั่นไหว กลับมาเอากันเฉย ๆ ก็ได้นี่”

“นี่นายขาดผู้หญิงขนาดนั้นเลยเหรอ” นับดาวหรี่ตามองอีกคน “หรือว่านายยังไม่ลืมฉัน?”

“…”

“จริง ๆ สินะ” เธอยกยิ้มมุมปากพร้อมกับหัวเราะออกมาเบา ๆ

แขนเรียวยกขึ้นโอบรอบคอของอีกคน ปฐพีชะงักเล็กน้อยแต่ไม่ได้ถอยหนีหรือมีท่าทีต่อต้าน ดวงตาที่ปกติจะคมดุตอนนี้มันล่อกแล่กมองหน้าเธอด้วยความอ้ำอึ้ง

ดูตื่นเต้นและสับสนบอกไม่ถูก

“นายลืมแฟนเก่าสุดสวยคนนี้ไม่ลง เพราะฉันเป็นรักแรกของนายและคนแรกของนายเหมือนกันใช่ไหมล่ะ” นับดาวยกยิ้มให้อีกคน

“หึ”

“ที่บอกแค่อยากเอา หวังจะสานต่ออีกรอบล่ะสิ” นับดาวเอียงคอมองอีกฝ่าย “ใช่ไหมล่ะพี”

“แล้วได้ไหมล่ะ”

“ฝันไปเถอะ คนเลว!”

นับดาวหุบยิ้ม เธอปล่อยแขนออกจากรอบคออีกฝ่ายแต่แขนแกร่งของเขากลับตวัดรัดรอบเอวของเธอเอาไว้ ทั้งยังออกแรงดึงรั้งร่างของนับดาวให้แนบชิดกับลำตัวของตนเองอีกต่างหาก

“นี่!” เธอตะคอกเสียงใส่ สีหน้าตื่นตกใจ “ทำบ้าอะไรของนาย!”

“กอดไง ดูไม่ออก?”

“ปล่อย!”

“ไม่” ปฐพีตอบ เขายกยิ้มอย่างกวนประสาทตั้งใจกอดรั้งตัวเธอให้แนบชิดกับตัวเองมากขึ้น

เพราะหน้าอกอวบใหญ่มันกำลังบดเบียดกับเขาอยู่

“เป็นบ้าอะไรของนาย!”

“ทีเธอยังกอดยั่วฉันได้เลย ทำไมฉันจะทำบ้างไม่ได้”

“ฉันไม่ได้ยั่ว!”

“แล้วที่ทำคืออะไร?” เขาเลิกคิ้วถาม “เธอทำให้ฉันอยากกระแทกเธอนะนับดาว”

“เลิกพูดจาทุเรศ ๆ สักทีได้ไหม!”

“ทุเรศตรงไหน ก็แค่บอกตามความจริง” รอยยิ้มแสนร้ายฉายชัดบนใบหน้าเขา

นับดาวออกแรงดันอกอีกฝ่ายแต่ทำเท่าไรก็เหมือนว่าไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงไป เขายังคงยืนนิ่งไม่ขยับ ดวงตาคู่นั้นจ้องใบหน้าของเธออย่างไม่ละสายตาไปไหน

ราวกับโดนสะกดเสียอย่างนั้น

“จะทำแบบนี้อีกนานไหม!” นับดาวถอนหายใจเสียงดัง เธอกัดฟันอย่างอดกลั้นเอ่ยถามเขาไปเสียงแผ่วเบา

“มีเวลาไหมล่ะ ถ้ามีเวลาก็ทำได้ทั้งคืน” เขาตอบกลับมาอย่างกวนประสาท

“เหรอ โทษทีพอดีวันนี้ฉันไม่ว่าง!”

ปึก!

“โอ๊ยยย!!!” ร่างสูงใหญ่ของปฐพีขดงอตัวลงทันทีเมื่อกล่องดวงใจถูกเข่าเนียนสวยของอีกคนเข้ากระแทกอย่างจัง

ความจุกเจ็บแล่นแปลบไปทั่วทั้งร่าง ใบหน้าหล่อเหยเกอย่างน่าสงสารแต่นับดาวกลับยืนกอดอกมองอีกคนด้วยใบหน้ากลั้นขำสุดฤทธิ์

ปฐพีมองหน้าสวยด้วยความโกรธเคืองแต่ทำอะไรเธอในตอนนี้ไม่ได้ ส่วนนั้นของเขามันยังคงจุกไม่หาย แค่ลำพังบังคับให้ตัวเองยืนตรงในเวลานี้ยังยาก

“เธอ…!” เขาชี้หน้าสาวสวยที่ยืนกอดอกมองตัวเอง

“หึ สมน้ำหน้า!” นับดาวพูดทิ้งท้ายก่อนที่ร่างอรชรของเธอจะเดินผ่านหน้าเขาไปขึ้นรถคันหรูสีชมพูคู่ใจ

เฟอร์รารี่คันสีชมพูจี๊ดแสบตาถูกสตาร์ทเครื่องจนเกิดเสียงดังกระหึ่มไปทั่วบริเวณ ปฐพีค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนอย่างลำบาก มืออีกข้างกุมยังส่วนนั้นไม่เลิก อีกข้างวางเท้ากับรถสีชมพูข้างกาย

“บ๊ายบายนะจ๊ะสุดหล่อ” นับดาวเลื่อนกระจกรถลง เธอชะโงกหน้าออกมาทักทายปฐพีที่กำลังเม้มปากทำสีหน้าทรมาน

“ยัย!!”

“ไว้โอกาสหน้าก็ขอให้ไม่ได้เจอกันอีก”

“ฮะ?”

“ขอให้ฉันไม่ต้องเจอผู้ชายสันดานหมาอย่างนายอีกตลอดไป!” มือขาวยื่นส่งออกมา พร้อมกับนิ้วกลางที่ชูเด่นชัด หน้าสวยแลบลิ้นใส่อย่างทะเล้นก่อนจะเหยียบคันเร่งออกตัวไปในทันที

ปฐพีที่ยื่นเกาะรถในตอนแรก พอรถคันสีชมพูวิ่งฉิวออกไปตัวเขาก็เซไปด้านข้างเกือบจะล้มคว่ำ คนตัวโตมองตามรถของนับดาวไปอย่างโกรธแค้น

มือใหญ่กำแน่นเข้าหากัน ขบกัดฟันจนสันกรามขึ้นชัด ปฐพีมองตามรถคันนั้นจนสุดสายตาก่อนที่จะล้วงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกหาใครสักคน

[ ครับนาย ]

“ตามหาคอนโดเจ้าของรถเฟอร์รารี่สีชมพู ทะเบียน ดาว 77”

[ ทำไมครับ? ]

“กูมีธุระสำคัญที่ต้องคุยกับเจ้าของรถ แบบตัวต่อตัว!”