บทที่ 3

บทที่ 3

ปึก!

“แม่งเอ๊ย!” ปฐพีสบถออกมาพร้อมกับวางแก้วเหล้าในมือกระแทกกับโต๊ะตรงหน้าจนเกิดเสียงดัง

อาโปที่กำลังเซ็นเอกสารเงยหน้ามองน้องคนเล็กอย่างหงุ่นงง ปฐพีเดินถือขวดเหล้าเข้ามาในห้องทำงานเขาไม่พอ ยังมานั่งทำสีหน้าบึ้งตึงไม่เลิกอีก

จากที่เหล้าเต็มขวดตอนนี้มันจวนเจียนจะหมดแล้ว ทั้งที่อีกคนเพิ่งจะเดินเข้ามาในห้องนี้ไม่ถึงสองชั่วโมงเลยด้วยซ้ำ อาโปเห็นว่าน้องเข้ามาก็ไม่ได้ถามอะไร ปล่อยให้เขานั่งดื่มอยู่คนเดียวเพราะตัวเองงานล้นท่วมหัว

พี่คนโตกำลังเลี้ยงลูก น้องคนเล็กกำลังนั่งเมา ลูกคนกลางอย่างเขาเลยต้องรับจบทุกอย่าง วิ่งวุ่นเข้าบริษัทนู้นทีนี้ที จะหวังให้ปฐพีช่วย ก็มัวแต่ไปทำตัวเละเทะที่ไหนไม่รู้

“พี่ทำงานเสร็จยังเนี่ย” ปฐพีหันมองหน้าพี่ชายคนกลางที่ไม่ยอมมานั่งดื่มเป็นเพื่อนตัวเองสักที “รอนานแล้ว”

“ทำงาน ไม่เห็นเหรอ”

“เห็น แต่มานั่งเป็นเพื่อนน้องก่อนไม่ได้หรือไง งานมันสำคัญกว่าผมเหรอวะ”

อาโปวางปากกาในมือลง เขามองหน้าน้องคนเล็กอย่างเอือมระอา ไม่ช่วยงานแล้วยังมาทำตัวงอแงไม่เลิกอีก ร่างสูงดันเลื่อนเก้าอี้ทำงานออกก่อนจะลุกเดินมาทิ้งตัวบนโซฟาตรงข้ามกับปฐพี

“ทำไม เป็นอะไรมาอีกวันนี้” เสียงทุ้มเอ่ยถาม

“…” ปฐพีเงียบ เขายกแก้วในมือขึ้นกรอกปากตัวเอง ก่อนจะเทรินแก้วใหม่ให้อาโปและตัวเองอีกรอบ

“ถามก็ตอบ เงียบทำไม”

“พี่จำนับดาวได้ไหม”

“นับดาว?” คิ้วเข้มของอาโปเลิกขึ้นเล็กน้อย เขานั่งนึกอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะพยักหน้าให้ปฐพีที่จ้องมองรอคำตอบอยู่ “ทำไม”

“ผมเจอเขา”

“แล้วยังไง ความรู้สึกเก่า ๆ มันกลับมาอีกหรือไง” อาโปถามเสียงเรียบ เขายกแก้วเหล้าขึ้นดื่มทีเดียวหมดก่อนจะเทรินใหม่อีกครั้ง

“ไม่ อยากแก้แค้นว่ะ”

“แก้แค้นอะไร!” ทันทีที่ได้ยินคำพูดของน้องชาย เขาก็ขมวดคิ้วพร้อมกับทำหน้าดุใส่อีกฝ่าย “ผ่านมาตั้งหลายปีแล้วยังไม่หายโกรธเคืองเขาอีกหรือไง”

“…”

“ตอนนั้นแกก็เป็นคนทำให้ความสัมพันธ์มันพังลงเองไม่ใช่เหรอ ความไม่ชัดเจนตอนนั้นน่ะ”

“ไม่ใช่สิ”

“ไม่ใช่ยังไง ที่ปล่อยให้ผู้หญิงมากหน้าหลายตาเข้าหาตัวเองโดยไม่ยอมปิดกั้นอะไร เพียงเพราะตามใจเพื่อนอยากให้เพื่อนได้สาวแต่ตัวเองทะเลาะกับแฟนจนเลิกกัน”

“อันนั้นก็รู้ตัวอยู่ว่าเป็นที่ผม แต่ที่บอกอยากแก้แค้นไม่ใช่เรื่องนั้นไง”

“แล้วมีเรื่องอะไรอีก”

“นับดาวทำร้ายร่างกายผม ยัยนั่นมันแทงเข่าเข้าที่กลางเป้าแบบเต็ม ๆ พูดแล้วยังจุกไม่หาย!” ปฐพีทำท่าทางฟึดฟัด

“สู้เขาไม่ได้ก็เลยพาลสินะ” อาโปหัวเราะเบา ๆ กับสิ่งที่ตัวเองได้ยิน

“ไม่ใช่ไม่สู้ แต่ตั้งหลักไม่ทัน” ปฐพีจิปากใส่พี่ชายอย่างไม่สบอารมณ์ “เล่นทีเผลอใครจะตั้งตัวได้อะ”

“นั่นแหละ เขาเรียกแพ้แล้วพาล”

“ผมไม่ได้แพ้ แค่ไม่ยอม!”

“ไม่ยอมแล้วจะไปทำอะไรเขาได้ เขาเป็นผู้หญิงนะ”

“หลอกฟันแม่งให้เข็ด!”

“พี!” อาโปจ้องหน้าน้องชาย “อย่าทำนิสัยไม่ดี!”

“อะไรล่ะ ยังไม่ได้ทำสักหน่อย ถึงจะทำจริง ๆ ถ้ายัยนั่นไม่ยอมผมก็ไม่ทำหรอก ไม่ใช่คนเลวขนาดนั้นสักหน่อย!”

“คิดได้ก็ดี”

“ผมไม่ใช่พี่ศิลานะที่จะโหดเลวเถื่อน!”

“กล้าไปพูดต่อหน้าไหม” อาโปหรี่ตามองหน้าน้องชาย แต่ปฐพีรีบส่ายหัวใส่ “เก่งแต่ลับหลัง ไปว่าพี่เขารู้ไหมว่าวันที่ตัวเองโดนรถชนเขาเป็นห่วงเรามากขนาดไหน”

อาโปพูดเตือนน้องชายตัวเองหลังจากที่เขาเอ่ยถึงพี่ชายคนโตในทางที่ไม่ดี

“รู้น่าาา แค่หยอกเองพี่จริงจังทำไมวะเนี่ย”

“อย่าพูดถึงพี่ชายตัวเองไม่ดีอีก เราก็มีกันแค่นี้ไม่รักกันจะไปรักใคร”

“แต่ตอนนี้พี่ศิลารักแค่เมียนะ ดูดิน้องหงุดหงิดขนาดนี้ยังไม่สนใจ”

“ไปหามาแล้วเหรอ”

“ใช่ โดนเขกหัวกลับมาด้วย เพราะถือเหล้าเข้าไปตอนพี่อัญญากำลังชงนมให้สมายด์”

“ดีแค่โดนเขก ไม่โดนซัดหน้ากลับมาก็ถือว่ายังมีบุญอยู่”

“แสดงว่าพี่ไม่มี เพราะนอนจมตีนมาแล้ว”

“อยากจมตีนพี่คนกลางไหมล่ะพี” อาโปถามเสียงเข้ม “เมาแล้วปากดีนะ”

“ขอโทษครับ”

“เลิกทำตัวเหลวไหลแล้วกลับมาช่วยงานเหมือนเดิมซะ บริษัทที่เปิดตัวไปใหม่น่ะ พ่อจะให้แกขึ้นเป็นประธาน”

“ครับ”

“หันมาจริงจังกับการทำงานสักที โตแล้วไม่ใช่เด็ก ๆ อย่ามัวไปมั่วผู้หญิงให้มาก ติดเอดส์ตายก่อนขึ้นมาจะเสียชื่อตระกูลหมด”

“พูดซะสำนึกผิดแทบไม่ทัน”

“พูดจริง ตั้งใจทำงานสืบทอดตำแหน่งต่อบ้างสิ เห็นไหมที่วัน ๆ ฉันไม่ได้ไปไหนเพราะอะไร กองเอกสารสูงกว่าตึกใบหยกอีก”

“นั่นมันมีของพี่ศิลาด้วยเหอะ”

“อันนั้นติดเลี้ยงลูกไม่เป็นไร แต่แกติดผู้หญิง”

“ผมกำลังหาเมียและมีลูกอยู่”

“ถึงเวลามันก็มาเอง ที่แกทำอยู่นั่นเขาเรียกมั่วไปเรื่อย ไม่ใช่การหาคู่ชีวิต มีที่ไหนวัน ๆ ไปสิงอยู่แต่ผับบาร์ ดูแลได้แค่สถานที่เดียวนั่นแหละ”

“ก็ผมเป็นหุ้นส่วนนี่ ก็ต้องไปดูแลร้านหน่อยไง”

“แล้วบริษัทที่กำลังจะเป็นชื่อแก แกจะก้าวเท้าเข้ามาดูแลตอนไหน”

“…” ปฐพีเงียบลง เขาก้มหน้าหนีสายตาของอาโปที่กำลังจ้องมองอย่างคาดคั้น

“อยากมีครอบครัวดี ๆ มันก็ต้องเริ่มจากตรงนี้ไม่ใช่หรือไง”

“รู้แล้วน่า พรุ่งนี้เข้าบริษัทเลย” ปฐพีบอก แต่อาโปยังคงมองมาด้วยสายตาไม่เชื่อใจอยู่ดี “จริง ๆ”

“อืม ให้มันจริงอย่างที่พูด”

พี่คนกลางจ้องมองหน้าน้องชายคนเล็กนิ่ง ๆ ปฐพียักไหล่ไม่ใส่ใจเขาเทเหล้าให้ตัวเองสลับกับอาโป ก่อนจะยื่นแก้วมาชนกัน น้ำสีอำพันไหลลื่นลงคอราวกับเป็นน้ำเปล่า ดื่มเท่าไรก็ไม่เมาสักที

ครืด ครืด

เสียงโทรศัพท์ของน้องคนเล็กดัง ชื่อที่แสดงอยู่บนหน้าจอทำให้เขาเผลอวางแก้วลงบนโต๊ะเสียงดังจนอาโปต้องหรี่ตามอง ปฐพียิ้มแห้ง ๆ ส่งไปก่อนจะรีบกดรับสายในทันที

“ว่าไง”

[ ได้ที่อยู่มาแล้วครับ ]

“อืม ดีมาก ส่งที่อยู่มาให้กูเดี๋ยวนี้เลย”

[ ครับนาย ]

สายตัดไป ไม่นานที่อยู่ของคนที่เขาให้ลูกน้องไปตามสืบก็ถูกส่งเข้ามา ปฐพียิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ อาโปที่นั่งมองอยู่ตลอดเอนหลังพิงโซฟาจ้องหน้าน้องชายอย่างรอคำอธิบาย

“อะไร” ปฐพีละสายตาจากหน้าจอก่อนจะมาปะทะกับสายตาคมดุของพี่ชายที่จ้องอย่างเอาเป็นเอาตาย “มองทำไมครับ”

“ทำอะไร”

“อะไรล่ะ ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย”

“ใครโทรมา”

“…”

“จะทำอะไรไม่ดีอีก”

“พี่เห็นผมเป็นคนยังไงเนี่ย ผมจะไปทำอะไรไม่ดีได้ยังไง เห็นน้องตัวเองเป็นคนยังไงกันแน่”

“คนไม่ดี”

“ครับ ถูกเลยครับ เพราะฉะนั้นขอตัวไปก่อนนะครับ” ปฐพีพยักหน้ารับหงึก ๆ เขาคว้าแก้วเหล้ากรอกน้ำในแก้วเข้าปากจนหมดก่อนจะดีดตัวลุกจากโซฟาด้วยท่าทีรีบร้อน

“ทำอะไรก็คิดหน้าคิดหลังให้มันดี ๆ” อาโปเตือนน้องอีกครั้ง “โต ๆ กันแล้วคงไม่ต้องให้สอนไปซะหมดนะ”

“รับทราบครับพ่อ” น้องชายตัวแสบยืนก้มหัวทำท่าเคารพพี่ชายของตัวเอง

“พี!” อาโปขึ้นเสียงใส่ แต่ยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไร คนตัวโตก็รีบวิ่งแจ้นออกไปจากห้อง ทิ้งพี่ชายให้นั่งส่ายหัวอย่างเอือมระอาอยู่คนเดียว

ปฐพีกับอาโปค่อนข้างจะสนิทกันเป็นพิเศษเพราะใช้เวลาอยู่ด้วยกันแทบจะตลอดในช่วงวัยเรียน ส่วนศิลาพี่คนโตคอยช่วยงานพ่อมาตั้งแต่เด็ก ๆ มีความเป็นผู้นำสูงจึงไม่ค่อยได้สุงสิงกับน้อง ๆ

พอโตขึ้นมาหน่อยก็มีบ้างที่คุยกันมากขึ้น เพราะมีเรื่องงานที่บริษัทที่ทั้งสามคนต้องคอยช่วยเหลือกันทำ แต่ปฐพีน้องคนเล็กก็ยังคงอยากใช้ชีวิตเหมือนวัยรุ่นทั่วไปอยู่

เขายังกิน ยังเที่ยวและมั่วหญิงอยู่ แม้จะมีช่วงนึงที่กลับมาทำงานอย่างเต็มรูปแบบ แต่ก็กลับไปทำตัวเหมือนเดิมเพียงเพราะเห็นพี่ชายคนโตมีครอบครัว ตัวเองก็เลยอยากรีบมีบ้าง

ความคิดเด็กน้อยสุด ๆ

สำหรับอาโป ปฐพีก็ยังคงเป็นเด็กแสบในสายตาเขาเสมอ ยังคงเป็นน้องคนเล็กที่กวนประสาทและเอาแต่ใจตัวเองไม่เปลี่ยน

“ไอ้แสบ” ยิ้มมุมปากปรากฏบนใบหน้าหล่อของเขา อาโปเทเหล้ายกดื่มอีกแก้วก่อนจะลุกกลับไปเซ็นเอกสารที่ทำทิ้งค้างไว้

เขาเชื่อใจในตัวน้องชายคนเล็ก ถึงปฐพีจะดื้อแต่เขาเชื่อว่าปฐพีจะไม่กล้าก่อเรื่องเด็ดขาดเพราะพ่อกับพี่คนโตสุดจะโหด หากทำตัวเหลวไหลขึ้นมาจริง ๆ เป็นเรื่องแน่

ด้านปฐพี

“เจอที่อยู่แล้ว” มุมปากยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เขารีบสตาร์ทรถแล้วขับออกจากบ้านไปทันที “จะจับกระแทกให้สาสมกับที่กระแทกพีน้อยเลย!”