บทนำ

"โอ๊ะ! ระวังค่ะ"

เสียงหวานอุทานขึ้นอย่างตกใจ เมื่อร่างสูงใหญ่ของใครบางคนพุ่งพรวดพราดออกมาจากเงามืดของซอกตึกแคบๆชนเข้ากับร่างบางของเธออย่างจัง

แพรขวัญที่เพิ่งเดินหิ้วถุงพลาสติกบรรจุบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและนมสดออกมาจากมินิมาร์ทหน้าปากซอยถึงกับผงะ สัญชาตญาณทำให้เธอรีบยื่นมือออกไปคว้าแขนและพยุงร่างหนานั้นไว้เพื่อไม่ให้ล้มกลิ้งไปกองกับพื้นทั้งคู่

ทว่าวินาทีที่ฝ่ามือเล็กสัมผัสเข้ากับช่วงเอวสอบหนา ความรู้สึกเหนอะหนะและกลิ่นคาวสนิมที่ลอยเตะจมูกก็ทำให้เด็กสาวเบิกตากว้าง

แสงไฟสลัวจากเสาไฟริมทางสาดส่องให้เห็นของเหลวสีเข้มที่เปรอะเปื้อนเสื้อเชิ้ตสีดำราคาแพงของเขาจนชุ่ม

เลือด!

"เฮ้ย!"

แพรขวัญร้องเสียงหลง รีบดีดตัวถอยห่างออกมาทันที ถุงมินิมาร์ทในมือแทบจะร่วงหล่นลงพื้น ดวงตากลมมองสลับระหว่างฝ่ามือที่เปื้อนเลือดของตัวเองกับร่างสูงที่กำลังยืนโซเซเอามือกุมสีข้างอยู่ตรงหน้า

"ช่วย... ช่วยฉันที"

เสียงทุ้มพร่าเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก เขากัดฟันกรอด ข่มความเจ็บปวดจากบาดแผลถูกเฉี่ยวด้วยกระสุนปืนที่สีข้างซ้าย

ดวงตาคมช้อนขึ้นมองเด็กสาวตรงหน้า เขาเพิ่งฝ่าวงล้อมการลอบสังหารจากพวกหมาลอบกัดมาได้ ลูกน้องคนสนิทถูกจับแยกไปอีกทาง ทำให้ผู้นำมาเฟียแห่งแก๊งเบรคคิงอย่างเขาต้องระเห็จหนีมาหลบซ่อนในย่านหอพักเก่าๆซอมซ่อแห่งนี้เพียงลำพัง

"ชะ ช่วยอะไรคะ? คุณเป็นใครเนี่ย เลือดออกขนาดนี้ไปโรงพยาบาลสิคะ"

แพรขวัญถอยหลังไปอีกสองก้าวอย่างระแวดระวัง สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว

ดึกดื่นค่อนคืนแบบนี้ ผู้ชายตัวโตหน้าตาหล่อเหลาแต่มีแผลถูกยิงหรือถูกแทงมา สภาพดูอันตรายเกินกว่าที่นักศึกษาหญิงตัวเล็กๆอย่างเธอจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย

"พาฉันไปซ่อนที่ไหนก็ได้ แถวนี้" บรู๊คพยายามสาวเท้าเข้าไปหา แต่เด็กสาวกลับถอยหนีรักษาระยะห่าง

"ไม่เอาหรอกค่ะ ใครจะบ้าพาคนแปลกหน้าเข้าห้อง ตัวคุณมีแต่เลือด เดี๋ยวหนูก็ซวยไปด้วยหรอก คุณเป็นพวกมิจฉาชีพหรือเปล่าเนี่ย? หรือไปปล้นใครเขามา? ถอยไปเลยนะคะ ไม่งั้นหนูร้องให้คนช่วยจริงๆด้วย"

เธอกำถุงพลาสติกแน่น เตรียมพร้อมจะวิ่งหนีทุกเมื่อ สังคมสมัยนี้ไว้ใจใครได้ที่ไหนกัน เกิดเป็นพวกโรคจิตสร้างสถานการณ์ขึ้นมา เธอคงได้กลายเป็นศพหมกหอพักแน่ๆ

บรู๊คสบถในใจอย่างหัวเสีย เขาคือบรวิชทร์ ภิรมย์ไพศาล เจ้าของคาสิโนระดับหมื่นล้าน มีแต่คนแทบจะคลานเข่าเข้ามาประเคนทุกอย่างให้ แต่นี่อะไร ยัยเด็กนี่กลับมองเขาเหมือนเป็นพวกโจรขี้ยาข้างถนนเสียนี่

ชายหนุ่มพรูลมหายใจออกมายาวๆพยายามตั้งสติ มือหนาล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงสแล็กเนื้อดีอย่างทุลักทุเล

ปกติเขาแทบจะไม่พกเงินสดติดตัวเลยด้วยซ้ำ เพราะทุกอย่างมีลูกน้องจัดการให้หมด หรือไม่ก็ใช้บัตรเครดิตแบล็คการ์ด แต่โชคยังดีที่ปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับธนบัตรไม่กี่ใบที่บังเอิญติดกระเป๋ามา

เขาดึงมันออกมา มันคือแบงก์พันสองใบถ้วน

"ฉันมีแค่นี้ สองพัน พาฉันไปทำแผลที่ห้องเธอ แล้วพรุ่งนี้เช้าฉันจะไป"

บรู๊คยื่นเงินสดสองพันบาทไปตรงหน้าเด็กสาว นัยน์ตาคมเข้มฉายแววเว้าวอนแกมบังคับอยู่ในที

แพรขวัญชะงัก สายตาที่เคยมองเขาอย่างหวาดระแวงเมื่อครู่ ค่อยๆเลื่อนลงมาโฟกัสที่ธนบัตรสีเทาสองใบในมือใหญ่

นัยน์ตากลมเป็นประกายรุกวาวขึ้นมาทันทีโดยไม่ได้ตั้งใจ สมองที่กำลังคิดหาทางหนีเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยตัวเลขค่าใช้จ่ายที่กำลังรัดตัว

'สองพัน! ค่าปริ้นต์งานรูปเล่มรายงานวิชาเอกพรุ่งนี้ ค่าเข้าเล่ม ค่าอุปกรณ์ แถมยังเหลือเป็นค่าข้าวได้อีกตั้งหลายวัน'

เด็กสาวเม้มริมฝีปาก ชั่งใจอย่างหนักระหว่างความปลอดภัยในชีวิตกับเงินสองพันบาทที่กำลังลอยอยู่ตรงหน้า

พ่อของเธอก็เพิ่งโทรมาสูบเงินก้อนสุดท้ายในบัญชีไปจ่ายหนี้พนันเมื่อตอนเย็น ทำให้ตอนนี้เธอแทบจะกรอบเป็นข้าวเกรียบ ถ้าไม่ได้เงินก้อนนี้ พรุ่งนี้เธอคงไม่มีงานส่งอาจารย์แน่ๆ

ดวงตาคู่สวยช้อนขึ้นมองสำรวจชายแปลกหน้าอีกครั้ง รูปร่างเขาสูงใหญ่กำยำก็จริง แต่ตอนนี้หน้าซีดเผือด ริมฝีปากแห้งผาก แถมยังยืนโอนเอน สภาพแบบนี้คงไม่มีแรงมาทำมิดีมิร้ายเธอหรอกมั้ง

สุดท้ายความขัดสนก็เอาชนะความกลัว

มือเล็กยื่นออกไปฉกแบงก์พันสองใบจากมือเขามาเก็บใส่กระเป๋ากางเกงยีนส์ขาสั้นของตัวเองอย่างรวดเร็ว

"ก็ได้ เห็นแก่คุณที่กำลังจะตายหรอกนะหนูถึงยอมช่วย" แพรขวัญเชิดหน้าขึ้น เอ่ยเสียงแข็งเพื่อข่มความกลัว

"แต่หนูขอย้ำไว้ก่อนเลยนะ ถ้าคุณคิดจะทำอะไรตุกติก คิดไม่ดี หรือเป็นพวกคนร้ายหนีคดีมา หนูจะแหกปากร้องให้ลั่นตึก แล้วก็จะโทรแจ้งตำรวจทันที เข้าใจไหม"

"อืม... รีบพาไปที ก่อนที่ฉันจะเลือดหมดตัวตายตรงนี้"

บรู๊คพยักหน้ารับส่งๆตอนนี้เขาแค่อยากได้ที่หลบภัยชั่วคราวเพื่อประเมินสถานการณ์เท่านั้น

แพรขวัญถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะเดินเข้าไปพยุงร่างหนาที่หนักอึ้งของเขาอย่างระมัดระวัง

เธอพาเขาเดินลัดเลาะเข้าไปในซอยแคบๆที่ค่อนข้างมืดและเงียบสงบ มุ่งหน้าไปยังหอพักเก่าๆ ตัวตึกเป็นอาคารพาณิชย์ดัดแปลงสภาพทรุดโทรม ไม่มีรปภ มีเพียงกล้องวงจรปิดที่ดูเหมือนจะพังไปแล้ว

โชคดีที่ห้องของเธออยู่แค่ชั้นสาม แพรขวัญจึงทุลักทุเลพยุงร่างใหญ่โตของบรู๊คขึ้นบันไดเหล็กแคบๆมาได้อย่างหวุดหวิด

เธอไขกุญแจห้องแล้วผลักบานประตูไม้เก่าๆเข้าไป ก่อนจะพยุงเขาไปทิ้งตัวลงบนโซฟาผ้าสีซีดๆตัวเล็กที่ตั้งอยู่กลางห้อง

บรู๊คทิ้งตัวลงนั่งอย่างหมดสภาพ เขากวาดสายตาคมกริบมองไปรอบๆห้องสี่เหลี่ยมขนาดเท่าแมวดิ้นตาย

เฟอร์นิเจอร์มีเพียงเตียงนอนขนาดสามฟุตครึ่ง ตู้เสื้อผ้าพลาสติก โต๊ะญี่ปุ่นสำหรับอ่านหนังสือ และโซฟาตัวเล็กที่เขากำลังนั่งอยู่ ทุกอย่างดูเก่าและผ่านการใช้งานมาอย่างโชกโชน พื้นที่ทางเดินแคบเสียจนถ้าเดินสวนกันคงต้องเดินตะแคง

"ห้องเธอแคบชะมัด อยู่ได้ยังไงเนี่ย รูหนูชัดๆ"

ชายหนุ่มหลุดปากบ่นออกมาตามประสาคนคุ้นเคยกับเพนต์เฮาส์หรือคฤหาสน์หรูหรากว้างขวางระดับหลายร้อยตารางเมตร

แพรขวัญที่กำลังรื้อหากล่องปฐมพยาบาลอยู่ในตู้ถึงกับชะงัก มือเล็กคว้ากล่องยาพลาสติกได้ก็เดินกระแทกส้นเท้ากลับมาหาเขา ใบหน้าจิ้มลิ้มงองุ้มด้วยความไม่พอใจ

"จิ๊! ช่วยก็ดีเท่าไหร่แล้วลุง ยังจะมีหน้ามาบ่นอีก"

เธอจิ๊ปากใส่เขาอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะกระแทกกล่องยาลงบนโต๊ะญี่ปุ่นเสียงดัง ปลายนิ้วเล็กบิดเกลียวขวดแอลกอฮอล์ล้างแผลเปิดออก

"ถ้าไม่พอใจห้องรูหนูของหนู ก็เชิญคุณเดินกลับลงไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มข้างถนนเลยไป๊"

คิ้วเข้มของมาเฟียหนุ่มขมวดเข้าหากันแทบจะผูกเป็นโบ เขาเงยหน้ามองเด็กสาวปากดีตรงหน้าด้วยความอึ้งผสมความหงุดหงิด

"นี่เธอเรียกใครว่าลุง ฉันดูแก่ขนาดนั้นเลยหรือไง ยัยเด็กบ้า"

บรู๊คกัดฟันถาม อายุเขาก็เพิ่งจะสามสิบสาม ยังหนุ่ม ยังแน่น แถมยังหล่อเหลาระดับที่ดาราหน้ากล้องยังต้องชิดซ้าย แต่ยัยเด็กแต่งตัวซอมซ่อนี่กลับกล้าเรียกเขาว่าลุงอย่างเต็มปากเต็มคำ

แพรขวัญยักไหล่ มือก็หยิบสำลีมาชุบแอลกอฮอล์จนชุ่ม

"ก็คงงั้นมั้งคะ สภาพคุณตอนนี้ดูไม่จืดเลยล่ะ หน้าตาก็โทรม หนวดเคราก็ครึ้ม แถมยังบ่นกระปอดกระแปดเหมือนคนแก่ไม่มีผิด อ๊ะ! อยู่นิ่งๆสิคะ เดี๋ยวก็เจ็บหรอก"

เธอเตือนเมื่อเขาพยายามจะขยับตัวหนี แพรขวัญไม่พูดพร่ำทำเพลง เธอจัดการปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่เปื้อนเลือดของเขาออกอย่างรวดเร็วโดยไม่มีความเขินอาย เผยให้เห็นแผงอกกว้างกำยำ ซิกซ์แพ็กเรียงตัวสวยงาม แต่เด็กสาวก็ไม่ได้สนใจมองมันมากไปกว่าบาดแผลที่สีข้าง

"อึก... เบามือหน่อยสิยัยเด็กบ้า เธอจะฆ่าฉันหรือไง"

บรู๊คครางในลำคอเมื่อสำลีชุ่มแอลกอฮอล์สัมผัสลงบนปากแผลสดๆ ความแสบร้อนแล่นพล่านไปถึงเส้นประสาท

"ก็บอกให้อยู่นิ่งๆไงเล่า แผลมันแค่เฉี่ยวไป โชคดีนะที่ไม่ลึกมาก ไม่งั้นแอลกอฮอล์ขวดเดียวคงเอาไม่อยู่"

เธอบ่นอุบ มือก็จัดการเช็ดทำความสะอาดรอบๆแผลอย่างคล่องแคล่ว แม้ปากจะร้ายแต่สัมผัสของเธอกลับเบามือและระมัดระวังกว่าที่คิด

บรู๊คลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเด็กสาวขณะที่เธอกำลังจดจ่ออยู่กับการทำแผลให้เขา

แสงไฟส่องให้เห็นผิวหน้าเนียนใสไร้เครื่องสำอาง จมูกโด่งรั้นรับกับริมฝีปากบางสีชมพูระเรื่อที่กำลังบ่นขมุบขมิบ ดูๆไปแล้วเธอก็หน้าตาจิ้มลิ้มใช้ได้ ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่อะไร ติดจะดูซื่อๆและปากไวไปหน่อยก็เท่านั้น

หลังจากจัดการทำแผลและพันผ้าก๊อซให้เสร็จเรียบร้อย แพรขวัญก็ลุกขึ้นไปล้างมือ ก่อนจะเดินกลับมาพร้อมกับผ้าห่มผืนบางๆและหมอนใบเล็กที่ดูแบนแต๊ดแต๋ เธอโยนมันลงบนตักของชายหนุ่ม

"เอ้า คืนนี้นอนตรงโซฟานี่แหละ ห้ามบ่นว่าปวดหลังด้วยนะคะ เพราะมันมีแค่นี้"

เธอเท้าสะเอวสั่งเสียงเข้ม ก่อนจะชี้ปลายนิ้วลงบนพื้นกระเบื้องยางตรงหน้าโซฟา ลากเป็นเส้นตรงในอากาศยาวไปถึงหน้าเตียงนอนของเธอ

"แล้วก็จำเอาไว้ให้ดี ห้าม ล้ำ เส้น ตรงนี้เข้ามาในโซนเตียงนอนของหนูเด็ดขาด ถ้าคุณกล้าลุกขึ้นมาทำบ้าอะไรกลางดึก หนูเอาสเปรย์พริกไทยฉีดอัดหน้าคุณให้ตาบอดไปตลอดชีวิตแน่ เข้าใจไหม?"

บรู๊คมองท่าทางขึงขังเอาเรื่องของเด็กสาวแล้วก็อดไม่ได้ที่จะแอบกระตุกยิ้มมุมปากอย่างขบขัน

ยัยเด็กนี่ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย ถ้าเขาคิดจะทำอะไรเธอจริงๆ สเปรย์พริกไทยกระป๋องเล็กๆนั่น หรือเส้นแบ่งเขตบ้าบอนี่ คงหยุดเขาไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว

แต่ในเมื่อตอนนี้เขาเป็นฝ่ายมาขออาศัย แถมเธอยังอุตส่าห์ทำแผลให้ เขาจะยอมเล่นตามน้ำไปก่อนก็แล้วกัน

"รู้แล้วน่า ฉันไม่พิศวาสเด็กกะโปโลอย่างเธอหรอก รีบไปนอนซะไป ฉันก็จะพักผ่อนแล้วเหมือนกัน"

เขากล่าวเสียงเรียบ ก่อนจะเอนหลังพิงพนักโซฟา จัดแจงเอาหมอนแบนๆมารองหัว แล้วดึงผ้าห่มผืนบางขึ้นมาคลุมตัวอย่างยากลำบาก

แพรขวัญทำปากยื่นใส่เขาอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะเดินกลับไปที่เตียงของตัวเอง เธอกางมุ้งครอบอันเล็กขึ้นมากางบนเตียงเพื่อป้องกันยุงและแมลง ก่อนจะล้มตัวลงนอน หันหลังให้เขาทันที

เวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงกลางดึก ภายในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเก่าๆที่ครางหึ่งๆสลับกับเสียงลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอของเด็กสาวบนเตียง

บรู๊คไม่ได้หลับ นัยน์ตาคมเบิกโพลงในความมืด ความเจ็บปวดจากบาดแผลทำให้เขาหลับไม่ลง ประกอบกับสัญชาตญาณความระแวดระวังตัวที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดีในฐานะผู้นำมาเฟีย ทำให้เขาต้องตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา

มือหนาล้วงเอาโทรศัพท์มือถือรุ่นล่าสุดที่ปรับโหมดปิดเสียงไว้ขึ้นมา แสงสว่างวาบจากหน้าจอสะท้อนใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาและดุดัน

เขากดปลดล็อกหน้าจอแล้วส่งข้อความผ่านแอปพลิเคชันที่มีระบบรักษาความปลอดภัยขั้นสูงสุด หาลูกน้องมือขวาคนสนิท

[กูปลอดภัยดี ไม่ต้องห่วง]

[พรุ่งนี้เช้า 8 โมงตรง มารับกูที่พิกัดนี้]

ชายหนุ่มกดส่งโลเคชั่นที่ตั้งของหอพักแห่งนี้ไปให้ลูกน้อง ก่อนจะพิมพ์ข้อความสั่งการเพิ่มเติมด้วยแววตาเหี้ยมเกรียม

[ไปสืบมาให้แน่ใจว่าพวกที่มันกล้ามาลูบคมกูคืนนี้เป็นคนของไอ้แอชตันหรือเปล่า]

จู่ๆ เสียงโหวกเหวกโวยวายและเสียงฝีเท้าหนักๆของคนกลุ่มใหญ่ก็ดังแทรกเข้ามาจากทางหน้าต่างห้องพักที่อยู่ติดกับถนนซอย

บรู๊คชะงัก นิ้วที่กำลังพิมพ์ข้อความหยุดนิ่ง เขาค่อยๆยันตัวลุกขึ้นจากโซฟาอย่างเงียบกริบ แม้จะเจ็บแผลแต่การเคลื่อนไหวของเขากลับปราดเปรียวและไร้เสียง

ร่างสูงใหญ่เดินไปหยุดอยู่ที่ริมหน้าต่าง เขาค่อยๆใช้นิ้วแง้มผ้าม่านลายดอกไม้สีซีดออกเพียงรอยแยกเล็กๆเพื่อลอบมองลงไปยังเบื้องล่าง

ภายใต้แสงไฟถนนสลัวๆ ชายฉกรรจ์ชุดดำประมาณห้าหกคนกำลังวิ่งกระหืดกระหอบผ่านหน้าหอพักไป ในมือของพวกมันมีอาวุธปืนพกสั้นครบมือ ท่าทางกำลังสอดส่องมองหาใครบางคนอย่างบ้าคลั่ง

"แม่งเอ๊ย! มันหายหัวไปไหนวะ เลือดออกขนาดนั้นไม่น่าจะไปได้ไกล" หนึ่งในนั้นสบถเสียงดัง

"ค้นดูให้ทั่วแถวนี้! นายสั่งมาว่าต้องเอาหัวมันกลับไปให้ได้ ไม่งั้นพวกเราตายแน่"

บรู๊คมองตามแผ่นหลังของพวกมันที่ค่อยๆวิ่งลับหายไปในความมืดท้ายซอย มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มเยาะหยันอย่างเย็นชา

พวกมันคงคิดไม่ถึงสินะ ว่าผู้นำมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่อย่าเขาจะลดตัวมาหลบซ่อนอยู่ในหอพักเก่าๆซอมซ่อๆห้องรูหนูแบบนี้

ชายหนุ่มหันกลับมามองร่างบางที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่ภายใต้มุ้งครอบบนเตียง แสงไฟจากภายนอกสาดส่องให้เห็นใบหน้ายามหลับใหลที่ดูไร้เดียงสาและไม่มีพิษมีภัยของเธอ

ยัยเด็กนี่... ช่วยชีวิตเขาไว้โดยไม่รู้ตัวสินะ

ความคิดนั้นทำให้แววตาดุดันของมาเฟียหนุ่มอ่อนลงเล็กน้อย เขาเดินกลับมาทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาตัวเดิม ดึงผ้าห่มผืนบางที่เธอให้มาคลุมโปง ก่อนจะปล่อยให้ตัวเองจมเข้าสู่ห้วงนิทราไปพร้อมกับความเหนื่อยล้า

แสงแดดอ่อนๆยามเช้าสาดส่องลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่านเข้ามากระทบเปลือกตา

แพรขวัญขยับตัวบิดขี้เกียจอย่างเชื่องช้า เธอลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์มือถือที่แผดเสียงลั่นห้อง เด็กสาวเอื้อมมือไปกดปิดมัน ก่อนจะงัวเงียลุกขึ้นนั่งบนเตียง

สายตาพร่ามัวจากการเพิ่งตื่นนอนค่อยๆปรับโฟกัสกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดชะงักที่โซฟาตัวเล็กกลางห้อง

ว่างเปล่า...

ไม่มีร่างสูงใหญ่ของชายแปลกหน้าคนนั้นแล้ว บนโซฟามีเพียงผ้าห่มผืนบางที่ถูกพับเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยวางคู่กับหมอนใบแบนๆ

แพรขวัญกะพริบตาปริบๆ ลุกพรวดขึ้นจากเตียงแล้วเดินไปสำรวจรอบห้อง ห้องน้ำว่างเปล่า ประตูห้องถูกล็อกจากด้านในอย่างดี แสดงว่าเขาคงแอบเปิดประตูออกไปตั้งแต่เช้ามืด แล้วปล่อยให้ตัวล็อกแบบสปริงทำงานเอง

"ไปซะแล้วแฮะ" เธอบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ

แต่แทนที่จะรู้สึกเป็นห่วงหรือกังวลใจว่าคนเจ็บจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร เด็กสาวกลับยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจนัก

"ก็ดีแล้วล่ะ"

สำหรับแพรขวัญแล้ว เขาเป็นแค่คนแปลกหน้าที่บังเอิญเดินชนกัน แล้วเธอก็ยื่นมือเข้าช่วยตามหลักมนุษยธรรมบวกกับเงินค่าจ้างนิดหน่อย

เมื่อเขาจากไป เรื่องราวระหว่างเธอกับเขาก็ถือว่าจบสิ้นกันไป ไม่มีอะไรต้องมาเกี่ยวข้องกันอีก

สายตาของเด็กสาวเหลือบไปเห็นธนบัตรสีเทาสองใบที่วางอยู่บนโต๊ะญี่ปุ่น ซึ่งเธอเอาออกมาวางไว้ตั้งแต่เมื่อคืนเพื่อเตือนใจตัวเองว่ารวยแล้ว

รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าจิ้มลิ้มทันที แพรขวัญรีบคว้าแบงก์พันทั้งสองใบขึ้นมาแนบแก้มแล้วจูบมันฟอดใหญ่

"โอ๊ย! รอดตายแล้วเรา ค่าปริ้นต์งาน ค่าเข้าเล่ม ค่าชีตเรียน แถมยังเหลือเป็นค่าหมูกระทะเยียวยาจิตใจได้อีกมื้อด้วย"

เด็กสาวหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี รีบพับเงินก้อนนั้นเก็บใส่กระเป๋าสตางค์อย่างทะนุถนอม ก่อนจะคว้าผ้าเช็ดตัวเดินฮัมเพลงเข้าห้องน้ำไปอย่างมีความสุข

โดยที่ไม่รู้เลยว่า... การพบกันโดยบังเอิญในคืนที่ผ่านมา และเงินสองพันบาทที่แลกกับการช่วยชีวิตในครั้งนี้ อาจจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวบางอย่าง....