บทที่ 4 ก็ถ้าจะปากดีแบบนี้

บ้านศิรวศิน

ห้วงเวลาดึกสงัดในคืนฝนเทกระหน่ำเพราะพายุเข้า หญิงสาวที่เหนื่อยล้ามาทั้งวันกำลังดำดิ่งในห้วงความฝัน ภาพครอบครัวที่อยู่พร้อมหน้าฉายวนซ้ำไปมาในหัว ก่อนจะค่อย ๆ เลือนหายไป แล้วแทนที่ด้วยภาพหลุมศพของพ่อแม่ ตอกย้ำว่าผู้เป็นที่รักทั้งสองได้จากเธอไปแล้วจริง ๆ

ร่างสั่นเทิ้มยืนสะอื้นไห้กลางสายฝนเพียงครู่ ก่อนจะมีร่มคันใหญ่ปริศนาพร้อมกลิ่นกายที่หอบเอาความหวาดหวั่นและโหยหา ซัดเข้ากลางใจคนโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่งพิง

อีกทั้งหยาดน้ำใสที่ไหลอาบสองแก้มเนียน ก็ถูกบุคคลนั้นยื่นมืออบอุ่นมาเช็ดออกให้อย่างทะนุถนอม

อ่า

แย่โคตร

ขนาดในฝันยังมีแค่เขาที่ฝังตัวตนอยู่ในส่วนลึก

มีแค่เขาที่เป็นหลักให้ยึดในวันที่พายุซัดใส่

มีเพียงราฟาเอล…

คนใจร้ายคนนั้น

ทว่าราฟาเอลคนในความฝันกลับดูต่างออกไป ความอบอุ่นจอมปลอมที่จิตใต้สำนึกของเธอสร้างขึ้นหลอกตัวเองค่อย ๆ แทรกซึมเข้ามาแทนที่ความหนาวเหน็บก่อนหน้า ร่างเปียกชื้นทั้งร่างถูกอีกคนโอบกอดไว้ภายใต้ร่มคันใหญ่ ฝ่ามือแกร่งลูบศีรษะเธอแผ่วเบาราวกับจะช่วยปัดเป่าความโศกเศร้าในใจให้อันตรธานจนสิ้น

แบบนี้แย่ชะมัด

แย่ที่เธอกลับรู้สึกดี

ถึงจะรู้อยู่เต็มอกว่ามันไม่เฉียดใกล้ความเป็นจริงเลยสักนิด

ไม่มีคำพูดปลอบใจใดจากคนตัวโตกว่า เขาเพียงโอบกอดเธอเงียบ ๆ ทว่าส่งผ่านความรู้สึกปลอบโยนมากมายที่ไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้มาให้ ก่อนจะจุมพิตแผ่วเบาราวกับปีกแมลงปอแตะลงบนผิวน้ำสงบนิ่งที่หน้าผากเกลี้ยงเกลา

ไม่ตื่นได้ไหม

ถ้าคนคนนี้ไม่ใช่แค่ภาพลวงตาที่จิตใต้สำนึกเธอสร้างขึ้นมาเพื่อเยียวยาหัวใจที่บอบช้ำให้ตัวเองก็คงดี

ธารเดือนปล่อยให้ตัวเองได้หลบซ่อนตัวจากความเป็นจริงในความฝันต่อไป เนิ่นนานก่อนที่ความอบอุ่นนั้นจะจางหาย แล้วถูกแทนที่ด้วยไอเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศในวันฟ้าหม่นของเช้าวันถัดมา

เปลือกตาสีอ่อนเปิดขึ้นช้า ๆ ภาพห้องนอนไร้ชีวิตชีวาที่สะท้อนในนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อน เป็นเครื่องยืนยันได้ว่าเมื่อคืนเธอแค่ฝันเท่านั้น

คนตัวเล็กที่ยังงัวเงียผ่อนลมหายใจออกเฮือกหนึ่ง เมื่อตระหนักได้ว่าเธอยังคงต้องใช้ชีวิตเฮงซวยต่อไป ร่างบางจัดการเก็บที่นอนแล้วลุกไปอาบน้ำเพื่อเรียกสติให้กลับเข้าที่ ก่อนจะเดินลงไปที่ชั้นหนึ่งของตัวบ้านเพื่อหาอะไรชดเชยให้กระเพาะตัวเอง ที่เมื่อวานแทบไม่มีอะไรตกถึงท้องให้มันย่อย

ทว่ายังไม่ทันที่เท้าเล็กจะได้เหยียบบันไดขั้นสุดท้าย ร่างสมส่วนคุ้นตาของใครบางคนก็สะท้อนในนัยน์ตาคู่สวย จนทำให้เธอต้องหยุดชะงัก

มะ…มาได้ไง

คิ้วสีอ่อนปรากฏรอยขมวดบางเบา ครั้นจะหันไปเอ่ยถามแม่บ้านที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก เสียงแหบทุ้มของแขกไม่ได้รับเชิญก็ดังขึ้นเสียก่อน

“เธอสาย” น้ำเสียงราบเรียบเฉพาะตัวเอ่ยต่อว่า พลางใช้สายตาคมดุสีอำพันจ้องมอง ราวกับจะกดดันให้คนตัวเล็กกว่าหายใจไม่ออกอยู่ตรงนั้น

อะไรของเขา

นี่เพิ่งจะแปดโมงเช้า

คนถูกตำหนิเถียงในใจ ก่อนจะหลบสายตาคมดุด้วยการหันไปหามือขวาคนสนิทของมาเฟียหนุ่ม พร้อมส่งสายตาถามว่าคุณชายใหญ่ลูเธอร์มาทำอะไรที่บ้านของเธอแต่เช้า

ราวกับอีกฝ่ายไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอส่งสัญญาณถาม เพราะเพียงแค่เบนจามินพยักหน้า บรรดาผู้ติดตามของมาเฟียหนุ่มก็พร้อมใจกันเดินออกจากห้องรับแขกไป เหลือทิ้งไว้เพียงแค่เธอกับคนใจบาปตรงหน้า

กรรม

เธอไม่ได้เตรียมใจมารับมือกับราฟาเอลในเวลาเช้าขนาดนี้

คุณหนูในปกครองสมองตื้อไปชั่วขณะ เมื่อน้ำย่อยในกระเพาะกำลังทำงานอย่างหนัก ทั้งที่ยังไม่มีอาหารให้ย่อย ธารเดือนพับเปลือกตาลงพร้อมกับที่ริมฝีปากเล็กเม้มเข้าหากันแน่น เมื่อความแสบร้อนในท้องเริ่มเล่นงาน

ทว่า…

ฉับพลันเปลือกตาสีอ่อนที่เพิ่งพับลงก็พลันเบิกกว้าง เมื่อสัมผัสอุ่นทาบลงมาที่พวงแก้มใสอมชมพูสองข้าง ก่อนที่นัยน์ตาสีอำพันยากจะอ่านคู่นั้นจะจ้องลึกลงมาในดวงตาคู่สวย

วาบ

ความอบอุ่นบางเบาแทรกเข้ามาในจิตสำนึกผ่านมือแกร่งคู่นั้น

ความรู้สึกแบบนี้นี่มัน…

…เหมือนในฝันมาก

“ข้างนี้สินะ” ปลายนิ้วแกร่งเกลี่ยไปมาแผ่วเบาตรงรอยช้ำจาง ๆ ข้างแก้ม ส่งผ่านความรู้สึกหลากหลายทว่ายากจะตีความมาให้คนตัวเล็กตรงหน้า

ซับซ้อนเกินไป

ทั้งสายตา

สัมผัส

การกระทำ

และคำพูดของเขา

ราวกับถูกดึงดูดลงไปในวังวนสายตายากจะอ่านคู่นั้น คนตัวเล็กกว่าไม่ผลักไสสัมผัสกะทันหันอย่างที่ควรจะทำ ทว่ากลับยืนนิ่งให้คนตรงหน้าลูบไล้ผิวแก้มบางอยู่อย่างนั้น

การกระทำนี้ราวกับเขากำลังปลอบโยนเธอเหมือนในความฝัน

อ่า…

“กินข้าวแล้วไปโรงพยาบาลกัน” สิ้นเสียงราฟาเอลก็ลดฝ่ามือแกร่งลง แล้วหันหลังเตรียมเดินนำคนตัวเล็กกว่าออกไปยังรถยนต์คันหรูที่จอดรออยู่ ทว่ายังไม่ทันที่มาเฟียหนุ่มจะได้ก้าวเดินเพียงก้าว มือเรียวก็รั้งแขนแข็งแรงของเขาเอาไว้ ก่อนจะรีบปล่อยเมื่อถูกสายตาคมดุหันมามอง

“ไม่ไปได้ไหมคะ” ธารเดือนเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงไม่คงที่นักทั้งยังไม่กล้าสบตาคนตรงหน้า

“ฉันหิวแล้ว…อีกอย่าง รอยบนหน้าเธอต้องรีบรักษา” รอยย่นจาง ๆ ปรากฏระหว่างคิ้วสีอ่อนสองข้าง เมื่อใช้สมองประมวลผลเท่าไหร่ก็ไม่เข้าใจว่าคุณชายใหญ่ลูเธอร์จะมาไม้ไหน

เมื่อวานเขาไม่ต่างจากซาตานชั่วร้าย

ทว่าตอนนี้เขากลับอบอุ่น ใจดี คล้ายกับคนในความฝัน

“คุณมาแต่เช้าพราะเรื่องแค่นี้เหรอคะ” ครั้นขี้เกียจจะไล่ตามความคิดมาเฟียเปี่ยมอำนาจตรงหน้า เธอจึงตัดสินใจถามอะไรโง่ ๆ ออกไป

ไม่รู้ว่าคนคนนี้ต้องการอะไร เธอรู้เพียงแค่ว่าเขาทำตัวเผด็จการและเอาแต่ใจทุกครั้งที่เจอหน้ากัน และครั้งนี้คงไม่ต่างจากทุกครั้ง

ราฟาเอลกำลังเอาแต่ใจ

และใช่ 

ยิ่งกับยัยคุณหนูในปกครองดื้อรั้นคนนี้เขายิ่งอยากทำตัวเอาแต่ใจ

เมื่อคนในปกครองไม่สิ้นสงสัยในตัวเขาสักที มาเฟียหนุ่มจึงหันกลับมาสบประสานนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนของคนเด็กกว่าอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยประโยคที่กระตุกหัวใจคนฟังให้ไหววูบในวินาทีต่อมา

“การที่เธอเห็นฉันที่นี่แปลว่าสำหรับฉัน เธอไม่ใช่อะไรที่จัดอยู่ในประเภท 'เรื่องแค่นี้' ธารเดือน”

ไม่รู้ว่าเธอคิดไปเองหรือเปล่าที่เห็นประกายบางอย่างคล้ายคนในความฝัน ในดวงตาสีอำพันราบเรียบของมาเฟียตรงหน้า ทว่าเพียงวูบเดียวประกายแปลกประหลาดนั้นก็อันตรธานไป เหลือทิ้งไว้เพียงความนิ่งขรึม ปราศจากคลื่นอารมณ์ใดเช่นทุกครั้ง

ราวกับเขาอ่านใจเธอออก คำถามในใจเมื่อครู่ถูกฝังกลบปิดตายเมื่อได้ยินประโยคถัดมาของอีกฝ่าย

“ 'หมาก' ตัวสำคัญของฉันจะเป็นอะไรก็ได้ได้ยังไง จริงไหม”

ธารเดือนได้แต่ก่นด่าตัวเองในใจ ที่เผลอเอาสิ่งที่จินตนาการในความฝันมาปะปนกับความเป็นจริงตรงหน้า สุดท้ายอสูรร้ายก็คืออสูรร้ายวันยังค่ำ

ตั้งสติหน่อยธารเดือน

“ค่ะ งั้นขอไปเปลี่ยนชุดก่อนได้ไหมคะ” อย่างไรก็ตาม เช้านี้เธอยังไม่พร้อมต่อกรกับคนตรงหน้ามากนัก เพราะท้องเอาแต่ร้องประท้วงขออาหารไม่หยุด และการขัดขืนหรือดื้อดึงกับคนอย่างเขาก็รังแต่จะทำให้เธอต้องพบเจอกับความยากลำบาก

จากเหตุการณ์เมื่อวาน ธารเดือนตระหนักได้ดีว่าถึงเธอจะแข็งข้อไป คนคนนี้ก็ไม่มีวันยอมโอนอ่อนให้เธอเด็ดขาด

หากการเป็นเด็กดีอย่างที่เขาบอกทำให้ชีวิตเธอสงบขึ้นมาบ้าง เธอก็ควรจะทำ

“ไม่ต้อง”

“แต่…” ท้ายประโยคถูกกลืนลงคอไปพร้อมกับสติที่มีน้อยนิดในช่วงเช้า เมื่อเสื้อคลุมตัวใหญ่ที่ก่อนหน้านี้มันอยู่บนตัวคนมากอำนาจ ถูกส่งมาห่อหุ้มร่างกายบอบบางในเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นแสนธรรมดาเอาไว้

“รูดซิปให้เรียบร้อยแล้วตามมา” สิ้นเสียงร่างกายสูงใหญ่ของราฟาเอลก็เดินนำไปที่รถประจำตัว โดยมีคนตัวเล็กกว่าเดินตามไปอย่างว่าง่าย