บทที่ 2 - คนเจ้าน้ำตา lll

“แต่ยายหนูนั่น... เฮ้อ! บอกตามตรงนะคะ ป้าสงสาร” ป้าออมีสีหน้าลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด เพราะเวทนาและสงสารนับดาวขึ้นมาดื้อๆ

“ไม่ต้องสงสารหรอกครับ บางทีเขาอาจจะชอบก็ได้”

ณฉัตรแกล้งพูดจากวนคนตรงหน้า นึกขำขึ้นมาเหมือนกันที่ป้าออเป็นเดือดเป็นร้อนแทนนับดาวขนาดนี้

“เขาร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรขนาดนั้น ยังจะบอกว่าเขาอาจจะชอบอีก!”

เพียงออยกแขนขึ้นมากอดอก ถอนหายใจออกมาแรงๆ เพราะเหนื่อยกับการที่ต้องหาเหตุผลมาหักล้างกับคนตรงหน้า

“งั้น...ถ้าผมทำให้เขายินยอมเองล่ะครับ ป้าออจะไม่ว่าอะไรใช่ไหม?” คนหน้ามึนพูดแทรกขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์อีกครั้ง

“ยังไงกันคุณฉัตร” หญิงสูงวัยขมวดคิ้ว

“ถ้าเขาชอบผม หรือยินยอมที่จะให้ผม เอ่อ...ทำอะไรต่ออะไรกับเขา ป้าออจะไม่ว่าอะไรใช่ไหมครับ เพราะถือว่ายินยอมพร้อมใจทั้งสองฝ่าย ซึ่งไม่ใช่ผมคนเดียวที่ผิดนะครับ”

พูดจบก็ลุกขึ้นเดินมากอดอ้อนหญิงสูงวัยตรงหน้าอย่างที่เคยทำประจำเวลาทำผิด และมันมักได้ผลเสมอนี่สิ!

“ป้าล่ะอยากจะตีคุณฉัตรให้ตาย ทำไมถึงร้ายกาจได้ขนาดนี้” ป้าออถอนหายใจออกมา พร้อมกับลุกขึ้นเดินหนีไปทันที

หลังจากไม่มีใครอยู่แล้วณฉัตรจึงเดินผิวปากขึ้นไปชั้นสองอย่างสบายใจ เตรียมตัวจะไปอาบน้ำแล้วเข้านอนบ้าง

แต่พอผ่านหน้าห้องเล็กที่อยู่ติดกับห้องของเขา ชายหนุ่มก็ชะงักเล็กน้อยเพราะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขายิ้มออกมาและเปิดประตูเข้าไปในห้องนั้นด้วยความรวดเร็ว

“คุณ!!!”

หญิงสาวที่นั่งอยู่ปลายเตียงเบิกตากว้างสะดุ้งสุดตัว พร้อมกับลุกหนีร่างสูงของณฉัตรโดยอัตโนมัติ

“เอ้อ! อาบน้ำล้างหน้าแล้วค่อยดูได้หน่อย ดูเป็นผู้เป็นคนมากกว่าเมื่อเช้าเยอะ หน้าตาสวยเหมือนกันนะเรา”

ชายหนุ่มบอกด้วยน้ำเสียงยียวน จ้องหญิงสาวที่ยืนอยู่มุมห้องค้างอยู่แบบนั้น

“อย่าทำอะไรดาวเลยนะคะ ดาว...ดาวกลัว”

หญิงสาวที่หนีไปยืนหลบตัวสั่นอยู่มุมห้องเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงสั่นๆ เหมือนคนจะร้องไห้

“ชื่อจริงว่าอะไรนะ”

คนถามเดินมานั่งที่ปลายเตียง พร้อมกับปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกสองเม็ดอย่างสบายอารมณ์ ไม่สนว่าอิริยาบถของตัวเองยิ่งทำให้ใครอีกคนกลัวมากกว่าเดิม

“นับดาวค่ะ”

หญิงสาวตอบออกไปเสียงไม่ดังนัก เพราะยังรู้สึกกลัวและเกรงคนตรงหน้าอยู่มาก

“มายืนตรงนี้ หรือจะนั่งที่โซฟานั่นก็ได้”

ชายหนุ่มออกคำสั่งทันที เมื่ออยู่ๆ ก็รู้สึกอยากเห็นใบหน้าเนียนนั่นให้ชัดๆ

“คือ...”

หญิงสาวมีอาการลังเล ไม่รู้ว่าชายหนุ่มตรงหน้าต้องการอะไร

“ฉันยังไม่ทำอะไรเธอตอนนี้หรอกน่า อย่าทำตัวให้มันน่ารำคาญนักเลย”

เมื่อเห็นอาการหวาดกลัวจากนัยน์ตาสีดำของหญิงสาว ทำให้ณฉัตรเกิดอารมณ์เสียขึ้นมาดื้อๆ

นี่แม่คุณจะรู้บ้างไหม... ว่าเขาน่ะเสน่ห์แรงถึงขั้นไหน มีใครบ้างที่ไม่อยากขึ้นเตียงกับเขา! คงมีแต่คนโง่ตรงหน้าที่ทำเหมือนเขาเป็นยักษ์เป็นมารคนนี้นี่แหละมั้ง!

“...”

“ถ้าให้ฉันไปลากเธอมาจากมุมห้องนั่น รับรองว่าคืนนี้มันไม่จบแค่การคุยแน่นับดาว จะเดินมาดีๆ ตอนนี้ไหมก็เลือกเอาเองนะ”

การขู่ของณฉัตรได้ผลเกินคาด เพราะทันทีที่พูดจบ... นับดาวก็รีบวิ่งออกมานั่งที่โซฟาเดี่ยวริมหน้าต่างทันที

นับดาวนั่งก้มหน้าบีบประสานมือไว้บนตักตัวเอง ไม่ยอมสบตากับชายหนุ่มตรงหน้าสักนิด ถึงแม้ว่าเขาจะหล่อมากจนเธอเองยังรู้สึกชอบพอ เ

ธอมันก็ผู้แค่หญิงคนนึง... ที่หวั่นไหวกับรูปลักษณ์ของเพศตรงข้ามเป็น แต่เธอก็ยังไม่อยากเสี่ยงเป็นของเล่นชั่วคราวของเขาเหมือนกัน เพราะฉะนั้นการที่ไม่สบตาและอยู่ห่างจากเขาเอาไว้ มันคงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในยามนี้

ณฉัตรจัดว่าเป็นคนที่หน้าตาดีมากคนนึงในชีวิตของเธอที่เคยเจอผู้คนมา เขามีนัยน์ตาสีน้ำตาลคมเข้ม คิ้วหนา จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากเรียวสวย ทุกอย่างมันดูดีและลงตัวมากจริงๆ ยิ่งเขาแต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตแบบนี้ ยิ่งทำให้ดูดี ดูสมาร์ตเข้าไปใหญ่

“เธอไม่ชอบฉันหรือไง ถึงไม่อยากนอนกับฉัน”

ชายหนุ่มเอ่ยถามเหมือนมันเป็นเรื่องราวธรรมดาเรื่องหนึ่ง

“...”

คำถามตรงไปตรงมาของณฉัตรทำให้นับดาวเงยหน้ามองเขาโดยอัตโนมัติ ไม่คิดว่าเขาจะถามแบบนี้ออกมาตรงๆ แบบนี้

“ว่าไงนับดาว ไม่ชอบฉันหรอ?”

คนพูดถามอีกครั้ง และปลดกระดุมเสื้อที่เหลือออกช้าๆ

“ดาว... ดาวไม่พร้อมจะทำอะไรแบบนั้น ดาวไม่ได้รักคุณ” หญิงสาวสบตาคนตรงหน้า ตอบทุกอย่างออกไปตามความเป็นจริง

“หือ?”