บทที่ 2 - คนเจ้าน้ำตา

รถยนต์คันหรูถูกขับเข้ามาจอดในโรงจอดรถในเวลาสองทุ่มกว่า เสียงเบรกและเสียงยางที่บดกับพื้นจนดังสนั่นแบบนี้ บ่งบอกถึงอารมณ์โมโหของคนขับได้เป็นอย่างดี

ไม่นานนัก...เจ้าของรถคันหรูก็ก้าวเท้าออกมาจากรถด้วยอารมณ์หงุดหงิดแบบที่ไม่เคยเป็นบ่อยเท่าไหร่นัก เพราะวันนี้มันเกิดเรื่องกับเขามากเกินไปจนน่าปวดหัวน่ะสิ!

ทั้งเรื่องงานในบริษัทที่จู่ๆ ก็เกิดปัญหาได้ ไหนจะเรื่องงานที่ผับอีก ต่างก็มีปัญหาวุ่นวายจนทำให้ณฉัตรหัวเสียจนลูกน้องเข้าหน้าไม่ติดเลยสักราย และอีกอย่างที่ทำให้ณฉัตรรู้สึกหงุดหงิดมากที่สุดอีกเรื่อง ก็คงไม่พ้นเรื่องของหญิงสาวที่เขาใช้เงินซื้อมา ‘นับดาว’

เด็กสาวหน้าตาดีแต่หุ่นไม่ได้เรื่องคนนั้น...

ต้นเหตุใหญ่ที่ทำให้ชายหนุ่มต้องกลับมาที่บ้านนี้ในวันนี้และเวลานี้!! แทนที่เขาจะได้ไปสวีตหวานถึงไหนต่อไหนกับนางแบบหน้าใหม่ที่เขานัดเอาไว้ก็คือแม่คนเจ้าน้ำตานั่น!

ยายนั่นทำให้ป้าออโทรไปหาเขาอีกครั้ง และซักไซ้ไล่เลียงจนเขาเผลอหลุดปากออกไป เรื่องมันถึงบานปลายขึ้นมา ทั้งๆ ที่มันไม่ควรจะบานปลายเลยด้วยซ้ำ อยากรู้จริงๆ ว่าแม่นั่นทำยังไง... ป้าออที่ไม่เคยก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเขาถึงได้เป็นเดือดเป็นร้อนแทนได้ขนาดนี้

“อ้าว! คุณฉัตร ขับรถมาคนเดียวหรือคะ”

มะลิวิ่งออกมารับของจากเจ้านายหนุ่ม ทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตูบ้าน

“มาคนเดียวสิพี่มะลิ ยายเด็กเจ้าปัญหานั่นอยู่ไหน!” คนที่มีอารมณ์เดือดดาลเป็นทุนเอ่ยถามด้วยความไม่สบอารมณ์นัก

“อยู่กับแม่ในห้องนั่งเล่น คุณฉัตรจะขึ้นไปอาบน้ำก่อนไหม กลับมาเหนื่อยๆ”

“ผมจะคุยกับป้าออก่อน พี่มะลิมีอะไรก็ไปทำไป ผมกำลังหงุดหงิดมากที่โดนตามตัวกลับมาแบบนี้ จะทำอะไรไปเถอะครับ”

คนพูดโบกมือไล่ไปมา ไม่อยากให้อารมณ์คุกรุ่นของตัวเองยิ่งโหมมากขึ้นกว่าเดิมอีก

“ค่ะๆ”

คนที่ไม่เข้าใจว่าเจ้านายโกรธหรือโมโหอะไรมารีบพยักหน้าตอบรับทันที ไม่ใช่เรื่องดีนักหากจะทำอะไรที่เป็นการขัดใจณฉัตร คนที่โมโหร้ายเสียยิ่งกว่าอะไร ข้อนี้ลูกน้องและคนรอบตัวต่างรู้ดีรวมถึงเธอที่เป็นเพียงแค่แม่บ้าน

สองเท้ายาวๆ ก้าวเข้ามาไม่กี่ก้าวก็เจอกับแม่ตัวดีเจ้าปัญหา ที่ใส่ชุดนอนสีชมพูสดใสแบบที่เด็กๆ ชอบใส่กัน นั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่ที่พื้น ข้างๆ กับโซฟาตัวที่เพียงออแม่บ้านสูงวัยนั่งอยู่

ณฉัตรถอนหายใจออกมาแรงๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงยังโซฟาตัวที่อยู่ตรงข้าม พร้อมกับถอดแว่นกันแดดที่ใส่ประจำออกมาโยนไปข้างตัวอย่างไม่คิดจะแยแส เพื่อจะได้มองแม่ตัวดีที่นั่งตัวสั่นอยู่ที่พื้นให้เต็มๆ ตาอีกครั้ง

เขาเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองนั้นเกิดเป็นบ้าอะไรขึ้น ถึงได้ตอบตกลงรับข้อเสนอบ้าๆ ของบังอร ที่พยายามยัดเยียดจะเอาลูกเลี้ยงมาขัดดอกชั่วคราวแทนการหาเงินมาใช้หนี้

จนถึงป่านนี้เขายังไม่เข้าใจตัวเองเลยด้วยซ้ำ แถมยังหาเหตุผลดีๆ สักข้อให้ตัวเองไม่ได้เลย แวบแรกที่เขาเห็นนัยน์ตาเศร้าๆ ของเธอคนนี้จากรูปที่บังอรถือมา มันทำให้เขาเกิดความรู้สึกอะไรบางอย่าง บางอย่างที่ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคืออะไรกันแน่

รู้แค่เพียงว่า... ถ้าเขาไม่เอาตัวเธอคนนี้ไว้ คนอย่างบังอรก็คงเอาเธอไปเร่ขายให้ใครต่อใครอีกเหมือนเดิม

อย่างน้อย...ก็ช่วยซื้อชีวิตให้เธอต่ออีกหน่อยแล้วกัน ถือว่าต่อลมหายใจให้เพื่อนมนุษย์ไปก่อน...มันก็คงได้บุญบ้างแหละมั้ง!

“ตกลงมันยังไงกันคุณฉัตร อย่ามาทำเงียบ ป้ารอฟังเหตุผลของคุณอยู่นะคะ”

ป้าออเปิดฉากถามก่อน เมื่อเห็นว่าณฉัตรไม่ยอมพูดอะไรออกมา เอาแต่นั่งมองนับดาวอยู่แบบนั้น นานหลายนาทีจนนางต้องเรียกสติเจ้านายหนุ่มกลับมา

“แล้วป้าอยากฟังเรื่องไหนล่ะครับ”

ชายหนุ่มหันกลับมามองคู่สนทนาและเอ่ยถามเสียงเรียบ ไม่ทุกข์ไม่ร้อนอะไรกับสายตาดุๆ ของคนที่เลี้ยงตัวเองมาตั้งแต่เกิดเลยสักนิด

“อย่ามาเฉไฉนะ บอกป้ามาตามตรงเดี๋ยวนี้ ว่านี่มันเรื่องอะไรและคุณฉัตรคิดจะทำอะไรกันแน่”

เพียงออเสียงเข้ม นึกอยากจะตีคนตรงหน้าขึ้นมาจริงๆ คนอะไรโตแล้วช่างดื้อด้านเหลือเกิน!

“แล้วแม่คนเจ้าน้ำตาของป้าออเขาเล่าว่ายังไงบ้างครับ ผมไม่อยากเล่าซ้ำหรอกนะ กลัวจะไม่สนุก”

ณฉัตรพยักพเยิดไปทางที่หญิงสาวที่นั่งก้มหน้าก้มตาอยู่

“ไม่เกี่ยวกับเขา ไม่ต้องเล่นลิ้นเลยนะคะ ป้าแค่อยากฟังทุกอย่างจากปากคุณฉัตร ฉะนั้นรีบเปิดปากเล่ามาได้แล้ว”

“ก็ไม่เห็นจะมีอะไรนี่ครับ” เขาตอบหน้าตาย แต่คนแก่กลับไม่สนุกด้วย “มันก็แค่ข้อตกลงธรรมดาของผมกับแม่เลี้ยงเขา”

“ที่พูดมานี่ แน่ใจแล้วใช่ไหมคะ?”

ท่าทางจริงจังนั้นทำให้ณฉัตรถอนหายใจ เพราะมันฟ้องชัดว่าป้าออของเขาเอาจริงแน่

“โธ่! ป้าออก็พอจะรู้เรื่องแล้วนี่ครับ จะให้ผมพูดอะไรอีกล่ะ!”

“ป้าอยากฟังจากปากคุณฉัตร เล่ามาเดี๋ยวนี้... อย่าทำเป็นเฉไฉไม่รู้เรื่องรู้ราว ไม่อย่างนั้นคงต้องให้คุณท่านทราบเรื่องนี้ด้วย”