บทที่ 2 - คนเจ้าน้ำตา llll

ถ้าต้องลองขอโอกาสจากเขา เธอก็อยากลองขอดูสักครั้ง เท่าที่ฟังจากป้าออและพี่มะลิเกี่ยวกับเรื่องของณฉัตรในวันนี้ ก็ถือว่าเขาก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรอย่างทีเธอคิดในคราวแรก และถ้ามาคิดกันตามจริง ถ้าเขาคิดจะทำอะไรกับเธอจริงๆ ก็คงทำไปแล้ว ไม่มานั่งคุยกันก่อนแบบนี้หรอกมั้ง... เพราะเขาเองก็ใช้เงินซื้อเธอมาแล้ว แต่นี่เขายังไม่ทำอะไรเธอ อาจจะเป็นเพราะเขานึกสงสารเธอขึ้นมาจริงๆ ก็ได้

“คนจะนอนด้วยกันนี่... ต้องรักกันด้วยหรือไง?” ณฉัตรเค่นเสียงหัวเราะออกมา ไม่อยากเชื่อว่าหญิงสาวตรงหน้าคิดแบบนั้นจริงๆ สมัยนี้ยังมีคนคิดแบบนี้อีกหรือไง

“ค่ะ คุณพ่อของดาวเคยบอกแบบนั้น” นับดาวพยักหน้าตอบรับเสียงแผ่วเบา แววตาเศร้าสลดลงอย่างชัดเจนเมื่อนึกถึงพ่อ ผู้ชายคนสุดท้ายที่รักและหวังดีกับเธอมากที่สุด

“เธอรู้ไหม... ฉันนอนกับผู้หญิงมานับไม่ถ้วน นี่ก็ยังไม่เห็นว่าฉันจะรักใครสักคนเหมือนกัน เซ็กซ์กับความรักมันคนละเรื่องกันนะแม่หนูน้อย เธออาจจะต้องแยกแยะมันออกจากกันสักหน่อย” คนมากประสบการณ์ยิ้มยียวน มั่นใจเหลือเกิน ว่าอีกไม่นานหรอกคนตรงหน้าก็คงเป็นเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ ที่ผ่าน

มาของเขา รักเขาข้างเดียว...ยอมขึ้นเตียงด้วยเพราะหวังว่าคนอย่างเขาจะรัก

จะรักตอบ

“...”

“จริงๆ ทฤษฎีรักแท้ของเธอมันก็ดีนะนับดาว เพียงแต่มันใช้กับฉันไม่ได้เท่านั้นเอง”

“...”

“อีกอย่าง...ฉันเสียเงินซื้อเธอมาแพงมาก มากเกินความจำเป็นไปเยอะ และก็อย่างที่บอก...ฉันไม่คิดว่าจะต้องรักคู่นอนของตัวเองทุกคน การที่ฉันซื้อเธอมาแบบนี้ เธอก็น่าจะรู้ว่ามันหมายถึงอะไร โตจนป่านนี้แล้วนี่นะ” ณฉัตรขยับตาบริหารเสน่ห์อย่างที่เคยทำประจำ พร้อมกับขยับตัวลุกขึ้นยืน

หญิงสาวที่นั่งมองเขาอยู่เกิดอาการตื้อขึ้นมาดื้อๆ เมื่ออยู่ๆ ณฉัตรก็ลุกขึ้นยืนถอดเสื้อเชิ้ตออก และเดินมายืนคร่อมตัวเธอเอาไว้ โดยที่แขนทั้งสองข้างของเขานั้น ล็อกมือของเธอไว้กับพนักวางแขนจนขยับไปไหนไม่ได้ สายตาคมของชายหนุ่มสำรวจใบหน้าตื่นกลัวของหญิงสาว โดยไม่สนใจอาการตกใจที่มีอยู่ของคนตรงหน้าเลยสักนิด

ณฉัตรเริ่มสำรวจใบหน้าของนับดาว ที่เกลี้ยงเกลาเนียนละเอียดเหมือนผิวเด็ก ผิวเธอขาวอมชมพูสวย และณฉัตรมั่นใจเหลือเกิน ว่าเธอไม่ได้แต่งหน้าหรือแต่งแต้มอะไรในส่วนไหนบนใบหน้านี้เลย สิ่งที่เขาเห็นในตอนนี้มันเป็นของจริงร้อยเปอร์เซ็นต์ นัยน์ตากลมโต ขนตายาวเป็นแพเรียงสวย แก้มนวลมีเลือดฝาดแดงระเรื่อ ริมฝีปากชมพูสวยจนน่าจูบ เขารับรองได้เลย... ถ้าคนตรงหน้าผอมลงกว่านี้ เธอจะสวยกว่านี้มาก แค่นี้และในตอนนี้ที่เขาอยู่ใกล้ใบหน้าเธอแค่คืบตรงนี้ เขายังคิดว่าเธอสวยเลย สวยจริงแบบไม่อิงมีดหมอใดๆ เลยสักนิด

ไม่รู้อะไรดลใจให้ณฉัตรมองแต่ริมฝีปากบางสีชมพูของนับดาวอยู่แบบนั้น เขาจ้องมองไม่ห่างไปไหน จนกระทั่งเขาลืมตัวและโน้มตัวลงไปใกล้ ประทับรอยจูบบนริมฝีปากของเธออย่างอ้อยอิ่งและแผ่วเบา

หญิงสาวที่ไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มีอาการตกใจจนเห็นได้ชัด นัยน์ตาของเธอเบิกกว้าง นับดาวพยายามเม้มปากจนแน่น ไม่ต้องการให้ณฉัตรทำอะไรมากไปกว่านี้ แต่เรื่องแค่นี้มีหรือจะหยุดคนอย่างณฉัตรได้ ชายหนุ่มละมือออกหนึ่งข้าง สอดล้วงมือเขาไปในเสื้อนอนสีชมพูหวานของหญิงสาวเพื่อสัมผัสบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใน เป็นผลที่ทำให้นับดาวตกใจจนเผลออุทานออกมา

“อื้อ...”

หลังจากที่เป็นไปตามคาดแล้ว ชายหนุ่มนักสำรวจก็ส่งลิ้นนุ่มของตัวเองเข้าไปสำรวจความแปลกใหม่ที่ช่างไร้เดียงสาของคนตรงหน้าทันที เขาค่อนข้างมั่นใจว่านับดาวไม่เคยจูบกับใครมาก่อน เพราะท่าทางของเธอตอนนี้มันฟ้องจนเห็นได้ชัดเจน แต่เป็นเขานี่สิ...ชักเริ่มอยากทำบางอย่างกับคนตรงหน้านี้ขึ้นมา ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ตั้งใจว่าจะเข้ามาคุยด้วยเฉยๆ เท่านั้น ความไร้เดียงสาไม่ประสีประสากับเรื่องแบบนี้ของนับดาว ทำให้เขาแทบคลั่ง ให้ตายเถอะ นี่ร่างกายเขามันเป็นบ้าอะไรขึ้นมา!

ฝ่ามือของณฉัตรที่ล้วงเขาไปในเสื้อของหญิงสาวด้วยความชำนาญเริ่มซุกซนบีบเค้นอกอวบของนับดาวไม่หยุด ตะขอชั้นในถูกปลดออกโดยที่หญิงสาวไม่ทันรู้ตัวซ้ำ ฝ่ามือหน้าฟอนเฟ้นเล่นซนไปเรื่อย พร้อมกับจูบหนักๆ อีกนานร่วมนาที นานจนชายหนุ่มลืมไปว่าหญิงสาวที่ไม่เคยทำเรื่องแบบนี้มาก่อน อาจจะ...

“อื้อๆ อื้อๆ ๆ ๆ” เสียงอู้อี้ร้องประท้วง พร้อมกับมือน้อยๆ ที่พยายามผลักอกชายหนุ่มออกอย่างเอาเป็นเอาตาย

“หวานมากเลยคนสวย” ณฉัตรถอนริมฝีปากออกให้นับดาวหายใจ พร้อมกับโน้มตัวมากระซิบข้างหูนับดาวแผ่วเบาและขบเม้มใบหูหญิงสาวอีกครั้งด้วยความทะเล้น

“แฮกๆ” นับดาวไม่พูดอะไรออกมา เธอหายใจด้วยความหอบเหนื่อย ใบหน้าร้อนผ่าว รู้สึกเหมือนกับตัวเองไปวิ่งในสนามมาสักสิบรอบเลยทีเดียว

“สำหรับเด็กน้อย...เท่านี้คงพอแล้วล่ะ เอาไว้คราวหลังจะสอนใหม่” ชายหนุ่มขยิบตาให้ พร้อมกับขยับตัวออกห่างและเดินออกจากห้องไปทันที