บทที่ 1 - ต้นตอของปัญหา ll

ช่วงที่พ่อจากไปนั้นนับเป็นโชคดีของนับดาวที่เรียนจบและเริ่มหางานทำพอดี จึงไม่ต้องพึ่งพาเงินส่วนไหนในบ้านอีกแล้ว เงินเก็บที่พ่อเคยฝากเอาไว้ให้ตั้งแต่เด็กจนโตก็ยังพอเหลือติดบัญชีอยู่บ้าง

นับดาวฝันอยากจะออกไปให้ไกลจากแม่เลี้ยง เพราะยิ่งนานวันเข้า... เธอรู้สึกว่าแม่เลี้ยงติดการพนันมากเกินกว่าจะเยียวยา หากได้งานตามที่ไปสมัครเอาไว้บวกกับเงินก้อนที่ยังเหลืออยู่สองหมื่นกว่าบาทนั้น เธอจะย้ายออกจากบ้านหลังนี้ทันที

บ้านหลังนี้ที่เคยเป็นกรรมสิทธิ์ของพ่อ... แต่ถูกใครบางคนฉกฉวยเอาไปเป็นของตัวเองแบบหน้าด้านๆ หลังท่านจากไป

แต่ในความโชคดีที่นับดาวคิดเอาไว้นั้นก็มีความโชคร้ายย่างกรายเข้ามาเรื่อยๆ โดยที่หญิงสาวไม่ทันได้ตั้งตัว เพราะลูกน้องของณฉัตรก็เริ่มตามทวงถามเงินก้อนที่นางบังอรมาหยิบยืมไปอยู่บ่อยครั้ง ยิ่งทวงบ่อยเข้าๆ นางบังอรจึงมีความคิดที่จะเอานับดาวไปขัดดอกชั่วคราว นางจึงเดินทางไปที่ผับหรูของเจ้าหนี้พร้อมกับยื่นข้อเสนอนี้ให้ณฉัตรทราบ

และเขาเองก็ตอบตกลง...

โดยการยกหนี้ให้นางบังอร พร้อมกับเงินก้อนใหญ่อีกหนึ่งก้อน แลกกับสิทธิ์ขาดในตัวนับดาวแต่เพียงผู้เดียว หญิงสาวที่เขารู้สึกถูกใจและอยากได้มานอนด้วยชั่วคราว...เท่านั้น

“สรุปจะเอายังไงครับคุณบังอร ผมนั่งดูลูกสาวคุณร้องไห้มาร่วมชั่วโมงแล้ว”

ณฉัตรเอ่ยออกมา ด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด เมื่อยกนาฬิกาข้อมือดูและเห็นว่าเวลาล่วงเลยมานานเกินกว่าที่ควรจะเป็นแล้ว นี่เขานั่งดูผู้หญิงคนนี้ได้นานขนาดนี้เลยหรอ?

“ทุกอย่างยืนยันตามเดิมค่ะคุณฉัตร เอาตัวนังเด็กนี่ไปได้เลย”

นางบังอรปั้นหน้ายิ้มแย้มตอบ ไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับความผิดที่ตัวเองสร้างขึ้นมาสักนิด

“ฮือๆ ไม่ไป ดาวไม่ไป คุณขา... อย่าเอาดาวไปเลยนะ”

นับดาวหันมายกมือไหว้ณฉัตรด้วยความหวาดกลัว นัยน์ตาเศร้าสร้อย แฝงไปด้วยความหวาดกลัวและเจ็บปวด แต่ชายหนุ่มที่สวมแว่นกันแดดสีชาตรงหน้ากลับเมินหน้าหนี ไม่สนใจท่าทีขอร้องของหญิงสาวตรงหน้าเลยแม้แต่นิดเดียว

“ชรัตน์ จัดการให้เรียบร้อยด้วย เอาตัวไปไว้ที่บ้านเล็กก่อน”

เจ้านายหนุ่มหันมาสั่งลูกน้องคนสนิทเรียบร้อยแล้วก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาปรายตามองหญิงสาวฝั่งตรงข้ามเล็กน้อยและตัดสินใจเดินออกมาจากห้องโถงทันที

“ฮือๆ ไม่ไป ไม่ไปนะ ฮือๆ อย่าทำกับดาวแบบนี้เลย ฮือๆ”

นั่นเป็นเสียงสุดท้ายที่ณฉัตรได้ยินก่อนจะเดินพ้นออกมาจากประตูห้อง โดยที่ไม่ได้หันกลับมาสนใจหญิงสาวอีกเลย เขาไม่อยากเห็นเธอร้องไห้ปานจะขาดใจตายแบบนั้นเลยจริงๆ ให้ตายสิ! นี่เขาดูเป็นคนเลว คนใจร้ายถึงขั้นนั้นเลยหรือไง!

นับดาวถูกพามายังบ้านพักส่วนตัวของณฉัตรย่านชานเมือง บ้านเดี่ยวสองชั้นปลูกสไตล์โมเดิร์นสีเทาตามสมัยนิยมขนาดไม่ใหญ่มากนัก

บ้านนี้ปลูกบนเนื้อที่เกือบไร่ ด้านข้างรายล้อมไปด้วยต้นไม้ใหญ่และไม้ดอกรอบบ้าน มีสนามหน้าบ้านติดกับสระบัวขนาดกลาง มีศาลาเล็กๆ ให้นั่งพักชมวิวเป็นสัดส่วน จากจุดที่นับดาวยืนอยู่สามารถมองเห็นวิวทิวทัศน์รอบๆ บ้านได้ ช่างให้ความรู้สึกสดชื่นได้มากเหลือเกิน แตกต่างจากภายในบ้าน

เพราะเท่าที่เห็นนั้น...เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นที่เจ้าของบ้านเลือกใช้เป็นสไตล์ยุโรปเกือบทั้งหมดก็จริง แต่ส่วนมากจะเน้นโทนสีขาวและดำตัดสลับไปมาอย่างลงตัว

นับดาวยืนมองห้องโถงตรงหน้าไปมาจากหน้าบ้านที่ตัวเองยืนอยู่ หญิงสาวอดสงสัยไม่ได้ว่าเจ้าของบ้านนี้นั้นชื่นชอบสีขาวและดำขนาดนี้เลยหรือยังไงกัน มันทึบๆ อย่างไรเธอก็บอกไม่ถูก มันสร้างความกดดัน อึดอัดให้เธอพิลึก โชคดีที่ด้านข้างของบ้านติดกระจกบานใหญ่รับแสงจากภายนอก ทำให้มองเห็นสวนหย่อมขนาดเล็กและน้ำตกจำลองข้างบ้านได้อย่างชัดเจน

อย่างน้อย...บรรยากาศเหล่านี้ก็ทำให้นับดาวลืมเรื่องความตึงเครียดที่มีอยู่ไปชั่วคราวได้บ้างเหมือนกัน

“คนนี้คือป้าออเป็นแม่เป็นบ้านของที่นี่ นั่นชื่อพี่มะลิเป็นลูกสาวป้าออ ทั้งสองคนอยู่ที่นี่ตลอด”

ชรัตน์เอ่ยบอกเสียงเรียบ ดึงสติของหญิงสาวข้างตัวกลับมา พร้อมกับชี้ให้นับดาวได้รู้จักกับคนในบ้านด้วยความรวดเร็ว

“สวัสดีค่ะ หนูชื่อนับดาวค่ะ”

หญิงสาวยกมือไหว้คนที่มีอายุมากกว่าทั้งสองคนทันทีที่ชรัตน์พูดจบ

“โธ่! แม่คุณ ร้องห่มร้องไห้อะไรมาล่ะนั่น ตาแดงเชียว”

ป้าออเอ่ยถามและยื่นมือมาลูบหัวนับดาวด้วยความเอ็นดู เมื่อเห็นว่านัยน์ตาใสมีน้ำตาคลอหน่วยอยู่ และอาการตาบวมแดงอย่างคนที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักหน่วงของหญิงสาวตรงหน้า

“หนู...หนู...” นับดาวก้มหน้าลงหลับตาเบาๆ เมื่อนึกถึงเรื่องที่ตัวเองเพิ่งเจอมาก่อนหน้านี้ไม่นาน

ทันทีที่คนใจร้ายหน้าดุคนนั้นเดินออกจากห้องนั่งเล่นไป นางบังอรก็ยัดเยียดเธอให้กับชรัตน์ทันที แถมยังเป็นคนเดินขึ้นไปเก็บกระเป๋าเสื้อผ้า ข้าวของเครื่องใช้ลงมายัดใส่มือเธอ ราวกับว่ารังเกียจอยากไล่เธอไปให้พ้นๆ อีกด้วย

หญิงสาวทำได้เพียงก้มหน้ายอมรับชะตากรรมของตัวเอง แม้จะรู้สึกเจ็บใจ ผิดหวัง เสียใจแค่ไหน มันก็คงไม่มีประโยชน์อะไร

เพราะสุดท้าย... ยังไงเธอก็ต้องโดนขายไปอยู่ดี แล้วอย่างคนคนนั้นที่เธอเจอ จะมีความเมตตาปรานีกับเธอบ้างหรือเปล่า?

เธอไม่ใช่เด็กสาวไร้เดียงสา... ที่จะไม่รู้เรื่องรู้ราว ว่าเขาซื้อเธอไปเป็นอะไร...สำหรับเขา!

ลูกน้องของชรัตน์ดึงแขนนับดาวให้ลุกขึ้น และพยายามลากแขนพาเธอมาขึ้นรถตู้ที่จอดรออยู่หน้ารั้วบ้านทันที ทีแรกนับดาวมีอาการอิดออด หวาดกลัวจนตัวสั่น หญิงสาวต่อต้านด้วยการสะบัดมือ ร้องไห้ออกมาเสียงดังอย่างไม่อายใคร ความผิดหวัง ความเจ็บปวดที่เธอเจอมันช่างรุนแรงเกินกว่าที่เธอจะรับได้

นับดาวคิดอยากจะตายให้รู้แล้วรู้รอด เรื่องราวบ้าๆ นี่มันจะได้จบลงไปเสียที แต่ความจริงก็คือความจริงที่เธอไม่อาจจะหนีพ้น

สุดท้าย...เธอก็ถูกพาตัวมาที่นี่เหมือนเดิมอยู่ดี โดยที่นางบังอรไม่ได้สนใจอะไรเธออีกเลยนับตั้งแต่ที่เธอโดนคนของณฉัตรลากออกมาจากห้องนั่งเล่นนั่น