บทที่ 2 - คนเจ้าน้ำตา ll

เพราะเห็นว่าผู้ร้ายปากแข็งไม่ยอมปริปากบอกง่ายๆ เพียงออจึงจำเป็นต้องหงายไพ่ใบสุดท้ายออกมาเช่นกัน เพราะมั่นใจว่ายังไงณฉัตรจะต้องพูดออกมาอย่างแน่นอนถ้ายกบุคคลที่สามมาอ้างถึงแบบนี้

เพราะคุณท่าน... หรือคุณณรงค์ ผู้ที่เป็นพ่อของณฉัตรนั้น เป็นคนดุและเป็นคนจริงจังกับทุกเรื่องในชีวิต ผิดก็ว่าไปตามผิด ถูกท่านก็ชื่นชม ไม่ชอบให้ลูกไปสร้างปัญหาให้แก่ใคร

ท่านรักความยุติธรรม มีเมตตาต่อลูกน้องสูง เลี้ยงดูลูกน้องเป็นอย่างดี ความดีนี้ถูกส่งมาถึงยังรุ่นของณฉัตร ที่ปฏิบัติตามผู้เป็นพ่อมาจนถึงปัจจุบัน และในความดีนี้เองที่ถูกส่งต่อมา จึงทำให้ณฉัตรก้าวขึ้นมาอยู่จุดสูงสุดของบริษัทได้อย่างมั่นคงอย่างเช่นทุกวันนี้

“ทำไมต้องบอกพ่อล่ะครับป้าออ!”

ณฉัตรขมวดคิ้ว ไม่ค่อยชอบใจนัก ขึ้นเสียงใส่หญิงสูงวัยตรงหน้าอย่างลืมตัว

“งั้นสรุปว่า จะเล่าให้ป้าฟังหรือเปล่าคะ หรือต้องให้คุณท่านเป็นคนมาถามความจริงเอาเอง คุณฉัตรถึงจะยอมเล่า”

คนที่ถือไพ่เหนือกว่าเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มเย็น ยิ้มแบบที่ณฉัตรรู้ดี...ว่าเขาไม่ควรตุกติกเลยสักนิด

“ป้าออจะบีบคั้นผมทำไมล่ะครับ มันไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไรเลยนะ” ณฉัตรขมวดคิ้วยุ่ง

“ถ้าไม่ร้ายแรงแล้วทำไมไม่พูดคะ?”

“ก็...”

“เล่าความจริงมาได้แล้วค่ะ อย่าหาเรื่องเฉไฉ” คนพูดจ้องหน้าเจ้านายหนุ่มด้วยสายตาจริงจัง

“งั้นก็ให้แม่คนเจ้าน้ำตานี่ขึ้นห้องไปก่อน ผมถึงจะเล่า” คนพาลที่นั่งขมวดคิ้ว กอดอก เอ่ยบอกเสียงเรียบ

หลังจากที่นับดาวเดินพ้นห้องไปแล้ว ณฉัตรจึงได้เริ่มเล่าเรื่องราวความเป็นมาของเรื่องนี้ให้ป้าออฟังอย่างละเอียด เพราะเขานับถือหญิงสูงวัยคนนี้เหมือนแม่อีกคน จึงไม่กังวลใจเท่าไหร่หากป้าออจะทราบเรื่องราวนี้ด้วย

และที่สำคัญที่สุด เขาจะไม่ยอมให้พ่อรู้เรื่องนี้เด็ดขาด คุณณรงค์น่ะ...ถึงจะใจดีและใจกว้างยังไง ท่านดุและน่ากลัวมากในคราวเดียวกัน หากรู้ว่าเขาไปซื้อตัวนับดาวมาเหมือนกับสิ่งของแบบนั้น เลือดหัวเขาคงออกอย่างไม่ต้องสงสัย!

“ตายจริง! ถึงขั้นขายกันมาเลยหรือเนี่ย!” ป้าอออุทานออกมาเมื่อได้ฟังเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบ

“ก็เป็นไปตามที่ผมบอกไปแหละครับ”

“แล้วคุณฉัตรก็บังคับให้ชรัตน์เอายายหนูนั่นมาทั้งแบบนี้เลยหรือคะ”

เพียงออยกมือขึ้นมากุมศีรษะ รู้สึกวิงเวียนขึ้นมากะทันหัน ไม่คาดคิดว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นได้ ยายแม่เลี้ยงนี่จิตใจทำด้วยอะไรกัน

“ถ้าไม่เอามาวันนี้...ก็คงโดนเอาไปเร่ขายให้ใครต่อใครอีก” คนพูดนึกไปถึงสิ่งที่ได้ยินมาวันนี้

“ตายจริง!”

“ไม่ตายหรอกครับ มันเป็นเรื่องจริงที่ทำให้ผมรู้สึกว่ามนุษย์เราร้ายกาจได้มากกว่าที่คิด ยิ่งถ้ามีเรื่องเงินมาเกี่ยวข้องด้วยแล้ว...ต่อให้ต้องทำมากกว่านี้ ยายแม่เลี้ยงนั่นก็คงทำโดยไม่ลังเลด้วยซ้ำ”

สำหรับนางบังอร...คนที่ณฉัตรรู้สึกว่าทั้งเจ้าเล่ห์และเห็นแก่ได้แบบนั้น ถ้าจะทำมากกว่านี้ ก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก

“แล้วเขาเอาเงินทองมากมายไปทำอะไรกัน ยายหนูนี่เล่าให้ป้าฟังว่าติดการพนัน”

“ครับ ผมเลยต้องช่วยซื้อเขาเอาไว้ตามที่ป้าออทราบ”

คนพูดผ่อนคลายเล็กน้อยยามที่ได้บอกข้อมูลออกไป อย่างน้อยป้าออจะได้เข้าใจเขามากขึ้น

“ช่วยซื้อ...เพื่อยายหนูนั่นจะได้ไม่ต้องโดนเอาไปขาย? คุณฉัตรจะให้ป้าเข้าใจแบบนี้จริงๆ ใช่ไหม”

“ครับ...และต่อไปนี้ถือว่าเขาเป็นสมบัติของผมอย่างสมบูรณ์นะครับป้าออ ผมซื้อมาด้วยเงินหลายบาททีเดียว นั่นแปลว่า...ผมมีสิทธิ์จะทำอะไรกับเขาก็ได้” ณฉัตรยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา

“ไหนว่าช่วยซื้อไง อย่ามาทำเจ้าเล่ห์เชียวนะคุณฉัตร” เพียงออถลึงตาใส่คนตรงหน้าด้วยความลืมตัว นี่ถ้ายังเป็นเด็กเล็กๆ นางคงจะตีให้รู้ผิดชอบกันบ้างล่ะ!

“ก็ช่วยซื้อไม่ให้เขาโดนแม่เลี้ยงเอาไปเร่ขายให้ใครต่อใคร... แต่ผมไม่ได้บอกว่าจะไม่ทำอะไรเขานี่ครับ”

“คุณฉัตร!”

“โธ่! อย่าเสียงดังสิครับป้าออ”

“เหอะ! จะทำอะไรก็คิดก่อนนะคะ ยายหนูนั่นมันก็เป็นคน มีหัวจิตหัวใจนะคุณฉัตร อยู่ๆ ลากเขามาแบบนี้ แล้วจะไปขืนใจเขา จะไปเอาเขามานอนด้วยคั่นเวลาแบบนี้มันไม่ถูกนะ”

ป้าออเอ่ยขัดไปตามความจริง สงสารในชะตากรรมของเด็กสาวขึ้นมา เพราะรู้ดีว่าคนอย่างณฉัตรนั้น คงไม่ได้ช่วยซื้อมาฟรีๆ อย่างที่ปลอบใจนับดาวไปหรอก

“แต่แม่เลี้ยงเขาขายมาแล้ว และผมก็จ่ายเงินเขาไปแล้วครบทุกบาททุกสตางค์ แล้วมันผิดตรงไหนครับ จริงๆ ผมยังไม่ได้คิดถึงเรื่องที่จะเอาเขามานอนด้วยสักหน่อย แต่ต่อไปก็ไม่แน่...ยายนั่นก็หน้าตาใช้ได้”

คนหน้ามึนพยายามหาเหตุผลมาหักล้าง ใช่สิ! เงินหนึ่งล้านของเขามันควรได้รับอะไรตอบแทนกลับมาบ้าง เขาไม่ใช่คนใจบุญขนาดนั้น!

“มันคนละเรื่องนะคะ ป้าว่ามัน...”

“ผมโตแล้วนะครับป้าออ ปีนี้ก็สามสิบแล้ว ผมรู้ว่าตัวเองควรหรือไม่ควรทำอะไร และผมก็สามารถรับผิดชอบทุกอย่างที่เกิดขึ้นได้” ณฉัตรเอ่ยแทรกทันที เดาได้ไม่ยากว่าป้าออจะพูดอะไรออกมา