ตอนที่ 14 ไกด์รักษา (2/2)

“ต้องลองดูก่อนถึงจะรู้ว่าทำได้ไหม” ดานีลตอบเขา

“ครับ” เอลิสรับคำ หายใจเข้าลึกแล้วจึงลองทดสอบดู

“ส่งพลังเข้าไปเหมือนเดิม แต่บีบอัดอย่างเจาะจงที่แผล หากสามารถใช้พลังในส่วนนี้ได้พลังจะชักนำไปเอง ไกด์รักษาส่วนใหญ่บอกไว้ว่า ‘เมื่อลองทำ คุณจะรู้จักวิธีใช้ได้ด้วยตัวเองเพราะมันคือส่วนหนึ่งของคุณ’ ” ดานีลอธิบาย เขาไม่ใช่ไกด์รักษา เขาจึงรู้เพียงแค่ทฤษฎีเท่านั้น

เอลิสทำตามที่บอก เขาเอื้อมมือหมายจะแตะลงบนแขนข้างที่ผู้ป่วยบาดเจ็บ ขณะนั้นเองก็มีมือใหญ่มากันไว้

“พลังนี้ไม่ต้องแตะตัว ไม่เช่นนั้นมันจะทำการไกด์ดิ้งไปด้วย” ดานีลพูดแทรกเมื่อเห็นเอลิสมองมือใหญ่ที่ขวางเขาไว้อย่างไม่เข้าใจ “เราทดสอบแค่ว่าคุณมีพลังรักษาหรือไม่เท่านั้น”

เอลิสพยักหน้า ความจริงเขาก็ไม่ได้อยากทำการไกด์ดิ้งอีกครั้งเท่าไหร่ เมื่อเขาไกด์ดิ้งให้เอสเปอร์คนเมื่อครู่ แม้จะลองใช้พลังอย่างสนอกสนใจ แต่ถึงอย่างนั้นช่วงเวลาที่กำลังไกด์ดิ้งก็ชวนอึดอัดมากทีเดียว อึดอัดจนอยากระบายออกมา ตอนนี้เขาพอจะเข้าใจนิดหน่อยว่าทำไมไกด์บางคนถึงถูกเอสเปอร์ล่อลวงไปได้ง่ายๆ เมื่อรวมกับอารมณ์อันอ่อนไหวจากการไกด์ดิ้ง การสานสัมพันธ์เกินเลยก็อาจจะเกิดขึ้นได้เหมือนกัน

เอลิสผู้ไม่เคยไกด์ดิ้งให้เอสเปอร์ทั่วไปไม่ได้รู้เลยว่าระหว่างการไกด์ดิ้งให้เอสเปอร์ที่คลุ้มคลั่งหรือใกล้คลุ้มคลั่ง ความรู้สึกอึดอัดนั้นต่างกันมากทีเดียว บางทีเขาอาจจะรู้สึกเหมือนลมพัดเข้าใส่เบาๆตอนกำลังไกด์ดิ้งอยู่ก็ได้

ในส่วนของการไกด์ดิ้งจากพลังรั่วไหลขณะพลังเพิ่งตื่นกับพันเอกนั้นไม่นับ เพราะพลังนั้นไม่ใช่พลังที่คงที่ตั้งแต่แรก ในส่วนนี้มีบอกเอาไว้ในการศึกษาขั้นพื้นฐานด้วย

พลังสายหนึ่งพุ่งตรงจากมือเอลิสเข้าสู่บาดแผล เขารู้สึกได้ถึงแรงดีดสะท้อนของมัดกล้ามเนื้อแข็งแรงและการยืดขยายของเส้นเลือดในแต่ละจุด สิ่งเหล่านี้เขามองไม่เห็นแต่กลับรู้สึกได้เหมือนมีตาอีกดวงที่งอกออกมา ลึกลงไปอีกเขาเห็นกระดูกที่มีรอยร้าวขนาดเล็กรวมถึงเส้นเอ็นที่ฉีกขาดจุดหนึ่ง กระนั้นเขาที่ไม่รู้เรื่องการแพทย์เลยก็ถูกพลังชี้นำให้พบเจออาการเหล่านั้นได้อย่างถูกจุด

เขาส่งพลังเข้าไปตามรอยแผลมากขึ้น เขาเห็นกระดูกที่กำลังเชื่อมประสานกันเองรวมถึงเส้นเอ็นที่ยืดเข้าหากันและแตะกันอย่างไร้รอยต่อ จากนั้นเขาก็ถอนพลังออกมา

พันโทยกแขนขึ้นลงเพื่อโชว์ให้ทุกคนดูว่าอาการของเขาหายดีแล้ว จากนั้นก็กลับเห็นใบหน้างดงามเต็มใบด้วยเสน่หาเบื้องหน้าเศร้าหมองลงจนอดปวดใจตามไม่ได้ เขาที่กำลังจะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็ถูกคนที่ยึดสิทธิเป็นเจ้าของตัดหน้าไป

“เป็นอะไร” พันเอกถาม น้ำเสียงฟังดูห่วงใยจนพันโทใต้สังกัดหันขวับมองมาอย่างไม่เชื่อสายตา

“ผมมีพลังในการรักษา” เอลิสหันไปบอก “เป็นไกด์รักษา” เขาย้ำ

“แล้ว?” พันเอกยังไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงดูหดหู่แบบนี้

“แสดงว่าระดับไกด์ของผมต้องต่ำมากแน่ๆเลยใช่ไหม” น้ำเสียงของเขาเบาหวิวอยู่ในลำคอ ในใจสุดจะเซ็งจัดจนอยากบ่นให้ใครสักคนฟัง แต่กล่องเสียงกลับทำงานสวนทางกับอารมณ์ของเขา ผู้ที่ได้ยินน้ำเสียงบางเบานุ่มนวลนี้ถึงกับใจอ่อนยวบ

“ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ” ดานีลถาม ถึงเขาจะยังไม่แน่ใจระดับของเอลิส แต่ดูจากความเร็วในการไกด์ดิ้งและความเร็วในการรักษาเมื่อครู่อย่างน้อยคงไม่ต่ำกว่าระดับ A แน่ๆ เขาใช้ประสบการณ์ในการเป็นไกด์มาหลายปีรับรองได้

“ก็ปกติไกด์รักษามีระดับต่ำกันทุกคนเลย” เอลิสตอบออกมาด้วยน้ำเสียงสุดจะเซ็งเท่าที่จะทำได้ แต่ในความคิดของคนอื่นกลายเป็นว่าเขากำลังแสดงออกถึงความเสียใจอย่างที่สุด

นี่เป็นความเข้าใจผิดอีกอย่างในโลกของเอสเปอร์และประชาชนทั่วไปที่ไม่เคยสัมผัสกับไกด์รักษาระดับสูงมาก่อน

ที่ๆต้องการไกด์ที่สามารถรักษาแผลได้อย่างขาดไม่ได้ย่อมเป็นแนวหน้า หรือหน่วยงานที่มีความเสี่ยงสูงในการบาดเจ็บล้มตาย พลังในการรักษาต้องรวดเร็วและไกด์ต้องป้องกันตัวเองได้ในระดับหนึ่ง ดังนั้นไกด์ที่มีระดับค่อนข้างสูงและมีพลังในการรักษาจึงไม่ได้อยู่หน่วยพยาบาลทั่วไปตามโรงพยาบาลต่างๆที่คนทั่วไปพบเห็น

“ใช่แล้ว ดังนั้นต่อไปก็อย่าออกไปไหนคนเดียว ไกด์รักษาค่อนข้างเป็นที่ต้องการ ข้างนอกอันตรายมาก ถ้าฝึกพลังจนป้องกันตัวยังไม่ได้ก็อยู่แต่บ้านก่อน” พันเอกย่อมรู้สึกว่าการเข้าใจผิดนี้ดีมาก จึงรับสมอ้างทำตัวเป็นผู้ปกครองที่ดีที่ต้องการปกป้องไกด์ในสังกัดที่อ่อนแอ

ทุกคนนิ่งสนิท พวกเขากำลังตกใจกับคำตอบที่ตรงกันข้ามกับความจริงของพันเอกจนลืมแย้งออกมา เอลิสที่หันมองพันเอกอยู่จึงไม่เห็นอาการของพวกเขาเหล่านั้นได้แต่พยักหน้าหงึกหงัก

เอลิสรู้สึกว่าการมีพันเอกเป็นผู้ปกครองนั้นมีแต่ข้อดีไม่มีข้อเสีย ไหนจะสวัสดิการจำนวนมาก ไหนจะได้ผู้คุ้มครองที่เป็นถึงระดับ S วันหน้าเขายังสามารถไปสมัครตามโรงพยาบาลใหญ่ๆรักษาคนเลี้ยงชีพได้อีก ในใจรู้สึกเกรงใจพันเอกมาก เขาเลยให้สัญญากับตัวเองว่าถ้าพันเอกไม่รังเกียจพลังการไกด์ดิ้งที่ระดับต่ำของเขา เขาจะไกด์ดิ้งให้พันเอกเอง

“เอาล่ะ กลับเถอะ ฉันจองร้านอาหารไว้แล้ว เรื่องฝึกพลังเดี๋ยวฉันหาคนมาสอนให้” พันเอกรวบมือข้างหนึ่งของเอลิสแล้วจูงออกไปจากห้อง

“ขอบคุณครับ” เอลิสตอบ ไม่ถือเรื่องการจับมือถือแขนโดยไม่ถามนี้เท่าไหร่ เพราะตั้งแต่เจอกันครั้งแรกก็ถูกจับนั่งบนตักแล้ว

ก่อนออกจากห้องเอลิสหันกลับมาก้มหัวขอบคุณดานีลครั้งหนึ่งก่อนจะเดินตามการจูงของพันเอกไป

“คุณไกด์อาวุโส” เป็นเอลอนอร์ที่เรียกสติดานีล

“อะ ครับ ขอบคุณมากที่มาช่วยวันนี้นะครับ” ดานีลพูดขณะแสดงสีหน้าขอโทษไปด้วยเพราะวันนี้เขาออกจะละเลยไกด์ที่มาช่วยเพราะมีหลายเรื่องให้แปลกใจมากเกินไป

“ไม่เป็นไร” เธอตอบแล้วถามต่อ “แต่เรื่องไกด์รักษาต้องระดับต่ำนี่คืออะไร”

“เป็นแค่การเข้าใจผิดของคนนอกน่ะครับ เดี๋ยวเรื่องนี้พันเอกน่าจะบอกกับไกด์ของเขาอีกที” ดานีลใช้คำว่าน่าจะเพราะไม่มั่นใจจริงๆว่าพันเอกจะแก้ไขความเข้าใจผิดเรื่องนี้หรือไม่

“อ่อ วันนี้เสร็จเรื่องแล้วใช่ไหม เดี๋ยวฉันต้องไปทำธุระที่เขตอื่นต่อ คงต้องขอตัวก่อน” เธอบอกลาแล้วพาเอสเปอร์ผู้คุ้มกันออกไป

ในห้องเหลือไว้เพียงเอสเปอร์ที่เพิ่งทำการไกด์ดิ้งเสร็จแล้วยังไม่ฟื้นกับดานีลและพันโทที่ยังอึ้งกับนิสัยที่เปลี่ยนไปของหัวหน้าตัวเองไม่หาย

“พันโทจะทำเรื่องขอออกจากโรงพยาบาลตอนนี้เลยไหม” ดานีลหันมาถาม

“เอาสิครับ ผมยังมีเรื่องต้องทำต่อ” เขาตอบแล้วกระโดดลงจากเตียง จากนั้นเดินลิ่วๆออกจากห้องไป

พันโทที่ตอนแรกอิดออดไม่อยากกลับกองพัน ตอนนี้เขาอยากรีบกลับไปเล่าเรื่องนี้ให้เพื่อนเขาฟัง ไม่รู้ว่ารองหัวหน้าฝ่ายซ้ายจะอึ้งขนาดไหนเมื่อหัวหน้าที่เขาเคารพเทิดทูนสุดๆกลายเป็นคนแบบนี้

ทางด้านของเอลิสกับพันเองคาสเวล เอลิสกำลังถามถึงที่อยู่บ้านพักกับเรื่องการใช้ชีวิตในบ้านใหม่อย่างมีความสุข

บ้านสวัสดิการของเปอร์ระดับ S คือคฤหาสน์ในฝันที่เขาอยากมีบ้างมานานแล้ว ในเรื่องของพลังแม้จะผิดหวังอยู่บ้าง แต่เขาในชีวิตก่อนก็เป็นแค่เอสเปอร์ระดับ E เรื่องแค่นี้ทำร้ายความรู้สึกของเขาไม่ได้อยู่แล้ว ชีวิตตอนนี้หากไม่นับหนี้ที่ต้องจ่ายก็ดีกว่าเมื่อก่อนมาก

“วันก่อนฉันไกด์ดิ้งไปไม่เท่าไหร่ พลังยังไม่คงที่” จู่ๆระหว่างทางไปร้านอาหารพันเอกก็พูดขึ้นมา “กลับถึงบ้านนายไกด์ดิ้งให้หน่อยได้ไหม”

“เรื่องง่ายๆเลยครับ แต่ผมอาจจะทำได้ไม่นานนะ ระดับของผมกับพันเอกน่าจะต่างกันมากอยู่” เรื่องนี้เอลิสย่อมยินดีบริการเจ้าของบ้านอยู่แล้ว

“ดี” พันเอกตอบรับแค่คำเดียว ในใจกำลังรอคอยในเรื่องนี้อย่างมาก