ตอนที่ 2 ไกด์ (2/2)

4 ทุ่ม 50 นาที

“สักวันต้องลาออกจากบริษัทบ้านี่ให้ได้” เอลิสบ่นงึมงำ เขาเพิ่งเลิกงานเมื่อ 30 นาทีก่อน

เอลิสใช้ผ้าเช็ดผมเดินออกจากห้องน้ำ เขายีผมสีดำเงางามจนยุ่งเหยิง เมื่อเหลือบมองกระจกบานใหญ่ข้างๆ ดวงตาสีดำสนิทสบกับตัวเองในกระจก เขารู้สึกว่าวันหนึ่งเขาอาจจะเป็นโรคหลงตัวเองก็ได้ คนอะไรหน้าตาสวยจนแทบไม่ใช่คน ผมยุ่งๆนี่เซ็กซี่จนทำเอาใจตุ้มๆต่อมๆ ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะเบนสายตาออก รู้สึกว่าควรรมองกระจกให้น้อยๆหน่อย

หน้าตาแบบนี้นี่เองที่ทำให้ใครต่อใครก็คิดว่าเอลิสเป็นไกด์ บุคคลพิเศษเหล่านี้ยิ่งระดับสูงยิ่งหน้าตาชวนมอง ไกด์ก็ยิ่งงดงามเช่นกัน แต่เขาเคยเห็นใบตรวจระดับพลังจำนวนมากในห้องของเอลิสคนเดิม ผลคือเขาเป็นแค่คนธรรมดา แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่ยอมรับความจริงเท่าไหร่ เขาจึงสั่งยาผิดกฎหมายมากิน ฝืนตัวเองจนตายไปอย่างที่เห็นนั่นล่ะ

มือเรียวขาวข้างหนึ่งหยิบกระป๋องเบียร์แล้วมานั่งบนโซฟาสีเบจตัวใหญ่กลางห้อง มืออีกข้างเอื้อมไปหยิบรีโมทเพื่อเปิดทีวี

ห้องหรูนี่มันกว้างขวางดีจริงๆ เอลิสคิด สายตามองไปรอบตัว เขารู้สึกว่าอย่างน้อยห้องที่เป็นสวัสดิการของเอสเปอร์ระดับล่างก็ยังไม่ใหญ่เท่านี้

พอคิดถึงเรื่องห้องเขาก็หยิบมือถือขึ้นมาเปิดหาห้องพักที่ใกล้กับบริษัท ห้องส่วนใหญ่เล็กเท่ารูหนูแต่กลับแพงหูฉี่สมกับที่เป็นเมืองหลวงศูนย์กลาง แต่ถึงห้องจะเล็กแค่ไหนสำหรับเขามันก็ดีกว่าย่านสลัมที่เคยอยู่ก่อนที่พลังของเอสเปอร์จะตื่นขึ้น

ช่วงอายุที่พลังพิเศษนี้ตื่นขึ้นจะเกิดในระหว่างอายุ 15-20 ปี บางกรณีที่พลังแข็งแกร่งมากพลังอาจตื่นตั้งแต่กำเนิด

ปึ๊ก!

เสียงดังจากทางฝั่งระเบียงทำให้เอลิสสะดุ้งโหยง เสียงค่อนข้างทึบเหมือนของหนักหล่นลงมา ความสงสัยหนึ่งเดียวตอนนี้คือกระจกระเบียงเป็นกระจกนิรภัยหรือไม่ 

ฉันคงไม่โชคร้ายเจอสัตว์ประหลาดหลุดมาอีกครั้งหรอกจริงไหม เอลิสคิด ห้องนี้อยู่ชั้นที่ยี่สิบ สัตว์ประหลาดบินได้ไม่แข็งแกร่งเท่าตัวที่อยู่บนพื้นดินแต่ก็น่ากลัวอยู่ดี

เอลิสทำใจอยู่เกือบนาที เมื่อของที่หล่นลงระเบียงยังคงนิ่งเงียบ เขาจึงปลอบใจตัวเองว่าคงหูฝาดก่อนจะย่องไปใกล้ หายใจเข้าลึกแล้วแง้มดูหลังม่านบังแดด

“เวรเอ๊ย!” เอลิสสบถเมื่อเห็นร่างมนุษย์คนหนึ่งนอนอยู่

ตรงหน้าเขาคือคนตัวใหญ่ที่กำลังนอนสลบไสล ความคิดแรกที่แวบเข้าหัวคือ ‘โจร’ แต่พอมองจากชุดทหารสีดำคุ้นตาของอีกฝ่ายก็เป็นอันถึงบางอ้อ

เครื่องแบบทหารสีเขียวคือประชาชนทั่วไป ส่วนเครื่องแบบทหารสีดำคือเอสเปอร์ประจำการกองทัพ จะไม่ให้คุ้นตาคงทำไม่ได้เพราะเมื่อก่อนเขาก็ใส่อยู่เป็นประจำ

“แลนดิ้งผิดที่หรือเปล่าคุณ” เขาเปิดกระจกออกไปทักทาย

คิ้วขมวด กัดฟันแน่น หายใจแรง ดูยังไงคนผู้นี้ก็เป็นเอสเปอร์ที่กำลังทนกับขีดจำกัดของตัวเองอยู่ และเขาที่เคยเป็นเอสเปอร์มาก่อนรู้ดีว่ามันทรมานแค่ไหน แม้ในใจจะกล้าๆกลัวๆอยู่บ้าง เอลิสก็จำใจดีสู้เสือเข้าไปทักใกล้ๆ ด้วยความที่ไฟตรงนี้ค่อนข้างสลัว เขาจึงมองหน้าอีกฝ่ายไม่ชัดนัก

“นี่ พอจะทนไหวไหม คุณอยู่หน่วยงานไหน” เอลิสถาม แต่อีกฝ่ายไม่ตอบ ได้ยินเพียงเสียงหายใจหนักหน่วงเท่านั้น

เอสเปอร์ที่สามารถใช้พลังจิตลอยตัวได้มีแค่ระดับสูงอย่างระดับ A กับระดับ S ปกติคนพวกนี้รัฐบาลจะให้สิทธิพิเศษอย่างมากแต่ก็คุมเข้มเป็นพิเศษเช่นกัน เพราะถ้าพวกเขาคุ้มคลั่งขึ้นมามักก่อความเสียหายระดับภัยพิบัติย่อมๆเลย

“ทริกเกอร์ของคุณอยู่ไหน ให้ผมกดเรียกฉุกเฉินให้ไหม” เอลิสถาม

สำหรับเอสเปอร์และไกด์จะพกสิ่งที่เรียกว่า ทริกเกอร์ ติดตัว มันมีลักษณะคล้ายนาฬิกาที่เป็นเหมือนตัววัดระดับอัตราการเต้นของหัวใจของเอสเปอร์ เมื่อระดับการเต้นของหัวใจผิดปกติมันจะแจ้งเตือนไปยังศูนย์หรือไกด์ผู้รับผิดชอบโดยตรง แต่ในกรณีนั้นต้องเป็นทริกเกอร์ที่เปิดใช้งานอยู่ บางครั้งเอสเปอร์ก็จะปิดมันเพราะเมื่อเปิดทริกเกอร์ไว้ก็เหมือนเปิด GPS ระบุตำแหน่งตลอดเวลา ทริกเกอร์รุ่นหลังจึงถูกออกแบบมาให้ปิดเปิดได้ตามเงื่อนไขสิทธิมนุษยชนขั้นพื้นฐาน

เอสเปอร์ตรงหน้าไม่ตอบคำถาม ไม่รู้ว่าไม่มีสติพอจะตอบหรือไม่ต้องการตอบกันแน่ แต่เมื่ออาการดูร้ายแรงแบบนี้เอลิสจึงต้องถือวิสาสะกดเรียกแผนกฉุกเฉินสำหรับเอสเปอร์ให้เอง

เอลิสมองข้อมือที่กำหมัดแน่นทั้งสองข้างของอีกฝ่ายแต่ไม่พบตัวทริกเกอร์ จึงเอื้อมมือไปจับข้อมือเขาเพื่อจะได้ดูใต้แขนเสื้อเสียหน่อย แต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

เมื่อมือแตะลงบนผิวของอีกฝ่ายเอลิสกลับรู้สึกวูบโหวงเหมือนตกจากที่สูงจนสะดุ้งตัวถอยออกมา แต่มือของอีกฝ่ายที่กำแน่นกลับกลายเป็นเข้ามาคว้าหมับที่ข้อมือของเขาแทน

เอลิสรู้สึกเหมือนถูกดึงบางสิ่งออกไปจากตัว ในหัวได้ยินเสียงคำรามของเสือกับเสียงครางงุ้งงิ้งของแมวน้อย ในใจเขาพอจะรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

ครั้งหนึ่งเขาก็เคยรู้สึกเลื่อนลอยแปลกๆแบบนี้ ตอนนั้นเขาอายุ 18 ปี และพลังของเอสเปอร์ก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกับร่างจิตที่เป็นแมวขาวตัวนึง

ปกติร่างจิตของเอสเปอร์มักเป็นสิ่งมีชีวิตที่เหมาะสมกับการต่อสู้ ร่างจิตที่เป็นสายพันธุ์แมวมักพบได้กับไกด์เท่านั้น ตอนนั้นที่เพื่อนในค่ายฝึกของเขารู้ก็หัวเราะใส่กันแทบตาย 

สิ่งที่เอลิสได้ยินอีกระลอกเป็นเสียงของเสือที่กำลังคำรามกึกก้อง เขาชะงัก สายตราเริ่มปรับโฟกัสมองไปยังคนข้างหน้าที่สีหน้าดูดีขึ้นนิดหน่อย นิดหน่อยที่หมายถึงไม่ได้ต่างจากเดิมเท่าไหร่

“พลังเพิ่งตื่นเหรอ” เสียงทุ้มเข้มเหมือนค้อนที่ทุบลงกลางใจของเอลิส

คนตัวเล็กกว่าพยายามจะดึงมือกลับแต่อีกฝ่ายกลับยึดไว้แน่น เอลิสยังคงรู้สึกถึงบางอย่างที่ไหลออกจากตัว เป็นพลังงานที่คุ้นเคยอย่างหนึ่ง ที่แปลกอยู่สักหน่อยคือปกติเขาจะเป็นคนรับเขาตัวไม่ใช่ส่งให้ผู้อื่นแบบนี้

“ไกด์?” เอลิสใช้เสียงแผ่วเบาเอ่ยกับตัวเอง “ฉันเรอะ!” เขาอุทานก่อนจะเบิกตากว้างมองคนตรงหน้า

ขณะที่เอลิสสะดุ้งถอยหลังทำให้ผ้าม่านเปิดออกมากขึ้น แสงไฟจากในห้องทำให้มองเห็นคนตรงหน้าได้ชัดเจนกว่าเดิม ตวงตาหวานๆเบิกกว้างกลับกลายเป็นกลมโตยิ่งขึ้นไปอีก

บัดซบเลยเถอะ! ในใจเขากรีดร้องแต่ภายนอกยังนิ่งตะลึงอยู่แบบนั้น

ท่าทางแปลกๆของเอลิสในสายตาของฝ่ายตรงข้ามกลับเห็นว่าเขาน่ารักดี คนตัวเล็กตกใจเหมือนแมวตื่นเสียอย่างนั้น หางตาก็มองไปยังร่างจิตรูปร่างแมวน้อยที่โดนไอ้เสือของเขากอดหมับแล้วเลียเสียจนขนมันแผลบอยู่ข้างๆ เป็นร่างจิตที่ดูจะเหมาะสมกับเจ้าของดี

ฝ่ายหนึ่งที่ได้รับการไกด์ดิ้งจากไกด์ที่ยังควบคุมพลังไม่เป็นกำลังอารมณ์ดี ส่วนไกด์มือใหม่กำลังคิดอยู่ว่าควรทำอย่างไรกับสถานการณ์นี้ดี

“นายชื่ออะไร” เอสเปอร์ตรงหน้าถาม เสียงทุ้มหนักเหมือนฟาดลงบนหัวจนคนที่จิตหลุดได้สติ

“อะ เอลิส... เอลิส เลน” เขาตอบเสียงสั่น

“ฉัน คาลเวิร์ด คาสเวล ยินดีที่ได้รู้จัก” ผู้พูดแนะนำตัวและส่งยิ้มมุมปากให้

เอลิสตอนนี้ในใจแทบจะร้องให้อยู่แล้ว ไม่ยินดีที่ได้รู้จักได้ไหม เขาคิด

คาลเวิร์ด คาสเวล หรือ พันเอกคาสเวล เอสเปอร์ระดับ S  เสือร้ายแห่งกองพันที่ 3 เลื่อนขั้นอย่างรวดเร็วจากการจัดการผู้ก่อการร้ายมากกว่าฆ่าสัตว์ประหลาด ไม่ว่าออกสู้สนามรบไหนรับรองเละทั้งบาง อารมณ์ร้ายเป็นที่สุด ชื่นชอบการทำลายล้าง ระดับพลังว่ากันว่าสูงที่สุดในระดับ S หากไม่นับท่านจอมพลสูงสุด ใครที่ทำให้อารมณ์เสียรับรองว่าเจ็บตัวทุกราย

แม้ไม่เคยเจอตัวจริง แต่เหล่าเอสเปอร์ผู้น้อยมักฝังหัวเรื่องนี้กันมาตลอดว่าจะไม่ย่างกรายเข้ากองพันที่ 3 หากอยากมีชีวิตอยู่อย่างยืนยาว มีครั้งหนึ่งเหมือนกันที่เอลิสไปเฉียดผ่านหน้ากองพันนั้น จู่ๆเหล็กท่อนเบ้อเริ่มก็ลอยผ่านหน้าไปซัดถูกต้นไม้ด้านข้างจนเละไม่เหลือสภาพเดิม

ในความคิดมากมายของเอลิส แต่ความจริงคือชั่วพริบตา

หลังจากแนะนำตัวเสร็จพันเอกคาสเวลก็เข้ามาช้อนตัวของเอลิสอุ้มท่าเจ้าหญิงแล้วเดินเข้าไปในห้อง และยังไม่ลืมใช้พลังปิดประตูระเบียงให้เสียงดัง

เอลิสตกใจกับเสียงนั้นจนได้สติอีกครั้ง ถึงจะยังรู้สึกมึนๆงงๆเพราะพลังที่ไหลออกไปไม่หยุด แต่ก็จำเป็นต้องกัดฟันพูด

“คุณต้องแจ้งขอการไกด์ดิ้งก่อน” เสียงสั่นเครือเบาๆเพราะความกลัว ทำให้คนที่อุ้มเขาอยู่กระชับอ้อมแขนแน่นกว่าเดิม

“รู้ดีเหมือนกันนี่” พันเอกคาสเวลพูดพลางกวาดพลังที่เริ่มกลับเสถียรไปรอบห้อง จิตสัมผัสถึงทุกสิ่งรอบกายทำให้เขาทราบว่าคนในอ้อมแขนผู้นี้อยู่ตัวคนเดียว ทั้งยังไม่มีของๆคนอื่นเกินมาแม้แต่น้อย พันเอกจึงเขียนเครื่องหมายคำว่าโสดตัวโตๆไว้ในหัว

“แต่นี่เหมือนจะเป็นสภาวะฉุกเฉิน” พันเอกคาสเวลตอบกลับ เขามองรอบห้องก่อนจะหันมายกยิ้มให้อีกครั้ง

เมื่อเห็นรอยยิ้มแบบนั้นเอลิสก็ขนลุกเกรียวทันที