ตอนที่ 6 ง้อ

ตอนที่ 6 ง้อ

“ลูกหนู เดี๋ยวก่อน” ธันวาพยายามเรียกคนที่กำลังอารมรณ์ไม่ดี ที่พอถึงบ้านปุ๊บก็หนีเขาขึ้นบ้านปั๊บ

“ไอ้ชิด มีเรื่องอะไรวะ ทำไมคุณลูกหนูถึงเดินหนีคุณธันแบบนั้น ก่อนออกไปยังดีๆ อยู่เลยไม่ใช่เหรอ” ป้านิดรีบเข้ามาถามคนที่อยู่ในเหตุการณ์ทันที หลังจากที่เห็นเจ้านายของเธอวิ่งตามคนโกรธขึ้นไปข้างบน

“ก็ตอนที่แวะไปกินข้าวที่ตลาด คุณธันแกไปจ๊ะเอ๋กับนังแววมันพอดีนะสิ มันเลยกระโจนใส่คุณธัน ตอนแรกคุณลูกหนูเธอก็ไม่อะไรหรอก แต่แววนะสิมันดันปากหาเรื่องพูดจาไม่ดีใส่คุณลูกหนู  คุณลูกหนูเลยจัดให้ไปชุดนึง เล่นเอาเงียบไปทั้งตลาด แล้วหลังจากนั้นก็เงียบมาตลอดทางแถมข้าวก็ไม่ได้กิน” ชิดเล่าให้ฟัง ตอนที่เขาย้อนกลับมาแล้วเห็นนายของตนโดนแววตากอดแน่นอยู่เขาก็ตกใจรีบเขาไปช่วยแต่กว่าจะแกะได้ก็เอาเหนื่อยเลย แถมยังต้องคอยห้ามไม่ให้หญิงสาววิ่งตามนายของตนไปอีก

“ตายล่ะ คุณธัน” ป้านิดอุธาน คุณลูกหนูของเธอปกติเป็นคนใจเย็นแล้วก็มีเหตุผล แต่ถ้าใครลองทำให้โกรธขึ้นมาละก็เธอร้ายน่าดูเลย

“งานนี้ป้าขอเป็นกำลังใจอยู่ห่างๆ ก็แล้วกัน ขอให้โชคดีนะคะคุณธัน” ป้านิดได้แต่ให้กำลัง

“ลูกหนู ฟังผมก่อน” ในที่สุดธันวาก็สามารถคว้าข้อมือของคนโกรธไว้จนได้

“ปล่อยลูกหนูค่ะอาธัน ลูกหนูเหนื่อยอยากพักผ่อนค่ะ” ลูกหนูบอกก่อนจะสลัดข้อมือออกจากการจับกุมของธันวา แล้วเดินหนีเข้าห้อง แต่มีเหรอที่คนอย่างธันวาจะยอมให้หนีไปได้ง่ายๆ เขารู้ดีว่าเวลาลูกหนูโกรธแล้วมันจะเป็นยังไง เพราะงั้นเขาต้องรีบทำให้ลูกหนูหายโกรธให้เร็วที่สุดถ้าเขาไม่อยากเจอเรื่องปวดหัวมากกว่านี้ แต่ดูท่าคนโกรธจะไม่ค่อยให้ความร่วมมือสักเท่าไร แต่เขามีทางเลือกซ่ะที่ไหนล่ะงานนี้ถ้าไม่ฟังดีๆ คงต้องใช้กำลังกันสักหน่อย

“เดี๋ยวลูกหนู” ธันวาเดินตามลูกหนูเข้ามาในห้อง ทำเอาเจ้าของห้องถึงกับตกใจ เพราะไม่คิดว่าธันวาจะกล้าเข้ามาหาเธอถึงในนี้ เพราะปกติเขาออกจะเว้นระยะห่างกับเธอพอสมควร

“อาธันเข้ามาในห้องลูกหนูทำไมค่ะ ออกไปนะ” ลูกหนูบอกพร้อมกับมองไปทางประตูเพื่อให้ธันวาออกไป แต่ธันวากลับไม่ทำตามที่เธอบอกแถมยังปิดประตูแล้วกดล๊อกก่อนจะเดินมาใกล้เธอมากขึ้นกว่าเดิม จนลูกหนูต้องเดินถอยหลังหนี แต่คนเดินตามก็ไม่ยอมให้เธอได้หนีไปได้มากกว่านี้ เขารวบตัวคนโกรธให้เข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของตนเอง เพราะไม่ต้องการให้เธอหนีไป

“อาธันจะทำอะไร ปล่อยลูกหนูนะ” ลูกหนูตกใจพยายามดิ้นรนเพื่อให้หลุดจากพันธนาการของธันวา แต่ดูเหมือนว่าเธอยิ่งดิ้นธันวายิ่งรัดแน่นกว่าเดิม จนตอนนี้เธอแทบจะรวมร่างกับธันวาอยู่แล้ว

“ไม่ ลูกหนูต้องคุยกับผมก่อน”

“ไม่ อาธันปล่อยลูกหนูก่อนสิ”

“ไม่ ถ้าลูกหนูไม่รับปากว่าจะคุยกันดีๆ ผมก็ไม่ปล่อย”

“ไม่คุย อาธันปล่อยลูกหนูเดี๋ยวนี้นะ” ลูกหนูดิ้นสุดแรง ทำเอาคนที่กอดรัดเธออยู่ถึงกับฉุน ธันวาจึงตัดสินใจอุ้มลูกหนูขึ้น แล้วนำไปโยนลงบนเตียงลูกหนูรีบดีดตัวลุกขึ้นเพื่อจะหนี แต่ก็ไม่ทันคนตัวโตที่เขามาล๊อกตัวเธอไว้กับเตียงก่อน จนทำให้ลูกหนูตกใจกรี๊ดออกมา

“กรี๊ดดด อุ๊บบบ” ธันวารีบเอามือปิดปากลูกหนูทันทีเพราะกลัวคนในบ้านจะตกใจ

“ลูกหนูจะกรี๊ดทำไม ผมไม่ได้จะทำอะไรสักหน่อย แค่จะคุยด้วยเฉยๆ”

“อ่อยอ่อนอิ” ลูกหนูพูดอู้อี้ แต่ธันวาก็เข้าใจว่าเธอต้องการสืออะไร

“ถ้าผมปล่อยแล้วห้ามกรี๊ด ห้ามโวยวาย ห้ามดิ้น ห้ามหนี จะคุยกันดีๆ เข้าใจมั้ย”

“อืม” ลูกหนูพยักหน้า ธันวาจึงปล่อยลูกหนูให้เป็นอิสระ ทันทีที่ลูกหนูเป็นอิสระเธอก็รีบขยับหนีไปชิดหัวเตียงทันทีแถมยังหยิบหมอนที่อยู่แถวนั้นขึ้นมาเป็นที่กำบัง ธันวารู้สึกขำกับการกระทำของลูกหนู ทำยังกับว่าเอาหมอนมากันแล้วเขาจะทำอะไรเธอไม่ได้

“เรื่องวันนี้ไม่ใช่ความผิดผมเลยนะ ลูกหนูรู้ใช่มั้ย”

“ค่ะ”

“แต่ลูกหนูก็ยังโกรธ ถ้ารู้ว่าไม่ใช่ความผิดผมแล้วจะโกรธผมทำไม อ่ะ อย่าบอกว่าไม่โกรธ ก็เห็นๆ กันอยู่ว่าลูกหนูโกรธผม โกรธมากด้วย” ธันวารีบดัก เพราะเห็นลูกหนูกำลังตั้งท่าจะเถียง

“ถึงอาธันจะไม่ผิดเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่อาธันก็มีส่วนที่ผิดอยู่นะคะ” ลูกหนูเถียง

“ผิด ผมผิดตรงไหน” ธันวาถาม

“ก็ตรงที่อาธันทำตัวไม่ดียังไงล่ะคะ ถ้าอาธันทำตัวดีเรื่องผู้หญิง เธอคนนั้นก็คงไม่ทำแบบนั้นกับอาธัน แล้วก็คงไม่เหมารวมลูกหนูไปเป็นคนแบบเดียวกับเธอ” ลูกหนูอธิบาย พอคิดถึงเหตุการณ์เมื่อตอนบ่ายเธอก็รู้สึกโมโหขึ้นมาอีก ไม่รู้เป็นเพราะที่โดนแววตาดูถูก หรือ เพราะที่อาธันของเธอมีผู้หญิงมาเกาะแกะก็ไม่รู้

“ผมขอโทษเรื่องที่แววเขาพูดกับลูกหนูแบบนั้น แต่ลูกหนูก็ต้องเข้าใจนะผมเป็นผู้ชายแถมโสดเรื่องแบบนี้มันก็ต้องมีบ้าง” ลูกหนูมองหน้าธันวาเธอก็เข้าใจมันเป็นเรื่องธรรมดาของชายโสดแถมหล่อและรวย แต่จะให้เธอยิ้มรับกับเรื่องแบบนี้มันก็ไม่ค่อยโอเคเท่าไร ไม่ใช่ว่าเพราะเป็นธันวาเธอถึงโกรธหรอก ต่อให้จะเป็นพี่ชายทั้งสองของเธอก็อดที่จะโกรธไม่ได้อยู่ดี

“เห้อ” ลูกหนูถอนหายใจ

ธันวาเห็นแบบนั้นก็เบาใจลง เขาอยู่กับลูกหนูมาตั้งแต่เด็ก ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าลูกหนูเป็นคนแบบไหน ลูกหนูเป็นคนมีเหตุผลมากพอ แต่ก็แอบมีความเอาแต่ใจตามประสาลูกคนเล็ก ที่ทั้งพ่อแม่และพี่ชายพากันโอ๋และตามใจมาตั้งแต่เด็ก

“เข้าใจแล้วใช่ไหม” ธันวาถาม

“ค่ะ” ลูกหนูตอบเสียงอ่อย

“แต่ก็ยังโกรธอยู่ ผมต้องทำยังไงลูกหนูถึงจะหายโกรธผม หรือต้องใช้วิธีแบบเมื่อก่อน” ธันวาถาม

“เมื่อก่อนเหรอคะ” ลูกหนูทำท่านึก วิธีแบบเมื่อก่อนเหรอ อาธันชอบง้อเธอแบบไหนนะ พอนึกออกเธอก็หน้าแดงขึ้นมา จนคนที่เสนอวิธีง้ออดขำไม่ได้

“บ้า ลูกหนูไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะคะ ที่จะต้องเล่นตุ๊กตาอ่ะ” ลูกหนูบ่น เมื่อก่อนเวลาเธองอน เธอมักจะให้ทุกคนง้อเธอโดยการเล่นตุ๊กตาเป็นเพื่อนเธอ ก็ทำไงได้เธอเป็นเด็กผู้หญิงคนเดียวของบ้านนี่ ก็เลยไม่ค่อยมีเพื่อนเล่นตุ๊กตาด้วย แต่ก็ไม่มีใครยอมง้อเธอด้วยวิธีนี้สักคนแม้แต่พี่ชายของเธอที่บอกว่ารักเธอมากก็ไม่ยอมเล่นด้วย จะมีก็แต่อาธันนี่แหละที่ยอมเป็นเพื่อนเล่นกับเธอบ่อยๆ

“งั้นก็บอกมาสิว่าจะให้ทำยังไงถึงจะหายโกรธ” ธันวาถาม

“ไม่รู้ งั้นเอาแบบนี้สิอาธันก็ติดลูกหนูไว้ก่อน ถ้าลูกหนูนึกออกว่าอยากให้อาธันทำอะไรเดี๋ยวจะบอกดีหรือเปล่าคะ” มีวิธีแบบนี้ด้วย นี่มันตัวแสบชัดๆ ธันวาคิดมีอย่างที่ไหนให้ติดหนี้ง้อไว้ก่อน ถ้าไม่ใช่ลูกหนูจะคิดได้ไหมวิธีแบบนี้

“ก็ได้ๆ งั้นเรื่องนี้จบไป มาคุยอีกเรื่องดีกว่า”

“อีกเรื่อง เรื่องอะไรเหรอคะ” ลูกหนูทำหน้างง เธอมีเรื่องอะไรให้ต้องปรับความเข้าใจกับอาธันอีกเหรอ

“ก็เรื่องที่วันนี้เราคุยกับท่านนายอำเภอไง ไปได้ความคิดเรื่องงานสานพวกนั้นมาจากไหน แล้วรู้ได้ไงว่าคนที่นี่มีงานสานเป็นอาชีพเสริม” วันนี้ลูกหนูทำเขาตกใจมากอยู่ๆ เธอก็ขอเสนอให้ชาวบ้านนำงานสานไปวางขายเวลามีคนมาศึกษาดูงานที่ไร่ เพื่อจะได้เป็นการเพิ่มช่องทางการสร้างรายได้ให้ชาวบ้าน ลูกหนูเอาเวลาไหนไปคิด เขาไม่เห็นรู้เรื่องเลย วันๆ ไม่เห็นได้ออกไปไหน ไม่ตามเขาเข้าไร่ก็อยู่แต่ที่บ้าน ไปรู้เรื่องงานสานพวกนี้ได้ยังไง

“อ่อ เรื่องนี้นี่เอง วิเป็นคนบอกค่ะ เมื่อวันก่อนวิเขาเอาขนมมาฝากลูกหนู แล้วบังเอิญตะกร้าที่วิใส่ขนมมาสวยดี ลูกหนูเลยถามค่ะว่าหาซื้อได้ที่ไหน วิเขาเลยเล่าให้ฟังว่าชาวบ้านเขามีงานอดิเรกเป็นงานสารที่ทำขึ้นมาเพื่อใช้เองในบ้าน ลูกหนูเลยคิดว่าถ้าว่าถ้าสารเล่นได้สวยขนาดนี้ก็น่าจะขายได้ต้องมีคนที่ชื่นชอบพวกงานทำมือพวกนี้แน่นอน แต่ติดที่ว่าอำเภอของเราไม่ใช่อำเภอที่มีสถานที่ท่องเที่ยวหรือว่าจะมีนักท่องเที่ยวแวะมาเที่ยวเยอะแยะ ถ้าจะเปิดร้านขายก็คงขายได้ไม่เท่าไรกลัวไม่คุ้มกับที่ลงทุน แล้วพอดีลูกหนูก็นึกออกว่าอาธันมีความคิดจะเปิดให้คนภายนอกเข้ามาศึกษาดูงานที่ไร่ได้ ก็แสดงว่าจะต้องมีคนจากที่อื่นมาแน่ๆ ถ้ามีคนมาที่นี่กันมากขึ้นแบบนี้เราอาจจะขายได้ก็ได้ลูกหนูเลยลองเสนอไปค่ะ” ธันวาคิดตามที่ลูกหนูพูด แล้วรู้สึกเห็นด้วย ชาวบ้านที่นี่ส่วนใหญ่จะทำการเกษตร ซึ่งไม่สามารถทำได้ตลอดทั้งปี ในช่วงหน้าแล้งที่ไม่สามารถทำการเกษตรได้ จึงจำเป็นต้องออกไปทำงานรับจ้างทั่วไป แต่ถ้ามีอาชีพเสริม ก็ไม่ต้องไปทำงานรับจ้างที่อื่น ทำไมเขาถึงคิดเรื่องแบบนี้ไม่ได้นะ

“มันเป็นความคิดที่ดีมากๆ เลยนะลูกหนู งั้นผมจะแบ่งพื้นที่บางส่วนใกล้ๆ กับอาคารสัมมนาให้คนสร้างร้านเป็นร้านขายของฝากดีมั้ย ให้ชาวบ้านรวมกลุ่มกันสร้างผลิตภัณฑ์มาวางขาย ลูกหนูว่าดีหรือเปล่า”

“ดีค่ะๆ ถ้าทำแบบนั้นได้ลูกหนูว่ามันต้องดีมาก แน่ๆ เลยค่ะ” ลูกหนูดีใจที่ธันวาเห็นด้วยกับความคิดของเธอ ก่อนที่เธอจะนึกอะไรออก

“เอ่อ อาธันคะ” ลูกหนูเรียกธันวาที่กำลังทำท่าทางคิดอะไรอยู่ให้หันมาสนใจเธอ

“หืม ว่ายังไงลูกหนู” ธันวาหันกลับมาถาม แต่ลูกหนูเอาแต่ก้มหน้าไม่ยอมตอบจนเขาต้องถามซ้ำ

“ว่ายังไง มีอะไรหรือเปล่า”

“คือ ลูกหนูว่าอาธันออกไปจากห้องของลูกหนูก่อนดีกว่าไหมค่ะ” ลูกหนูบอกหลังจากคิดได้ว่าตอนนี้อาธันอยู่ในห้องของเธอ แถมยังเป็นบนเตียงอีก ต่อให้คนตรงหน้าคืออาธันแต่เธอก็ไม่ไว้ใจอยู่ดี ไม่เคยได้ยินเหรอว่าอย่าไว้ใจผู้ชายคนไหนนอกจากพ่อกับพี่ชาย

ธันวามีสีหน้าตกใจ เขาเองก็ลืมไปเหมือนกันว่าตอนนี้เขาอยู่ในห้องของลูกหนูแถมยังเป็นบนเตียงอีก แต่เห็นท่าทางเขินของลูกหนูแล้วเขาก็อดที่จะแกล้งไม่ได้

“หืม กลัวผมงั้นเหรอ” เหมือนธันวาจะรู้ทันความคิดของลูกหนูจึงขยับหน้าเข้ามาใกล้ หมายจะแกล้งซ่ะหน่อยจนลูกหนูต้องขยับตัวให้ชิดหัวเตียงมากขึ้น แต่ยิ่งขยับหนีธันวายิ่งขยับตาม จนตอนนี้ลูกหนูต้องหลับตาปี๋

“ป๊อก” เสียงธันวาดีดหน้าผากลูกหนู

“โอ๊ย ลูกหนูเจ็บนะอาธัน ดีดมาได้” ลูกหนูบ่น ถึงมันจะไม่ได้เจ็บมาก แต่มันก็เจ็บอยู่ดี

“ดีแล้วที่รู้จักกลัว งั้นผมไปก่อนไว้อาหารเสร็จแล้วจะให้ป้านิดมาตามนะ” แล้วธันวาก็เดินออกไปทันทีที่พูดจบ แต่เขาก็ไม่ได้ไปไหนไกลเกินกว่าประตูห้องนอนของลูกหนูเลย เพราะทันทีที่เขาออกมาเขาก็รู้สึกหมดแรง เหตุการณ์ก่อนที่เข้าจะออกมามันทำให้หัวใจของเขาเกือบจะวาย ให้ตายเถอะไอ้ธันวาเมื่อกี้แกเกือบจะคุมตัวเองไม่ได้เชียว ตอนแรกเขาก็แค่จะแกล้งแย่ลูกหนูเล่น แต่พอเอาเข้าจริงเขากับรู้สึกเหมือนถูกดูดให้เข้าไปหาคนที่หลับตาอยู่ ดีที่ตอนที่เขาเกือบจะเลยเถิดเขาตั้งสติได้พอดีไม่งั้นลูกหนูแย่แน่ๆ สำหรับใครหลายๆ คนลูกหนูอาจจะเป็นคนน่ารักแสนดี แต่กับเขาลูกหนูกับเป็นอะไรที่แสนอันตรายสุดๆ โดยเฉพาะกับไอ้ที่อยู่ตรงอกด้านซ้าย เห็นทีเขาต้องพยายามอยู่ห่างลูกหนูสักหน่อยแล้วแหละ ถ้าไม่อยากให้ตัวเองต้องตกอยู่ในอันตรายอีกครั้ง