Se connecterด้านฟรินน์ยังคงเค้นถามพี่ชายไม่หยุด
“เอาไงต่อล่ะพี่ พี่นึกสิ พี่ไปทำใครท้องบ้าง”
คนถูกถามยังคงสงบเงียบ เขาไม่พูดสิ่งใดออกมา
“ผู้หญิงที่พี่เคยนอนด้วย มีใครบ้าง กี่คน เดี๋ยวผมไปช่วยตามตัวมาให้”
ไม่ตอบ นิ่ง เงียบ หยิ่ง พี่ชายของตนเป็นคนประเภทเก็บกด รักษาภาพลักษณ์ตัวเองให้สูงส่งน่าเคารพ หากแต่ฟรินน์รู้ด้านมืดที่ซ่อนไว้ หลังเลิกงานพี่ไปเที่ยวบาร์แทบทุกวัน คงจะไปไข่ทิ้งเรี่ยราด
ขณะเดียวกันด้านนอกตัวอาคาร สองสาวยังคงซุ่มดูเหตุการณ์
“เห็นไหม แผนสำเร็จด้วยดี พวกเขาพายัยหนูแฝดขึ้นชั้นบนแล้ว”
“เขาไปแจ้งความหรือเปล่าล่ะ”
“ไม่หรอก เชื่อสิ แจ้งความก็ดีเหมือนกัน ทีนี้ละคนรู้กันทั้งประเทศ”
“บ้าเหรอ”
“มาเถอะเราไปกัน ถึงเวลาแล้ว” เมษาตัวตั้งตัวตี ดึงแขนหมูหวานเข้าข้างใน ไปหาหลาน ๆ
ผู้ช่วยวนกลับมา ณ ห้องชั้นบน ทว่าเขาไม่ได้มาคนเดียว มีผู้หญิงแปลกหน้าสองคนแอบอ้างขอเข้าพบรองประธาน
“เอ่อ… มีคนมาขอพบครับ เธอบอกว่าเป็นแม่เด็ก” ผู้ช่วยแจ้ง
ห้องรับรองกว้างขวาง หมูหวานมองข้ามทุกคน สิ่งแรกที่เธอทำคือตรงเข้ามาอุ้มลูก หน้าแดง ร้องไห้จ้า น้ำตาเปียกแก้มไม่มีที่ว่าง
“แฮมแฮมของแม่ แม่มาแล้วค่ะ” เธอยกปกเสื้อเช็ดน้ำมูกน้ำตาให้ลูก
เมษาอุ้มหยองหยอง ตอนนี้ร้องไห้ไม่แพ้กัน ตกใจคนแปลกหน้ารุมตอม ไม่ได้เจอหน้าแม่ แม่หาย
“ป้าขอโทษนะ หนูนิ่งเร็วหยองหยอง”
เสียงร้องไห้ของคู่แฝดค่อย ๆ เงียบลง สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องผู้หญิงแปลกหน้า
ฟรินน์กระซิบถามพี่ชายเสียงเบา “สองคนเลยเหรอพี่”
เมียสอง ลูกสอง วิชาขุนแผน แต่ก็นะถือเป็นเรื่องปกติ ภายนอกเงียบขรึมวางมาด เพราะอยู่ในที่ทำงาน มีสายตานับร้อยคู่เฝ้าจับผิดทุกการกระทำ หลังเลิกงานโน่น ไปบาร์เหล้า สลัดคราบรองประธานทิ้ง
ภวังค์ที่เคยหลงไหล เฟลิกซ์มองเจ้าหล่อนไม่กะพริบตา นานนับปี รูปหน้าที่คุ้นเคย ใช่คนเดียวกับผู้หญิงเมื่อตอนนั้น เธอให้ความสุขเขาทั้งคืน เขาจำเธอได้ดีเสียงครวญครางตอนที่เธออยู่ใต้ร่างเขา แต่ดูวันนี้สิ เธอมาพร้อมกับเด็กทารกหน้าตาบู้บี้ในอ้อมแขน
เพื่อไม่ให้เสียมารยาท เมษาแอบชำเลืองปราย ๆ เธอรู้สาเหตุแล้ว หมูหวานเพื่อนของเธอพลาดพลั้งเสียตัวได้อย่างไร คงจะเคลิบเคลิ้มความหล่อลื่นล้ม แล้วโดนมันจิ้มเข้าให้ พูดได้เต็มปาก ตัวจริงมันโคตรหล่อ เอกลักษณ์หน้าลูกครึ่งเด่นชัด สูงด้วย ตัวสูงมาก
หัวจรดเท้าดีไปหมดทุกอย่าง สูทสีเทาเข้มราคาแพงที่อยู่บนตัวเพิ่มความขลังน่าเคารพ สมตำแหน่งท่านรองประธาน ทรงนี้ดูท่าแล้วผู้ดีตีนแดง ที่สงสัยคือสองคนนี้มันไปได้กันยังไง ถึงมียัยหนูแฝดออกมา จะโดนตีหัวฉุดเข้าห้องก็ไม่ใช่อีก เท่าที่รู้คือแม่มันสมยอม
หมูหวานใจเต้นโครมคราม เมื่อได้พบหน้าพ่อของลูกตัวเป็น ๆ
เขาอยู่ตรงหน้าฉัน
แก้มสองข้างของเธอเริ่มผลัดสี เลือดในร่างกายสูบฉีด ก้อนเนื้อข้างซ้ายไหวหวั่น มันหวิวแปลกๆ เธอพยายามเก็บอาการประหม่าซ่อนมันไว้ เค้นความกล้าพูดเข้าประเด็นไม่อ้อมค้อม ปั้นรอยยิ้มสดใส
“ฉันเอาลูกสาวคุณมาส่งค่ะ น้องชื่อหมูหยองกับหมูแฮม เรียกหยองหยอง แฮมแฮม ก็ได้ค่ะ”
ดวงตาของเฟลิกซ์เปล่งประกาย เขาหัวเราะในลำคอ มุมปากแสยะยิ้มจาง ๆ นี่เหรอเป็นประโยคทักทาย เขาสลับมองผู้หญิงทั้งสองคน พวกเธอหนีบเด็กคล้องเอว ท่าทีของเขายังคงสุขุมไม่ได้แสดงอารมณ์ น้ำเสียงโทนต่ำตอบกลับไร้เยื่อใย
“ผมจำไม่ได้ ว่าเคยสานสัมพันธ์กับคุณสองคน จนถึงขั้นเลยเถิดมีลูก”
เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย แววตาคู่คมชี้ไปยังเส้นทางที่พวกเธอเดินเข้ามา
“ประตูทางออกอยู่ด้านหลัง เชิญครับ”
แม้จะถูกไล่ แต่หมูหวานที่ตั้งใจมาแน่วแน่ไม่เลิกล้มความปรารถนา
“ฉันมั่นใจว่าคุณจำฉันได้”
หมูหวานแก้ต่างให้เมษาที่ยืนข้างกัน “เธอเป็นเพื่อนของฉันค่ะ เราเป็นเพื่อนกัน”
เมื่ออธิบายความเข้าใจผิดเรียบร้อย เธอจึงแจ้งต่อ
“หยองหยอง แฮมแฮม เป็นฝาแฝด ฉันเป็นแม่”
“ขอคุยธุระกันลำพังสองคนได้ไหมคะ”
เฟลิกซ์ส่งซิกไล่ทุกคนออกจากห้องตามคำขอ เหลือเพียงเขากับเธอ และเด็กฝาแฝดที่เธอกำลังอุ้มหนีบเอวซ้ายขวา
หยองหยอง แฮมแฮม งอแงไม่ยอมออกไปกับคุณป้าเมษา เกาะแม่แน่นหนึบ รักแม่ที่สุด กลัวแม่หายไปอีก
ปลายนิ้วปลดกระดุมสูทตัวนอกราคาแพง ทิ้งตัวนั่งไขว่ห้างบนโซฟาหนัง เขานิ่งขรึมไร้ความวิตกกังวล มองผู้หญิงตรงหน้าหัวจรดเท้า
ขีดเส้นตายเวลาแก่เธอ
“5 นาที ผมงานยุ่งมาก มีอะไรจะพูดเชิญครับ”
ท่าทีสุภาพ การวางตัวเสมือนชนชั้นสูงของเขา ทำเธอหงุดหงิดใจคูณสอง น้ำคำของเธอค่อนข้างขุ่นเคือง เนื่องด้วยเธอเสียเวลามานั่งคอยเขาสองวันเต็ม สุดท้ายคอยเก้อ
“ฉันเอาของมาคืนคุณ สเปิร์มใครคนนั้นเลี้ยง”
“จะบอกว่าของผมสินะ แค่นี้สินะครับที่อยากพูด”
เขาเตรียมจะลุก ทว่าเสียงพูดของเธอดังขึ้นเสียก่อน
“เดี๋ยวค่ะ ฉันยังพูดไม่จบ”
หมูหวานตรงเข้าประเด็นสาเหตุที่เธอถ่อสังขาร แบกหน้าหอบลูกมาถึงที่นี่ มายืนอยู่ตรงหน้าเขาในวันนี้
“ฉันฝากเลี้ยงหมูหยองกับหมูแฮมหน่อยค่ะ อีก 5 วันฉันต้องบินไปนิวเจอร์ซีย์ ฉันไปวีซ่าทำงานของบริษัท ฉันเอาลูกไปด้วยไม่ได้”
“ไม่ตลกไปหน่อยเหรอ คุณคิดว่าผมจำเป็นต้องเลี้ยงลูกคุณ ?”
“ใช่ค่ะ”
“ทำไมผมต้องทำด้วยล่ะครับ ผมไม่ใช่นักบุญ”
“ฉันท้องกับคุณ คุณเป็นเจ้าของสเปิร์ม ลูกคุณ คุณเป็นพ่อ เหตุผลแค่นี้พอไหม”
“พูดมาแบบนี้ มั่นใจเหรอ ว่าเป็นของผม”
“หรือคุณจะปฏิเสธว่าคุณไม่เคยนอนกับฉัน”
“ใครจะไปรู้ครับ บางทีคุณอาจจะหลับนอนกับผู้ชายไปทั่ว”
ตั้งแต่แต่งงานกันมา ยังไม่มีโอกาสพาภรรยาไปเที่ยวไหนไกลๆ ช่วงฮันนีมูนเธอแพ้ท้อง เราเลยอยู่บ้านเป็นหลัก เที่ยวต่างจังหวัดกันนิดหน่อย ทว่าหนนี้เฟลิกซ์มีแพลนพาหมูหวานไปเที่ยวต่างประเทศเธอคลอดแล้ว น้องฟร๊องต์อายุครบ 8 เดือน ไม่น่าจะมีอะไรน่ากังวล ที่น่าห่วงคือไอ้สองหมูดื้อ แน่นอนว่าเที่ยวหนนี้เขาจะไม่พาลูกไปด้วย เพราะแทนที่จะได้ผ่อนคลายกลับต้องมาตามวิ่งไล่จับลูกไม่ได้พัก สร้างเรื่องปวดหัวอีกแน่ เผลอๆ ไปหลงในต่างแดนวุ่นอีก ตัดปัญหาคือให้สองหมูดื้ออยู่บ้านอาจจะเป็นการตัดสินใจที่ไม่ยุติธรรมสำหรับเด็กๆ แต่เขาคิดทบทวนถี่ถ้วนดีแล้ว ขนาดพาไปเที่ยวห้างสรรพสินค้ายังต้องจูงมือห้ามขาด ปล่อยหลุดมือไม่ได้เลย มันหาย ครั้งนั้นเขาเผลอปล่อยมือแวบเดียวตอนควักกระเป๋าจ่ายเงิน หันมองอีกทีไม่เจอตัวแล้ว สองพี่น้องพากันหายไปไหนก็ไม่รู้ กว่าจะหาตัวเจอร่วม 20 นาที ต้องประกาศประชาสัมพันธ์ตามหาทั่วห้างสรรพสินค้า ลูกชอบออกผจญภัย เด็กคงจะสนุก แต่หัวอกคนเป็นพ่ออย่างเขาวิตกกังวล กลัวใครมาอุ้มจับไปขายทิ้งสองหมูดื้อจอมป่วนไว้ที่บ้านปลอดภัยกว่า แต่จะให้อยู่กับคุณทวดก็ไม่ไหวอีก ตาสุวิทย์ กับยายดาวเรือง อายุ 76 ปี เหมือนจะ
สัปดาห์ถัดมา เลิกเรียนกลับบ้าน วันนี้มีของฝากมาให้แม่ หยองหยอง แฮมแฮม เปิดกระเป๋าสะพายหลัง รูดซิปลง อุ้งมือน้อยคว้าหยิบบางสิ่งที่ตั้งใจทำออกมา“มามี้ หยองทำที่โยงเยียน ให้มามี้” หยองหยองยื่นส่งสิ่งนั้นแก่มารดา“ทีเชอร์บอก เอามาให้มามี้”แฮมแฮมพูดน้ำคำไร้เดียงสา ส่งยื่นให้แม่ด้วยเช่นกันกระดาษแข็งสีชมพูที่ลูกถือในมือ ฉันพอเดาได้ว่ามันคืออะไร การ์ดนั่นเอง วันนี้ 12 สิงหา เป็นวันแม่ ลูกนำการ์ดมามอบให้ฉัน หัวใจของฉันพองโต เป็นครั้งแรกที่ฉันได้รับสิ่งนี้ในฐานะแม่ ความรู้สึกปลาบปลื้มใจเอ่อล้น พรั่งพรูมาพร้อมกับน้ำในดวงตา“น่ารักจังเลยค่ะ ขอบคุณนะคะลูก”ฉันรับการ์ดสีชมพูติดกากเพชรวิบวับ เปิดออกเพื่อดูภายใน รูปหัวใจสีแดงถูกระบายด้วยสีเทียน มันดูบิดเบี้ยวเพราะถูกวาดด้วยฝีมือของเด็ก สำหรับฉันเป็นรูปสวยมาก“มาเทอร์เดย์” หยองหยองพูดขึ้น คุณครูที่โรงเรียนบอกมาเช่นนี้ ซึ่งเด็กหญิงเองไม่ได้เข้าใจความหมายมากนักว่ามันคือวันอะไร เป็นวันของแม่หรือเปล่าฉันก้มจุ๊บเหม่งลูกสาวคนละที“หยองหยอง แฮมแฮม ของแม่น่ารักที่สุด”อีกด้านหนึ่ง“พวงมาลัยครับ เราเอาไปไหว้แม่กันนะ”หยองหยอง แฮมแฮม ยกพวงมาลัยดอกมะลิสีขาวส
บ่ายสองของวันจันทร์ รองประธานในชุดสูท แวะมารับลูกสาวที่โรงเรียนนานาชาติชื่อดังตามเคย ระหว่างที่นั่งในรถหยองหยองย้ำบอกพ่อ กลัวพ่อจะลืม“ปาปี๊ ไปจื๊อเปียก ให้ฉีนวล”“ครับ”เฟลิกซ์หอมหัวหยองหยองที่นั่งบนตัก ก่อนจะสั่งคนขับรถแวะร้านขายอาหารหมาแมว ในตะกร้าพลาสติก มีขนมแมวเลียของส้ม กับสีนวล อาหารเม็ด เปียกยี่ห้อดี แล้วก็ขนมขบเคี้ยวบำรุงของแมวตั้งแต่หยองหยองรู้ว่าสีนวลตั้งท้อง เห่อใหญ่เลย สีนวลท้องโตมากโข นี่ก็ใกล้คลอดแล้ว อีกประมาณหนึ่งสัปดาห์“หนูอุ้มสีนวลระวังนะคะ อย่าบีบท้องแม่สีนวลนะลูก”“ค่าาาา”หยองหยองอุ้มสีนวลสุดที่รักด้วยความถนอม จูบหน้าผากของสีนวลแฮมแฮมอุ้มไอ้ส้มเดินขึ้นบันไดตามหลังพี่สาว ค่ำแล้วพาแมวเข้านอนด้วยกันไม่กี่วันถัดมา เวลาตี 5 ใกล้รุ่งสาง ฉันยังไม่ได้นอน นั่งมุงกล่องกระดาษลัง เฝ้าสีนวลคลอดลูกตั้งแต่เที่ยงคืน ค่อยหายโล่งใจ ออกมาปลอดภัยครบสมบูรณ์ทุกตัว ฉันจับทั้งสี่จิ๋วเข้าเต้าแม่สีนวลขนเจ้าจิ๋วแห้งสนิท ฟูนิดหน่อย น่ารักมากๆ ลายส้มหนึ่งตัวเหมือนพ่อ อีกสามตัวลายสีขาวเทาเหมือนแม่“เฟลิกซ์ นี่หลานคุณ”เฟลิกซ์หันมาทางภรรยาคนสวย เธอกำลังหยอกล้อเขาหมูหวานไม่วายแหย่สามีต่อ
เขาชอบการเย้ายวนของเธอ พึ่งอาบน้ำเสร็จไม่ทันไร เหมือนคืนนี้จะมีกิจกรรมออกเหงื่อให้ทำต่อ สองมือใหญ่ช้อนอุ้มลูกชายตัวน้อย นำย้ายไปไว้ที่เปลนอนข้างเตียง พ่อกับแม่มีเรื่องต้องทำกันบนเตียงชายชุดนอนตัวบางถูกดึงขึ้นเหนือเอว พร้อมกับสองขาที่เปิดอ้า ท้าทายสายตาหิวโซ เฟลิกซ์กลืนน้ำลายย่างฝืดคอ ความชื้นแฉะเยิ้มไหล ปลายนิ้วเปิดปากล่าง ช่องเล็กแค่นี้ แต่ช่างวิเศษ มันสามารถกลืนความใหญ่โตของเขาได้ทั้งลำ แถมยังกินอย่างตะกละตะกลามเธอหวีดร้อง ขยำผ้าปูที่นอนกลั้นอารมณ์รัก เขาเล่นใส่เข้าในมาทีเดียวเธอหย่นคิ้ว อารมณ์กำลังพุ่ง ทว่าชายด้านบนไม่เริ่มขยับสักที เขาแค่ใส่เฉยๆ แล้วก็เอาแต่จ้องหน้าอมยิ้มเบาๆ ราวกับว่ากำลังรอบางสิ่ง“ขยับสิ”“อยากมากไหม”เธอเขินอายแก้มแดงผ่อง เม้มปากพยักหน้าน่าเอ็นดู“ต้องพูดยังไงก่อน การขอร้องคนอื่น”“เฟลิกซ์”ชายด้านบนยิ้มแหย่ เขาต้องการให้เธอร้องขอ เขาถึงจะทำให้เธอเม้มปากมันเขี้ยว ถึงกระนั้นก็ต้องยอม มันเสียบคาอยู่ จะตายแล้วตอนนี้ เธอดัดเสียงหวาน เว้าวอน ขอความเมตตาจากเขา“เอาเมียหน่อย นะคะที่รัก”เขาแสยะยิ้มชอบใจเมื่อได้ในสิ่งที่ตัวเองอยากฟังก้อนหน้าอกของเธอกระเพื่อมตามแร
หมูหวานถอนลมหายใจเบาๆ อยากระบายความในใจที่ทนอัดอั้น“เฟลิกซ์เองก็เวอร์เหมือนพ่อเขา เลี้ยงแบบคนรวย ชอบประเคนนั่นโน่นนี่ราคาแพงให้ลูก ทั้งปู่ ทั้งพ่อมัน หยองหยอง แฮมแฮม เลยได้ใจ หัวไฮโซ ชอบกระแดะ ของกลิ่นเหม็นๆ มันไม่กินเลยนะ แล้วก็ตอนไปเที่ยว ไปห้างฯ ซื้อของ ชี้นิ้วจะเอาท่าเดียว ถ้าฉันพาไปฉันจะไม่ซื้อให้ ของเล่นเต็มบ้านแล้ว ซื้อมาก็ไม่เห็นจะเล่น ซื้อมากอง ติดนิสัยจะเอาจะเอา กลับบ้านโกรธฉันอีกแม่ไม่ซื้อให้ มันไปฟ้องพ่อมัน แฮมแฮมนี่ตัวขี้ฟ้องเลย แล้วพ่อมันก็พาไปซื้อ พอฉันจะสอนจะดัดนิสัยลูก เฟลิกซ์ก็ขวางตลอดเลย เป็นอยู่แบบนี้ ฉันละเหนื่อย”ปัญหาของคนรวยเมษาได้ฟังยิ้มอ่อน เรื่องหยุมหยิมในครอบครัวเศรษฐี เมษาเลิกคิ้วแหย่ ส่งยิ้มแก่เพื่อน “อืม ผู้ชายคนนี้แหละ รักแท้ของแก ที่แกเฝ้ารอ ได้มาเป็นผัวแล้วไง ดีใจด้วยนะ”เมษาจับความรู้สึกได้แม้หมูหวานจะบ่น แต่มันมีความสุข ดีใจแทนมัน ชีวิตเปลี่ยนมาเป็นสะใภ้เศรษฐี ไม่ต้องทนลำบากแบบเมื่อก่อนไม่ทันไรผู้ชายที่เอ่ยถึงเผอิญเดินมาทางนี้พอดี สองสาวปิดปากนิ่งเงียบหนุ่มไฮโซหน้าหล่อวางแก้วนมอุ่นที่เขาชงมาแก่ภรรยา ตั้งใกล้มือของเธอ นมบำรุงครรภ์หมูหวานมองแก้วดั
บ่ายสาม หมูหวานตื่นนอน สิ่งแรกที่เธอปรารถนาคือกินข้าว 40 นาทีต่อมา ของที่สั่งไว้มาส่งถึงประตูรั้วหน้าบ้าน ป้าแม่ครัวจัดใส่จานสวยงามน่ารับประทานเฟลิกซ์ส่งเรน จอมทัพ กลับบ้านมัน เริ่มจะเย็นละ เขามีลูกมีเมียไม่ได้โสดเหมือนแต่ก่อน จะให้มานั่งก๊งเหล้าทั้งวันกับเพื่อนก็กระไรอยู่ชายตัวสูงเดินวนมาหาภรรยา เธอกำลังนั่งกินปูไข่ดองท่าทางเอร็ดอร่อย อ้าปากสวบดูดเนื้อปูเสียงดังจ๊วบจ๊าบ ดวงตาของเขาเฝ้ามองคนท้อง รู้สึกกังวลใจ อาหารดิบอาจส่งผลไม่ดีต่อครรภ์ เพราะมันยังดิบ มีสิ่งแปลกปลอมปรสิตต่างๆ มากมายแฝงอยู่ในเนื้อปู มันต่างจากเนื้อวัวเกรดพรีเมียมที่ผ่านการน็อกน้ำแข็งหลายสิบชั่วโมง ปูไข่ดองเขาใช้ปูตัวเป็นๆ เพื่อรักษาสภาพเนื้อเธอกินมากเกินไป มื้อละ 3-4 ตัว เขาไม่ได้อยากจะขัดใจเมีย แต่เธอกินปูไข่ดอง เช้า เที่ยง เย็น ค่ำ ทุกมื้อต้องมีเมนูปูไข่ดอง แล้วก็กุ้งดอง ของดิบทั้งนั้น เป็นอย่างนี้ติดต่อกันมาสองเดือนละ ก่อนหน้านี้หยุดกิน พักหลังกลับมากินอย่างโหยหาเฟลิกซ์ได้โอกาสเอื้อนเอ่ยบอกภรรยา“มันดิบ อย่ากินบ่อย สัปดาห์ละ 2-3 ครั้งพอนะ”แววตาสดใสแปรเปลี่ยนเป็นขุ่นมัว หมูหวานชะงักเมื่อถูกขัดจังหวะมื้ออาหาร เ







