5 ไข่ทิ้งเรี่ยราด

กลุ่มพนักงานต่างถอยหลีกทางให้ฟรินน์น้องชายของรองประธาน 

หัวหน้าแผนกขยับเข้ามากระซิบ พูดเสียงเบาได้ยินเพียงสองคน 

“มีผู้หญิงมาขอพบรองประธานครับ แต่เธอกลับไปแล้ว เหลือทิ้งไว้แค่…” เขาชี้ไปยังคู่แฝดทารก นอนร่ำไห้สะอึกสะอื้นในรถเข็น เห็นแล้วน่าเอ็นดู ก่อนจะเล่าต่อ “แม่เด็กมาที่นี่ 2 ครั้งแล้วครับ เธอแจ้งว่าอยากเจอรองประธาน เอาลูกมาให้รองประธานทำนองนี้ครับ”

รูม่านตาสีน้ำตาลขยายกว้าง ขนลุกซู่ไปทั้งตัว ราวกับโดนผีหลอก ฟรินน์ประหลาดใจเป็นอย่างมากเมื่อได้เห็นใบหน้าของเด็กคู่แฝด เขาหันหลังกลับไปมองพี่ชาย อีกฝ่ายยืนคุยโทรศัพท์ไม่รู้ร้อนรู้หนาว

ไม่ใช่เรื่องตลกแล้ว!

เหล่าพนักงานชายหญิงหันมองตามฟรินน์ เมื่อรู้ว่ารองประธานอยู่ที่นี่ทุกคนต่างนิ่งเงียบ เจียมตัวเกรงใจในตำแหน่งที่สูงกว่า หากแต่สายตายังแอบเพ่งมองไปที่เขา เขาผู้มีอำนาจรองจากประธานใหญ่ เบอร์สองของบริษัท และกำลังจะเลื่อนขั้นขึ้นแทนเบอร์หนึ่ง รับช่วงต่อจากบิดา

“เหมือนมาก” เสียงซุบซิบ

บานกระจกใสมองทะลุ สองสาวตัวแสบซุ่มดูเหตุการณ์ด้านนอกเงียบ ๆ

“ทำแบบนี้จะดีเหรอ”

“อือ อยู่เฉย ๆ เหอะ”

“ฉันสงสารลูก” พูดจบหมูหวานจ้ำอ้าวหมายจะเข้าไปข้างใน ฝีเท้าเดินหยุดชะงัก เมษารั้งตัวเพื่อนไว้

“หยุดเลย ไม่ต้องเข้าไป เราตกลงกันแล้วไง”

“ถ้าพวกเขาเอาลูกฉันไปทิ้งล่ะ”

“เด็กตั้ง 2 คนนะ ใครบ้างจะเอาไปทิ้ง ให้มันรู้ไป อดทนรอดูเงียบ ๆ ไปก่อน ถึงตอนนั้นค่อยไปเอายัยหนูแฝดกลับก็ไม่สาย”

หัวอกคนเป็นแม่ร้อนรุ่ม เมษาเห็นเพื่อนจะร่ำไห้ ชักแม่น้ำทั้งห้าปลอบใจ

“รอให้เขาอ่านโน้ตก่อนเหอะ หากรู้ว่าคือลูกในไส้ มันไม่มีวันทำแบบนั้นแน่ เชื่อฉันสิ ยัยหนูแฝดหน้าตาถอดแบบพ่อมันเด๊ะ มองแว็บเดียวก็น่าจะรู้ ถ้าพ่อมันไม่โง่”

“แล้วถ้าเขาโง่ล่ะ”

“โอ๊ยยยยย หมูหวาน! ของแบบนี้มันอยู่ในสายเลือดปะ ก็ไม่น่าจะโง่ขนาดนั้นเปล่า”

ฟรินน์สั่งหัวหน้าแผนกและผู้ช่วยมือขวาของเขาที่เดินตามหลังมา พาเด็กคู่แฝดไปไว้ห้องส่วนตัวชั้นบน ก่อนจะเดินมาหาพี่ชายที่เอาแต่คุยสายโทรศัพท์ไม่สนใจสิ่งแวดล้อม เขาจ้ำอ้าวคว้าแขนรั้งตัวพี่ชาย อีกฝ่ายกำลังจะเดินออกไปข้างนอก

“มีคนบอกว่าเอาลูกมาให้พี่” ฟรินน์กระซิบบอก

“ไร้สาระน่า” เฟลิกซ์ตอบเฉยเมยไม่แยแส เขาทราบอยู่ก่อนแล้ว เลขานุการแจ้งมีผู้หญิงอยากพบเขา เธอเอาลูกสาวเขามาส่ง แต่เขาไม่อยากเจอหล่อน คงเป็นพวกสิบแปดมงกุฎ เลยปล่อยรอเก้อตั้งแต่เมื่อสองวันก่อน

“ไม่ต้องไปคุยงานแล้วพี่ วันนี้เรามีเรื่อง” ฟรินน์พูดจริงจัง แววตาดุดัน

“ฮึ อะไร”

เสียงทารกยังร่ำไห้ตลอดเวลา จนเฟลิกซ์รู้สึกตัวว่าน่าจะเป็นเรื่องนี้

“เด็กถูกลืมก็ไปแจ้งความประกาศตามหาพ่อแม่สิ เรื่องง่าย ๆ”

ฟรินน์มองหน้าคนพูด พ่อมันอาจจะยืนอยู่ตรงนี้ จะไปแจ้งตำรวจอีกทำไม

มีเรื่องต้องคุยกันยาว เขามั่นใจมาก เพราะเฟลิกซ์พี่ชายของตนมีพี่สาวฝาแฝด ทั้งคู่เป็นแฝดชายหญิง แล้วเด็กคู่แฝดที่หน้าตาคล้ายคลึงกัน อะไรมันจะลงล็อกขนาดนี้

จะเป็นเรื่องกลั่นแกล้งสร้างความวุ่นวายก็ไม่น่าใช่ เพราะไม่น่าจะมีแม่คนไหนบ้าถึงขั้นเอาลูกมาทิ้งในสถานที่ทำงานผู้คนพลุกพล่าน บางทีพี่ของตนอาจจะไปทำผู้หญิงท้อง ไข่ทิ้งไว้ไม่รู้ตัว ต้องใช่แน่ ๆ

 

ภายในห้องส่วนตัวปลอดสายตาผู้คน ผู้ช่วยคนสนิทของฟรินน์กำลังโอ๋ทารก และอีกหนึ่งคนพยานปากสำคัญ ผู้เห็นเหตุการณ์ หน้าตารูปพรรณแม่ของเด็ก

ในรถเข็นมีกระดาษโน้ตหนึ่งแผ่นเขียนด้วยลายมือ ฟรินน์ยื่นสิ่งนี้แก่พี่ชาย

…ฉันพาลูกสาวของคุณเฟลิกซ์ มาส่งคืนพ่อค่ะ…

ประโยคเพียงไม่กี่ตัวอักษร ทำคนอ่านใจสั่น เฟลิกซ์ช้อนสายตาขึ้นมองทารกตัวกลมที่ผู้ช่วยกำลังอุ้มอยู่ หัวใจของเขาเต้นถี่กว่าปกติ มันเรื่องบ้าบออะไรกันเนี่ย

ฟรินน์เค้นถามพี่ชายราวกับสอบสวนนักโทษ 

“พี่ไปแอบไข่ทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อไร เรื่องใหญ่เลยนะ”

“ไม่ใช่ไข่ฉันแน่ สเปิร์มฉันไม่ออกมาหน้าตาบู้บี้แบบนี้หรอก”

“พี่ไปคั่วเด็กมหาลัยมาหรือเปล่า ?”

“ฉันไม่ใช่แก”

“แม่เด็กอาจจะยังเรียนอยู่ เลยไม่มีทุนทรัพย์เลี้ยง เลยเอามาให้พ่อมันเลี้ยงไรงี้ ผมว่าแบบนี้ฟังดูมีเหตุผลนะ ค่อนข้างมีน้ำหนักเลยแหละ”

“ไร้สาระน่า ใครบ้าเอาลูกมาทิ้งในที่โจ่งแจ้งแบบนี้”

“ไม่ตลกนะพี่ พี่มองหน้าเด็กสิ ไม่ต้องตรวจ DNA หรอก ลูกพี่ชัด ๆ ดูแค่หน้าก็รู้แล้วใครพ่อมัน”

เหมือนรูปถ่ายในอัลบั้มวัยเด็กที่บ้านเด๊ะ ยิ่งหันมาดูคนที่คาดว่าจะเป็นพ่อตามในกระดาษโน้ต ใช่เลย

“พี่เฟียกับพี่เป็นฝาแฝดกัน ละทีนี้ได้ลูกออกมาเป็นฝาแฝดอีก ไม่ต้องสืบ”

เฟลิกซ์หรือผู้ที่คาดว่าเป็นพ่อเด็กนิ่งสงบ ทว่าภายในใจแปรปรวน แล้วแม่เด็กเป็นใคร ? อยู่ที่ไหน ? ไหงหล่อนเอาลูกมาทิ้งไว้แบบนี้ เป็นการกระทำที่อุกอาจ เขาย้อนนึกผู้หญิงคนล่าสุดที่เคยหลับนอนด้วย ก็เมื่อปีก่อนโน่น 

หรือจะเป็นลูกของเขากับเธอคนนั้น ? ต้องเป็นเธอแน่ ไม่มีคนอื่นแล้ว

เขากะพริบตาสลัดความคิดไร้สาระนั้นทิ้ง ก็แค่เด็กหน้าตาไทป์ฝรั่ง ทารกวัยแบเบาะมันก็คล้าย ๆ กันหมด พวกสร้างความร้าวฉานเอาเด็กมาแอบอ้างสร้างความปั่นป่วน

ด้านฟรินน์ยังคงเชื่อสนิทใจ หลานเขาแน่ๆ รับตัวหนึ่งในคู่แฝด ร่ำไห้สะอื้นปานใจจะขาด

“หลานอา เงียบเร็ว”

สองมือจับช่วงตัว อุ้มขึ้นความสูงระหว่างอก เอี้ยวซ้ายขวาดูชัด ๆ 

“ผู้หญิงหรือชายฮึ ดูไม่ค่อยออกเลย หญิงหรือเปล่า ชุดหวานแหววเชียว” 

ฟรินน์พูดพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม พลางหันมาทางพี่ชายจอมหยิ่ง

“พ่อคงดีใจแน่เลยพี่ ตระกูลเรามีหลานเพิ่มแล้ว ตั้ง 2 คนแน่ะ”

หนุ่มจอมทะเล้นแหย่ต่อ “ผมละอยากเห็นจริง ๆ สีหน้าพ่อตอนรู้ ทีนี้ละพี่ พ่อต้องช็อกตายแน่ ๆ ฮาฮ่า”

“เงียบได้ไหมฟรินน์ !” เฟลิกซ์คิ้วขมวด กดเสียงต่ำสั่งปิดปากพล่อย ๆ ของน้องชาย พนักงานสาวอีกคนกำลังชำเลืองจับผิดเขาอยู่ เขาค่อนข้างซีเรียสเรื่องภาพลักษณ์เป็นอย่างมาก

ในอีกไม่กี่เดือนนี้ เขาจะได้ขึ้นเป็นประธานใหญ่แทนพ่อ เรื่องอื้อฉาวดิสเครดิต หากคนนอกรู้เข้ามีแต่เสื่อมเสีย เฟลิกซ์สั่งงานผู้ช่วยของตนไปปิดปากพนักงานทุกคน

ผู้ช่วยมือขวาตรงดิ่งทำตามบัญชาว่าที่ท่านประธานใหญ่ ตอนนี้พนักงานทั้งชายหญิงต่างเมาท์มอยไม่เป็นอันทำงาน ผู้ช่วยแจ้งสารแก่หัวหน้าแผนก

“หากเรื่องนี้เป็นข่าวรั่วไหล รองประธานสั่งไล่ออกทั้งแผนก”

หัวหน้าแผนกยิ้มเจื่อนเหงื่อแตก จัดการลูกน้องในสังกัดของตัวเอง