ตอนที่10กลลวง

ขณะที่จางลีลี่กำลังเยื้องกรายกลับเข้าสู่เขตพระตำหนัก ร่างสูงโปร่งของไท่จือหมิงเฉิงก็เดินตรงเข้ามาหาพอดี สายตาคมกริบของเขากวาดมองสำรวจเรือนร่างและเสื้อผ้าของลีลี่ขึ้นลงอย่างละเอียด ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าแฝงความสงสัย

"เจ้าไปไหนมาหรือ ลีลี่...ข้าเดินหาเจ้าจนทั่ว"

ลีลี่สบตาสวามีแล้วเอ่ยตอบความจริงโดยไม่ปิดบัง 

"หม่อมฉันเดินชมสวนเพลิดเพลินไปหน่อย จนล่วงเข้าเขตด้านหลังวังหลวง... และได้พบกับองค์ชายแปดเพคะ"

นัยน์ตาของหมิงเฉิงฉายแวววูบไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะปรับสีหน้าเป็นความกังวลและอาทรอย่างรวดเร็ว

"พระสนมมารดาของเจ้าแปดป่วยเป็นโรคประหลาดร้ายแรง เสด็จพ่อจึงทรงให้อาศัยพักพิงอยู่ ณ ตำหนักเก่าท้ายวังแห่งนั้น..." 

หมิงเฉิงขยับเข้ามาชิด ทอดสายตามองนางด้วยความห่วงใย 

"คราวหลังเจ้าไม่ควรเดินไปที่นั่นอีกนะ"

ด้วยสัญชาตญาณความอยากรู้ ลีลี่จึงเผลอเอ่ยถามออกไปโดยไม่ทันตั้งตัว 

"ลีลี่มิได้พบพูดคุยอะไรกับพระสนม คงไม่เป็นไร"

หมิงเฉิงยื่นมือหนาเข้ามาประคองและเชยคางมนของลีลี่ขึ้นช้าๆ บังคับให้สายตาของนางประสานกับนัยน์ตาของเขาที่ฉายแววอบอุ่น ลึกซึ้ง และเปี่ยมไปด้วยความห่วงใย

"ได้โปรดอย่าทำให้ข้าเป็นห่วงเจ้าอย่างไร..." น้ำเสียงของเขาทุ้มนุ่ม ละมุนละไม สายตาที่ส่งมาเต็มไปด้วยความหมายอันลึกซึ้ง 

"โรคประหลาดนั่นอาจติดต่อได้ และข้าก็ห่วงความปลอดภัยของเจ้าจริงๆ หากเจ้าเป็นอะไรไป ข้าคงไม่อาจยกโทษให้ตัวเองได้เลย"เซียวหลิงมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกว่าไท่จื่อช่างเป็นบุรุษที่เพียบพร้อมยิ่งนัก

หมิงเฉิงค่อยๆ ละมือจากคางมนมาจับกุมมือบางของลีลี่ไว้แน่น นัยน์ตาคมที่มองพลันมีน้ำตาคลอ รอยยิ้มเศร้าสร้อยระคนโศกสลดปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาอย่างน่าสงสาร

"ข้าเสียใจเหลือเกินลีลี่..." เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ 

"ความจริงโรคประหลาดนั่น... มันเคยพรากไท่จื่อเฟยคนเก่าของข้าไปอย่างไม่มีวันกลับ นางป่วยด้วยไข้ประหลาดชนิดเดียวกันนี้ ร่างกายค่อยๆ ซูบผอม ร้องไห้คร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดทรมานอยู่ทุกคืนวันหมอหลวงทั่วแคว้นก้ไม่อาจรักษาเยียวยา โดยที่ข้า... ทำได้เพียงนั่งมองนางสิ้นใจไปต่อหน้าต่อตาอย่างอับจนปัญญาข้าไม่อาจช่วยอะไรนางได้สักนิด"

คำพูดอันเปี่ยมด้วยความเจ็บปวดและหยดน้ำตาที่ร่วงพรูลงบนหลังมือ ทำให้ลีลี่หัวใจกระตุกวูบ ภาพความอาลัยอาวรณ์ของชายผู้เป็นสวามีตรงหน้าช่างน่าสงสารยิ่งนัก ยื่นมืออีกข้างขึ้นไปช่วยเช็ดหยดน้ำตาบนแก้มของหมิงเฉิงอย่างอ่อนโยน

"ไท่จืออย่าทรงเสียพระทัยไปเลยเพคะ..." 

ลีลี่เอ่ยปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล 

"เรื่องราวผ่านพ้นไปแล้ว ไท่จือเฟยคนเก่าของไท่จือคงรับรู้ได้ถึงความรักและความปวดร้าวของพระองค์อย่างแน่นอน"

หมิงเฉิงกุมมือที่เช็ดน้ำตาให้เขาไว้แน่น ดึงร่างบางเข้ามาสวมกอดไว้หลวมๆ ซบใบหน้าลงกับไหล่ของนางด้วยท่าทางอ่อนแอและโหยหาความอบอุ่น

ทว่าภายใต้อ้อมกอดอันแสนอบอุ่นและหยดน้ำตาที่ดูเปี่ยมด้วยความรักนั้น... ดวงตาของหมิงเฉิงที่ซบอยู่กับไหล่นางกลับฉายแววเย็นชา วาววับด้วยความสนุกสะใจเมื่อนึกถึงภาพชายาคนเก่าที่ร้องไห้อ้อนวอนขอชีวิตอยู่ใต้แส้ของตนจนกระทั่งสิ้นใจ

“ข้ากลัวเหลือเกินว่าเจ้าจะจากข้าไปเหมือนนางถึงเวลานั้นข้าคงทนไม่ได้เพราะข้ารักเจ้ามากกว่านางนับสิบนับร้อยเท่า”

ลีลี่ยิ้มบางๆ

คืนนั้น ลมพัดเอื่อยพาเอาความเย็นเยือกเข้าครอบคลุมทั่วตำหนักบูรพา ไท่จือหมิงเฉิงยืนส่งจางลีลี่หน้าประตูห้อง ใบหน้าหล่อเหลาประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่น มือหนากุมมือบางของนางไว้อย่างทะนุถนอม

"อยากอยู่กับเจ้าใจจะขาด กลัวเหลือเกินว่าเจ้าจะคิดว่าข้าละเลยเจ้า คืนนี้ข้าต้องไปถวายงานเสด็จพ่อที่ตำหนักทรงงาน มีราชการด่วนเรื่องการปราบกบฏที่น่าห่วงยิ่งกบฏ พวกนั้นเหิมเกริมแม้งานแต่งของข้ากับเจ้าพวกเขายังส่งคนมาก่อกวน คืนนี้ข้าคงไม่ได้กลับมา หรือหากกลับมาก็คงดึกมาก... เจ้าอยู่ที่นี่ นอนหลับพักผ่อนให้สบาย ไม่ต้องรอข้านะลีลี่ของข้า"

ลีลี่ยิ้มรับอย่างนอบน้อม นัยน์ตาฉายแววว่าง่าย ดีเสียอีกไม่อยากร่วมแท่นนอนรู้สึกอึดอัดแปลกๆ ทั้งที่ทำใจไว้แล้วว่าจะต้องยอมร่วมเรียงเคียงหมอน

"เพคะรักษาสุขภาพด้วยพรุ่งนี้ข้าจะให้เซียวหลิงต้มซุปโสมจากอินซอนไว้ให้เพคะ"

เมื่อลีลี่กลับเข้าห้องและบานประตูปิดลง รอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้าของหมิงเฉิงพลันหายวับไป นัยน์ตาทอดมองไปยังเซียวหลิงที่เอาแต่ก้มหน้า ยืนย่อกายถวายความเคารพอย่างที่สุดอยู่ข้างเคียง

"ตามข้าไปที่ห้องหนังสือ..." เขาเอ่ยเสียงเรียบต่ำ ก่อนจะหมุนตัวเดินนำออกไป

เซียวหลิงเงยหน้าขึ้น ยิ้มบางๆ หันมองแผ่นหลังลีลี่แล้วเดินตามหมิงเฉิงไป

เมื่อเซียวหลิงก้าวเข้าไปในห้องหนังสืออันเงียบสงบ แสงเทียนสว่างไหว นางกวาดสายตามองรอบกายกลับไม่พบผู้ใด ยามที่กำลังจะหมุนตัวก้าวถอยออกจากห้อง ร่างสูงของหมิงเฉิงก็โผล่ออกมาจากเงามืดด้านหลัง

มือหนาตะปบรวบร่างบางของเซียวหลิงไว้แน่น กดร่างนางลงกับพื้นห้องอย่างแรง หมิงเฉิงระดมกอดจูบ บีบเคล้นเรือนร่างของนางด้วยความกักฬะและหิวโหยราวกับสัตว์ป่าอดอยาก เซียวหลิงตัวสั่นงันงกด้วยความตกใจและหวาดกลัวอย่างที่สุด พยายามดิ้นรนหาทางเอาตัวรอด

"ไท่จือ... ปล่อยหม่อมฉันนะเจ้าคะ ได้โปรดอย่าทำแบบนี้"

ทว่าหมิงเฉิงกลับทาบทับเรือนกายลงมา ใช้อีกมืออุดปากนางไว้แน่น ดึงทึ้งเสื้อผ้าของนางจนขาดวิ่น เสียงเนื้อผ้าขาดจากแรงฉีกดังระงมจนเรือนร่างเกือบเปลือยเปล่า 

“ปล่อยข้าปล่อยข้าไปท่านจำทำแบบนี้ไมไ่ด้นะ ปล่อยข้านะ ปล่อยยยยยย”

หมิงเฉิงลงมือข่มเหงทารุณอย่างไม่แยแสต่อหยาดน้ำตาและเสียงสะอื้นไห้ที่เล็ดลอดออกมา

“ปล่อยข้าข้าลกัวแล้วข้าเจ็บแล้วฮือออออออออ”

รอยิย้มเย็นที่เหมือนจะสาใจกับเสียนงร้องด้วยความเจ็บปวด ยามที่เขากำลังจะสุขสม เซียวหลิงก็รวบรวมแรงกายที่เหลืออยู่ เค้นเสียงเอ่ยออกมาจากลำคอ

"ข้า... ข้าจะฟ้องคุณหนู ว่าไท่จือข่มเหงข้า"

เพี๊ยะ เพี๊ยะๆๆๆๆๆๆ พลั๊ก

คำขู่ของเซียวหลิงกลับยิ่งกระตุ้นความวิปลาส ฝ่ามือใหญ่ฟาดลงบนใบหน้าของเซียวหลิงซ้ำๆ อย่างรุนแรงจนแก้มเนียนบวมช้ำ ปากแตกมีเลือดสด ไหลซึม 

หมิงเฉิงหัวเราะในลำคอด้วยความชอบใจ ก่อนจะลากร่างที่แทบหมดสติของนางผ่านประตูที่ซ่อนอยู่ด้านหลังชั้นหนังสือ ลงสู่ห้องลับใต้ดินอันมืดมิดและอับชื้น

กลิ่นคราบเลือดและกลิ่นคาวสนิมปะทะเข้าที่จมูก เซียวหลิงปรือตามองเบื้องหน้าด้วยความสะพรึงกลัว ภาพที่ปรากฏคือเครื่องทารุณกรรมรูปแบบต่างๆ วางเรียงราย ทั้งแท่นเหล็กขนาดใหญ่ที่มีโซ่และพันธนาการตรึงไว้สำหรับพันธนาการสตรี แส้หนังที่มีหนามแหลม คีมหนีบ และของสำเร็จความใคร่ที่ใช้กับสตรีขนาดต่างๆ ทำจากหยกหินและไม้ ที่เคยผ่านการใช้งานมานับครั้งไม่ถ้วน บางชิ้นยังเปรอะเปื้อนรอยเลือด