보관함
검색
홈 / รักโบราณ / ไท่จือเพคะ ข้าไม่ได้โง่นะ / ตอนที่34เซียวหลิง

공유

ตอนที่34เซียวหลิง

작가: จันทร์ส่องแสง
last update 게시일: 2026-09-28 09:45:35

หมิงเฉิงหันมามองเฉินเฟิง

“เช่นนั้นก็อย่าให้นางหายไปต่อหน้าคนอื่น ทำให้เหมือนนางถูกส่งออกไปเพราะอาก
이 작품을 무료로 읽으실 수 있습니다
QR 코드를 스캔하여 앱을 다운로드하세요
이전 챕터 다음 챕터
잠긴 챕터

최신 챕터

  • ไท่จือเพคะ ข้าไม่ได้โง่นะ   ตอนที่38พี่เป็นคนดี

    หมิงเฉิงหลุบตา “เขาเป็นน้องของลูก เสด็จพ่อย่อมไม่อยากเห็นเราสองคนพี่น้องบาดหมางกัน”ประโยคสั้นๆ นั้นกลับทำให้ฮ่องเต้ยิ่งรู้สึกว่าหมิงเฉิงถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียวด้านนอกตำหนัก ทหารยังคงเดินตรวจตราอยู่ แต่ห้องลับที่เคยเต็มไปด้วยหลักฐานกลับสะอาดจนแทบเหมือนไม่เคยมีใครใช้มาก่อนฮ่องเต้ฉีเฉิงยืนอยู่หน้าประตูห้องทรงอักษร มองจดหมายกล่าวหาที่วางอยู่บนโต๊ะ แล้วค่อยๆ หยิบมันขึ้นมาอ่านอีกครั้งหากเรื่องทั้งหมดเป็นความจริง คนที่ส่งจดหมายย่อมต้องการเปิดโปงหมิงเฉิงแต่หากเรื่องทั้งหมดเป็นเท็จ...คนที่ส่งย่อมกำลังพยายามสร้างความแตกแยกภายในราชวงศ์และในสายตาของฮ่องเต้ คนที่มีเหตุผลจะทำเช่นนั้นมากที่สุดในเวลานี้กลับมีเพียงคนเดียว หลี่เหวินเฉิงมือของฮ่องเต้ค่อยๆ กำจดหมายแน่นขึ้น“หรือเจ้ากำลังใช้เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เป็นข้ออ้าง เพื่อแก้แค้นพี่ชายของเจ้า...จริงๆ”ตรัสเบาๆ ก่อนหันไปสั่งขันทีข้างกาย “จับตาดูตำหนักองค์ชายแปดให้ดี แต่อย่าเพิ่งทำอะไรเขา หากมีความเคลื่อนไหวผิดปกติแม้แต่น้อย ให้มารายงานข้าทันที”“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”ฮ่องเต้ยังคงมองจดหมายในมือ เต็มไปด้วยความสงสัย เพราะยิ่งตรวจสอบมากเท่าไร

  • ไท่จือเพคะ ข้าไม่ได้โง่นะ   ตอนที่37จดหมายจากใครบางคน

    ยามเช้าในห้องทรงอักษร ฮ่องเต้ฉีเฉิงเพิ่งวางฎีกาฉบับหนึ่งลงบนโต๊ะ ก็มีขันทีชั้นในรีบเดินเข้ามาคุกเข่าถวายจดหมายฉบับหนึ่งด้วยสองมือ สีหน้าของขันทีผู้นั้นเคร่งเครียดผิดปกติจนฮ่องเต้ต้องเหลือบมอง“ผู้ใดส่งมา”“กระหม่อมไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ จดหมายถูกสอดเข้ามาทางช่องประตูห้องทรงอักษรเมื่อยามรุ่งสาง ไม่มีผู้ใดพบเห็นคนส่ง”ฮ่องเต้เปิดจดหมายออกอ่านเพียงไม่กี่บรรทัด สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที เนื้อความกล่าวถึงตำหนักบูรพาและห้องลับที่ซ่อนอยู่หลังห้องหนังสือ บอกว่าภายในนั้นมีหญิงสาวถูกกักขังและทรมานมาเป็นเวลานาน ทั้งยังกล่าวถึงร่องรอยบางอย่างที่เชื่อมโยงไปถึงไท่จือโดยตรงฮ่องเต้กำกระดาษแน่น “เรียกหมิงเฉิงมาเดี๋ยวนี้”ไม่นานนัก หมิงเฉิงก็รีบเข้ามาคุกเข่าลงตรงหน้า สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย เมื่อได้ยินเนื้อความในจดหมายก็รีบส่ายหน้า “เสด็จพ่อ เรื่องนี้เป็นไปไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ ตำหนักบูรพาเป็นสถานที่ที่ลูกพักอาศัย จะมีห้องลับเช่นนั้นได้อย่างไร หากมีจริงลูกย่อมต้องรู้”“เพราะฉะนั้นจึงต้องไปตรวจสอบ”คำสั่งของฮ่องเต้ทำให้หมิงเฉิงเงียบไป เขาก้มศีรษะรับคำอย่างว่าง่าย แม้ในใจจะรู้ดีว่าคนของตนเก็บกวาดทุกอย่างออกจ

  • ไท่จือเพคะ ข้าไม่ได้โง่นะ   ตอนที่36รู้เขารู้เรา

    ภายในตำหนักบูรพา ใต้เท้าจางเฉวียนเว่ยเดินเข้ามาพร้อมพ่อบ้านประจำตระกูล สีหน้าของเขาดูเป็นห่วงบุตรสาวอย่างเห็นได้ชัด เมื่อมาถึงก็รีบประสานมือคารวะหมิงเฉิง ก่อนจะหันไปมองลีลี่ที่กำลังนั่งอยู่ด้านข้างด้วยสายตาเป็นห่วง“ไท่จือ ข้าน้อยไม่อ้อมค้อมข้าน้อยมาวันนี้เพื่อจะบอกว่า ช่วงนี้ลีลี่ควรกลับไปพักรักษาตัวที่จวนตระกูลจางสักระยะด้วยหัวอกคนเป็นพ่อเห๋นลูกป่วยจึงอยากจะดูแลนางให้ดี” น้ำเสียงของใต้เท้าจางสุภาพ แต่หนักแน่นไม่น้อย “นางเพิ่งผ่านเรื่องวุ่นวายมาหลายครั้ง อีกทั้งร่างกายยังไม่ฟื้นดี หากอยู่ที่ตำหนักบูรพา ทุกครั้งที่อาการไม่ดีขึ้นก็ต้องให้หมอหลวงเข้ามาตรวจ และยังต้องขนยาเข้ามาอีกจำนวนมาก เกรงว่าจะยิ่งทำให้คนในตำหนักวุ่นวายโดยไม่จำเป็น ข้าน้อยจึงอยากจะพานางกลับไป”หมิงเฉิงที่ยืนอยู่ไม่ไกลขบกรามแน่นจนเห็นสันนูนขึ้นมาอย่างชัดเจน แต่เพียงชั่วพริบตา สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอ่อนโยนราวกับไม่ได้รู้สึกขัดข้องแม้แต่น้อย“ได้” เขาตอบเสียงนุ่ม “หากท่านจางคิดว่าการกลับไปพักที่จวนจะทำให้นางฟื้นตัวเร็วขึ้น เช่นนั้นก็ให้นางกลับไปเถิด”ลีลี่เหลือบมองใบหน้าของหมิงเฉิงแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลงทำท

  • ไท่จือเพคะ ข้าไม่ได้โง่นะ   ตอนที่35แลก

    ภายในห้องหนังสือของตำหนักบูรพา หมิงเฉิงยืนอยู่กลางห้อง สีหน้าเคร่งเครียด ขณะที่เฉินเฟิงกับตั๋วเค่อคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า ทั้งสองก้มหน้าลงไม่กล้าสบตา หลังจากกลับมารายงานว่าเซียวหลิงถูกคนชิงตัวไปต่อหน้าต่อตา“พวกเจ้าบอกข้าว่าอะไรนะ” เสียงของหมิงเฉิงต่ำลงทุกคำ “เจ้าสองคนนับว่าเป็นยอดฝีมือ กลับปล่อยให้คนเพียงคนเดียวชิงตัวเซียวหลิงไปได้แล้วยังไม่รู้อีกว่าคนผู้นั้นเป็นใคร”ไม่มีใครกล้าตอบ ว่าไม่ใช่แค่สู้ไมไ่ด้พวกเขายังพ่ายแพ้ย่อยยับ“พูดมา”หมิงเฉิงก้าวเข้าไป ก่อนสะบัดมือฟาดลงบนใบหน้าของเฉินเฟิงอย่างแรงจนใบหน้าของอีกฝ่ายหันไปตามแรงตบ “ข้าให้เจ้านำตัวนางออกไปจากตำหนัก ไม่ได้ให้เจ้าปล่อยให้นางถูกชิงตัวไป”เฉินเฟิงรีบก้มหน้าลง “เป็นความผิดของข้าน้อยขอรับ คนผู้นั้นลงมือรวดเร็วมาก อีกทั้งยังรู้จังหวะการคุ้มกันของพวกเราเป็นอย่างดี ข้าน้อยไม่ทันระวัง...จึงพลาดท่า”เพี๊ยะฝ่ามือของหมิงเฉิงฟาดลงบนใบหน้าของตั๋วเค่ออีกคน “แล้วเจ้าเล่า ยืนมองเขาพาตัวนางไปหรืออย่างไร”ตั๋วเค่อกุมแก้มตัวเอง ก่อนรีบก้มหน้าลง “ข้าน้อยสมควรตายขอรับ แต่...เซียวหลิงในตอนนี้แทบจะเหมือนคนใกล้ตายอยู่แล้ว นางไม่ได้สติ ร่างกาย

  • ไท่จือเพคะ ข้าไม่ได้โง่นะ   ตอนที่34เซียวหลิง

    หมิงเฉิงหันมามองเฉินเฟิง “เช่นนั้นก็อย่าให้นางหายไปต่อหน้าคนอื่น ทำให้เหมือนนางถูกส่งออกไปเพราะอาการป่วย แล้วจัดหาคนมารับช่วงต่อ หากมีใครถามก็บอกว่านางถูกส่งไปพักรักษาตัวนอกเมือง และมอบยาพิษให้นางเสียอย่าให้นางรอดหรืออาการดีขึ้นเด็ดขาด”“ขอรับ”หมิงเฉิงเดินลงบันไดไปสองสามก้าว ก่อนหยุดแล้วเอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับมา “จัดการให้เรียบร้อยภายในคืนนี้ ข้าไม่ไว้ใจใครเช่นนั้นพวกเจ้าสองคนจึงจะต้องลงมือด้วยตัวเอง” เฉิงเฟิงกับตั๋วเค่อสบตากัน ก่อนจะรีบก้มศีรษะรับคำพร้อมกัน “ขอรับ”หมิงเฉิงเดินเข้าไปในห้องลับเพียงลำพังอีกครั้ง ดวงตากวาดมองสิ่งของที่ครั้งหนึ่งเคยอยู่ในห้องแห่งนี้ ก่อนกำมือแน่นแล้วกล่าวเสียงต่ำ “คราวนี้ข้าจะไม่ปล่อยให้ใครเหลือหลักฐานไว้เล่นงานข้าอีก”ด้านหลังเขา เฉิงเฟิงกับตั๋วเค่อเริ่มลงมือทันที ประตูทางลับค่อยๆ ปิดลง และเสียงฝีเท้าของคนทั้งสองก็ดังห่างออกไปตามทางเดินใต้ดินยามดึก ตำหนักบูรพาจมอยู่ในความมืด มีเพียงแสงโคมตามระเบียงที่ส่องเป็นช่วงๆ เหวินเฉิงในอาภรณ์สีดำสำหรับพรางตัวนั่งยองๆ อยู่บนหลังคา กระเบื้องเย็นเฉียบอยู่ใต้ฝ่ามือ ขณะที่สายตาหลังเลนส์แว่นจับจ้องไปยังห้องหนังสือขอ

  • ไท่จือเพคะ ข้าไม่ได้โง่นะ   ตอนที่33อาภรณ์พรางตัว

    ยามเช้า คนงานหลายคนถูกเรียกมายังสระบัวด้านหลังตำหนักบูรพา โจวชิงฉือยืนกอดอกอยู่ริมสระ คอยกำกับคนงานที่กำลังใช้เครื่องมือผูกเชือกและตักโคลนขึ้นจากก้นสระทีละส่วน เขาจงใจทำให้ดูเหมือนเป็นการลอกสระเพื่อทำความสะอาด“ระวังหน่อย ตักโคลนก็เอาขึ้นมาให้หมดให้สะอาดไท่จือเฟยอยากให้น้ำในสระใสสะอาด” โจวชิงฉือกำชับเสียงดัง ก่อนเหลือบมองไปยังประตูห้องพักของลีลี่ เมื่อเห็นร่างบางเดินออกมา เขาก็ก็รีบประสานมือ“ไท่จือเฟย เราจะปลูกดอกบัวให้มากหน่อยเพื่อให้ท่านได้ชมดอกบัว”ลีลี่เดินออกมาช้าๆ “ดีเลยจะได้เหมือนที่บ้านตระกูลจางของข้าที่นั่นมีสระบัวออกดอกงดงาม”โจวชิงฉือรีบหันกลับมาประสานมือ “พ่ะย่ะค่ะข้าน้อยตั้งใจให้เป็นเช่นนั้น ขอรับ”ยังไม่ทันพูดจบ คนงานชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่กลางสระก็ร้องขึ้นมา “มีของอยู่ใต้โคลน”คนงานอีกสองคนรีบช่วยกันดึงเชือกขึ้น ก่อนจะมีผ้าสีดำเปียกชุ่มและเต็มไปด้วยโคลนถูกลากขึ้นมาจากก้นสระ เมื่อเปิดดูอย่างละเอียดกลับพบว่าเป็นอาภรณ์สีดำสำหรับใช้พรางตัว และที่ทำให้ทุกคนต้องมองหน้ากันก็คือมันไม่ได้มีเพียงชุดเดียว“มีอีกชุดขอรับ”ไม่นานอาภรณ์สีดำอีกชุดก็ถูกดึงขึ้นมาจากอีกด้านของสระ ทั้งส

더보기

다른 추천

좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status