บทที่ 9

อาเหมยยืนรออยู่หน้าห้องของเฟิ่งมี่ด้วยสีหน้ากังวล เวลาผ่านไปนานกว่า 1 เค่อ (30 นาที) แต่ไม่มีเสียงใด ๆ ดังออกมาจากในห้อง ความกังวลเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของนาง จึงตัดสินใจเคาะประตูเบา ๆ

“คุณหนู...บ่าวขออนุญาตเข้าไปนะเจ้าคะ”

เสียงเล็กตอบกลับมาจากด้านใน

“เข้ามาเลยเจ้าค่ะ พี่อาเหมย”

อาเหมยยกยิ้ม รู้สึกอบอุ่นในใจ นางพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง

“มีคุณหนูตระกูลใดบ้างที่พูดกับบ่าวอย่างสุภาพเช่นนี้”

เมื่อเข้ามาในห้อง อาเหมยเห็นร่างเล็กของเฟิ่งมี่กำลังก้าวขึ้นจากอ่างน้ำไม้ใบเล็กที่ไป๋หยางจวิ้นสั่งทำพิเศษให้บุตรสาว

นางรีบเข้าไปอุ้มเฟิ่งมี่ขึ้นมาอย่างทะนุถนอม พร้อมใช้ผ้าขนหนูเช็ดตัวเด็กน้อย

เฟิ่งมี่ส่งยิ้มน่ารักให้อาเหมย

“พี่อาเหมย ข้าอยากปล่อยผมไปหาท่านพ่อกับท่านแม่ได้ไหมเจ้าคะ? ข้าเจ็บหัว”

แววตาออดอ้อนของเฟิ่งมี่ส่งตรงไปยังบ่าวคนสนิท อาเหมยมองคุณหนูตัวน้อยก่อนพยักหน้า

 “ได้เจ้าค่ะ คุณหนู”

นางรีบจัดแจงเช็ดตัว แต่งตัว และหวีผมให้เฟิ่งมี่ตามความต้องการ ก่อนจะอุ้มคุณหนูขึ้นแนบอก พาไปยังห้องอาหารที่ครอบครัวกำลังรออยู่

“มาแล้วหรือ แล้วทำไมไม่เดินเอง?”

 เสียงเข้มของไป๋หยางจวิ้นดังขึ้นทันทีที่เห็นบุตรสาว

เฟิ่งมี่ชะงักเล็กน้อย ดวงตากลมโตหันไปมองใบหน้าของพี่ชายที่กำลังกลั้นขำ นางจึงรู้ทันทีว่าพี่ชายต้องพูดอะไรบางอย่าง

“ท่านพ่อ...”

เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นพร้อมกับแขนเล็กที่อ้าออกกว้าง

ไป๋หยางจวิ้นรีบพุ่งตัวเข้ามารับเฟิ่งมี่ทันที นางกอดคอบิดาแน่น ซบหน้าลงที่ไหล่กว้างอย่างออดอ้อน

 “มี่มี่คิดถึงท่านพ่อยิ่งนัก เหนื่อยไหมเจ้าคะ?”

ใบหน้าของไป๋หยางจวิ้นที่เคยเคร่งขรึมยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน

“แค่พ่อเห็นมี่เอ๋อร์ พ่อก็หายเหนื่อยแล้ว”

เฟิ่งมี่หอมแก้มบิดาเบา ๆ

“ข้าอยากไปร้านค้ากับท่านแม่ด้วยเจ้าค่ะ”

ไป๋หยางจวิ้นหัวเราะเบา ๆ

“ไว้เจ้าโตกว่านี้อีกสักหนึ่งปี พ่อจะให้เจ้าไปด้วย ดีหรือไม่?”

ดวงตาของเฟิ่งมี่เป็นประกาย

“ท่านพ่อสัญญานะเจ้าคะ?”

“พ่อย่อมตามใจเจ้ามี่เอ๋อร์”

“ข้ารักท่านที่สุดเลยเจ้าค่ะ!”

เสียงของเจี้ยนหานดังแทรกขึ้นมาอย่างน้อยใจ

 “มี่มี่ ไหนบอกรักพี่ที่สุดไง!”

เฟิ่งมี่ยิ้มเจ้าเล่ห์

 “ตอนนี้รักท่านพ่อที่สุดแล้วเจ้าค่ะ”

เสียงหัวเราะลั่นดังขึ้นจากทั้งสามคนในห้องอาหาร ดวงตากลมโตของเฟิ่งมี่เป็นประกายระยิบระยับ นางยิ้มอย่างมุ่งมั่นพลางคิดในใจอีกแค่หนึ่งปีเอง นางรอได้!

แม้จะพยายามทำตัวเป็นผู้ใหญ่มากเพียงใด แต่เฟิ่งมี่ก็ไม่อาจปฏิเสธความจริงที่ว่า  ต่อให้มีความทรงจำของชาติก่อน แต่ด้วยร่างกายที่เป็นเด็ก สิ่งต่างต่างก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ อย่างเช่นตอนนี้

นี่มันอะไรกันเนี่ย...เฟิ่งมี่บ่นกับตัวเองในใจ ขณะมองขนมถาดใหญ่ตรงหน้า ดวงตาของนางจับจ้องมันอย่างไม่อาจละสายตาไปได้ ท้องน้อย ๆ ของนางร้องจ๊อกเบา ๆ

นางรู้ว่าต้องกินข้าว เพราะร่างกายต้องการสารอาหารครบถ้วน แต่มือเล็ก ๆ นั่นกลับเอื้อมไปหยิบขนมหวานโดยไม่ฟังคำเตือนของสมองเลยสักนิด

ใจมันเรียกร้องนี่นา... นางแก้ตัวในใจอย่างไร้เรี่ยวแรงพลางกัดขนมหวานเข้าไปคำโต ใบหน้าน้อย ๆ เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข

เฟิ่งมี่ถอนหายใจพลางคิด ข้าจะเป็นแบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่กันนะ?! แต่ถึงจะคิดเช่นนั้น ร่างเล็ก ๆ กลับยื่นมือไปคว้าขนมอีกชิ้นอย่างไม่มีทีท่าจะหยุด

นางไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่า แม้ในชาติที่แล้วจะต้องแบกรับภาระและความจริงจังของชีวิตมากเพียงใด แต่ชาติใหม่นี้...ความสุขเล็ก ๆ ที่ได้จากการกินขนมและเสียงหัวเราะของคนรอบตัวก็ทำให้นางรู้สึกว่า บางที...การได้เป็นเด็กอีกครั้ง ก็ไม่เลวนัก

ไป๋อวี้หลันมองลูกสาวตัวน้อยด้วยสายตาอ่อนโยน ความสุขที่ล้นเอ่อในใจทำให้นางคิดกับตัวเอง มี่มี่ลูกของนางช่างมีความรู้ความเข้าใจตั้งแต่ยังเล็ก พูดจารู้เรื่องตั้งแต่อายุเพียงหนึ่งหนาว ทุกสิ่งราวกับลูกไม่ใช่เด็กทั่วไป แต่ในฐานะแม่ นางไม่ได้ใส่ใจกับความพิเศษนั้นมากนัก  เพราะไม่ว่าลูกข้า จะเป็นเทพ เซียน มาร หรือสิ่งใด ข้าย่อมรักลูกของข้าเสมอ

หากเฟิ่งมี่รับรู้ความคิดของมารดา นางคงจะหัวเราะออกมาพร้อมเอ่ยตอบไปว่า ข้าเป็นแม่มดเจ้าค่ะ ไม่ใช่แม่มดธรรมดาด้วย แต่เป็นแม่มดที่เก่งกาจที่สุดเจ้าค่ะ!

ทั้งสี่คนใช้เวลาอยู่ด้วยกันในห้องอาหาร บรรยากาศอบอุ่นและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ มี่มี่ที่กำลังก้มหน้าก้มตากินขนมหวานชิ้นที่สามก็ต้องหยุดเมื่ออี้หลันเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“มี่เอ๋อร์ หยุดกินขนมก่อน เดี๋ยวเจ้าจะกินข้าวได้น้อยนะลูก”

เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น ยิ้มให้มารดาอย่างน่ารัก

 “เจ้าค่ะ ท่านแม่”

 แล้ววางขนมในมือลงทันที แม้ในใจจะยังคิดถึงรสหวานละมุนของขนมก็ตาม หยางจวิ้นที่นั่งอยู่หัวโต๊ะมองภาพครอบครัวของเขาด้วยสายตาอบอุ่น เขายิ้มบาง ๆ ขณะตักอาหารให้บุตรสาว

“นี่ มี่เอ๋อร์ เจ้าชอบไข่ต้มมิใช่หรือ? กินเยอะ ๆ จะได้โตไว ๆ”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านพ่อ!”

มี่มี่ตอบพร้อมรอยยิ้มสดใส ก่อนจะใช้ตะเกียบเล็ก ๆ ของนางคีบไข่ต้มเข้าปากอย่างตั้งใจ

เจี้ยนหานที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ไม่ยอมแพ้ เขาคีบเนื้อชิ้นโตวางลงในจานของน้องสาว

 “อันนี้พี่ชายให้ ข้ารู้ว่าเจ้าแอบเล็งไว้เมื่อครู่นี้”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ พี่ใหญ่!”

 มี่มี่ยิ้มกว้างจนดวงตากลมโตหยีลง เธอรีบตักเนื้อชิ้นนั้นเข้าปากด้วยความพอใจ

อี้หลันมองดูความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นของพี่น้องด้วยรอยยิ้มบาง นางตักอาหารให้สามี

 “ท่านพี่ กินเยอะ ๆ นะเจ้าคะ วันนี้ท่านทำงานหนัก”

หยางจวิ้นพยักหน้าอย่างอ่อนโยน

“ขอบคุณเจ้ามาก หลันเอ๋อร์”

เขาตักอาหารกินอย่างเรียบง่าย ขณะมองทุกคนในครอบครัวกินอาหารกันอย่างมีความสุข

เมื่อจบมื้ออาหาร อี้หลันลุกขึ้นเดินตามสามีที่อุ้มร่างเล็กของเฟิ่งมี่ไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม หยางจวิ้นเดินนำไปยังเรือนนอนของบุตรสาว เด็กน้อยที่อิ่มหนำสำราญเอนตัวซบอกบิดาด้วยดวงตาที่เริ่มปรือ

“มี่เอ๋อร์ ใยเจ้าจึงขี้เกียจเดินนัก?”

 ไป๋หยางจวิ้นถามด้วยน้ำเสียงกึ่งตำหนิ แต่แฝงไปด้วยความเอ็นดู

เฟิ่งมี่หันไปตอบมารดาที่มองมาอย่างสงสัยพร้อมรอยยิ้มกว้าง

“เมื่อโตแล้ว ท่านพ่อท่านแม่ก็ไม่อุ้มข้าแล้ว ดังนั้นช่วงเวลานี้ ข้าจะต้องกอบโกยให้มากที่สุดเจ้าค่ะ!”

คำพูดนั้นทำให้ไป๋หยางจวิ้นหัวเราะเสียงดังลั่น

“ฮ่า ๆ โตแล้วพ่อก็ยังจะอุ้มเจ้าดีหรือไม่?”

“ท่านพ่อดีที่สุดเจ้าค่ะ!”