บทที่ 8

“เข้ามิติ”

พรึ่บ! เบื้องหน้าของนาง เป็นสถานที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ทุ่งหญ้าสีเขียวขจีทอดยาวไปจนถึงขอบฟ้า เรือนไม้ขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่กลางทุ่ง ที่นี่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของเวทมนตร์ที่เปล่งประกายรอบบริเวณ

เฟิ่งมี่ร่ายเวทมนตร์เบา ๆ ดอกไม้เวทหลากสีเริ่มผลิบานรอบตัวนางราวกับตอบรับคำสั่ง พื้นดินในบริเวณนั้นเย็นสบายขึ้น แต่ไม่ถึงกับหนาว สายลมที่พัดผ่านพาเอากลิ่นหอมของดอกไม้มาชโลมใจ

"นี่คือสิ่งที่เจ้าต้องการใช่หรือไม่?”

 เฟิ่งมี่เอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม ดวงตาสีดำขลับของนางจับจ้องเจ้าผีเสื้ออสูรที่ปรากฏตัวขึ้น

เจ้าผีเสื้อบินวนอยู่รอบตัวเด็กน้อยอย่างพอใจ

 "ยอดเยี่ยม! เช่นนั้น ข้าขอตอบรับการทำพันธะสัญญา ข้าจะอยู่รับใช้และปกป้องเจ้าในยามจำเป็น"

สิ้นคำพูดของอสูรผีเสื้อ ก็บังเกิดเวทอักขระทำพันธะสัญญา ในพริบตา แสงสีทองระยิบระยับล้อมรอบร่างของทั้งสอง

เฟิ่งมี่หัวเราะคิกคัก

"ขอบคุณนะ เจ้าผีเสื้อ ตอนนี้เจ้าคือเพื่อนคนแรกในโลกนี้ของข้าแล้ว"

ผีเสื้ออสูรหยุดบินอยู่เบื้องหน้า พลางเอ่ยเสียงอ่อนโยน

 "เจ้าเด็กน้อย เจ้าไม่ต้องห่วง อีกไม่นานเจ้าจะมีเพื่อนมากมาย"

ทั้งสองจ้องตากันราวกับเข้าใจซึ่งกันและกัน พันธะสัญญาที่เกิดขึ้นในมิตินี้กลายเป็นจุดเริ่มต้นของมิตรภาพระหว่างเฟิ่งมี่และผีเสื้ออสูรของนาง

“ถ้าเช่นนั้น ข้าจะตั้งชื่อให้เจ้าว่า ‘หลิงเฟิง’ หากเจ้าต้องการก็บอกข้าได้เลย”

เสียงใสของเฟิ่งมี่เอ่ยขึ้น ดวงตากลมโตเปล่งประกายระยับราวกับดวงดาวบนท้องฟ้ายามค่ำคืน

เจ้าผีเสื้ออสูรหยุดบินอยู่เบื้องหน้านาง ปีกเปล่งแสงเล็กน้อย

"ชื่อของข้าจากนี้ไปคือหลิงเฟิง ข้าชอบมันมาก ขอบใจนะ เจ้าหนูน้อย"

เฟิ่งมี่ยิ้มกว้าง

"ต่อจากนี้ เราคือสหายกัน หลิงเฟิง"

หลิงเฟิงหัวเราะเบา ๆ เสียงของมันแฝงไปด้วยความอบอุ่นและลึกซึ้ง

 "มี่มี่ ที่นี่มีพลังเวทและพลังวิญญาณที่หนาแน่นมาก เพียงแค่หนึ่งคืนที่เจ้าหลับ ข้าก็สามารถสร้างลูกหลานอีกมากมายในมิติแห่งนี้เจ้าอนุญาตหรือไม่?"

เฟิ่งมี่ทำตาโต ก่อนยิ้มเล็ก ๆ

 "ข้าอนุญาต  ข้าจะรอดูนะ ว่าลูกหลานของเจ้าจะเป็นเช่นไร"

"ได้สิ แต่เจ้าต้องเตรียมสวนดอกไม้เพิ่มอีกหลายแห่งล่ะ!"

 หลิงเฟิงพูดพลางหมุนตัวบินวนรอบหัวของเฟิ่งมี่

เฟิ่งมี่ยิ้มคิกคัก ก่อนยืดตัวขึ้นเล็กน้อย

 "ได้ ข้าสัญญา แต่ตอนนี้ข้าต้องออกไปแล้ว...พรุ่งนี้ข้าจะเข้ามาหาเจ้าใหม่ อย่าลืมเตรียมอวดสิ่งที่เจ้าสร้างไว้ล่ะ!"

"ฮ่า ๆ แน่นอน! ข้าจะรอเจ้า"

 หลิงเฟิงเอ่ยพร้อมบินสูงขึ้นไป แสงที่เปล่งจากปีกของมันส่องประกายคล้ายแสงดวงดาว

            ร่างเล็กของนางปรากฏตัวอีกครั้งกลางห้องเช่นเดิม ทุกอย่างกลับเข้าสู่ความเงียบสงบตามเดิม ไม่มีใครล่วงรู้ถึงมิติพิเศษของนาง

เฟิ่งมี่ค่อย ๆ เดินไปยังอ่างอาบน้ำที่เต็มไปด้วยกลีบดอกไม้หลากสีซึ่งอาเหมยจัดเตรียมไว้ให้อย่างดี

นางปล่อยตัวลงแช่ในน้ำอุ่น รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าเล็ก ๆ ของนาง  กองกำลังและรากฐานของข้ากำลังเริ่มต้นขึ้น  นางพึมพำในใจ

แม้ว่าท่านพ่อจะเป็นหมอหลวง แต่ตระกูลไป๋ของข้าก็เป็นหนึ่งในคหบดีที่ร่ำรวยลำดับต้น ๆ ของเมืองหลวง ร้านค้าตระกูลไป๋มีทั้งร้านขายโอสถ ร้านขายเครื่องประดับ และร้านขายผ้า แต่โลกใบนี้เต็มไปด้วยการแก่งแย่งและใช้อำนาจเป็นใหญ่ เงินทองที่แลกเปลี่ยนในการค้าขายทั่วไป แม้จะดูมากมาย แต่กลับยากเย็นกว่าจะได้มา

เฟิ่งมี่ครุ่นคิดถึงแนวทางของตนเอง

 “หากค้าขายทั่วไป กว่าจะได้มาสักตำลึงนั้นยากเย็นนัก แต่หากเป็นของเวท… สิ่งเหล่านี้ต้องประมูลเท่านั้น”

ในหัวของนางนึกถึงจวนใหญ่ในมิติพิเศษของนาง สถานที่ที่เต็มไปด้วยของเวทอันล้ำค่า ไม่ว่าจะเป็นยาโอสถ อาวุธเวท ชุดเกราะ เครื่องประดับ หรือแม้แต่ตำราหายากมากมายที่นางสะสมไว้ในชาติภพก่อน  ดวงตาของเฟิ่งมี่ฉายประกายมุ่งมั่น

“ข้าจะเริ่มต้นจากสิ่งเหล่านี้...”

และเมื่อพลังเวทในตัวของข้าฟื้นคืนเต็มที่อีกครั้ง ข้าจะสามารถสร้างของเวทเหล่านี้ด้วยมือตนเอง

นางมองเห็นภาพอนาคตที่ตระกูลไป๋ของนางจะมั่นคงยิ่งกว่าเดิม

เฟิ่งมี่หลับตาลงอย่างสงบในอ่างอาบน้ำ กลิ่นหอมของดอกไม้ในน้ำทำให้นางรู้สึกผ่อนคลาย แต่มุมหนึ่งในใจของนางยังคงเปี่ยมไปด้วยแผนการมากมาย

“อนาคตของข้าและตระกูลนี้ จะต้องร่ำรวยและแข็งแกร่ง...”

ความมุ่งมั่นนั้นราวกับแสงที่เปล่งประกายในดวงตาของเด็กน้อยวัยสามขวบ ที่อายุจริงของนางนั้น203ปีแล้ว