บทที่ 7

มนสิชายกมือขึ้นไหว้ ดนย์มองสำรวจเจ้าหล่อนราวกับว่ากำลังสำรวจสินค้าชิ้นหนึ่ง แววตามีแต่ความจาบจ้วง ไม่มีแม้แต่จะให้เกียรติเธอสักนิด หญิงสาวได้แต่ข่มอารมณ์โกรธเอาไว้ พยายามนึกถึงใบหน้าผู้เป็นบิดาแล้วก็ท่องในใจว่า..

..เพื่อพ่อ

เมื่อดนย์มองสำรวจจนพอใจแล้ว เขาจึงเดินไปหยิบซองสีน้ำตาลยื่นให้วิจิตรา ซึ่งมนสิชาคาดว่าในนั้นคงจะเป็นเงินค่าตัวของเธอ

วิจิตรารับซองนั้นมาด้วยสีหน้าและแววตาบ่งบอกถึงความพอใจ เมื่อได้สิ่งที่ใจตนเองปรารถนาแล้ว นางจึงกล่าวขอบคุณและขอตัวกลับ

“เดี๋ยว!” มนสิชารีบเรียกแม่เลี้ยงของเธอเอาไว้ก่อนที่วิจิตราจะเดินออกไปจากห้องพร้อมซองเงินสดจำนวนห้าแสนบาท

“มีอะไรกับแม่อีกล่ะจ๊ะ”

“เงินส่วนของหนู หนูขอตอนนี้เลยแล้วกัน”

ดนย์มองภาพมนสิชาที่กำลังทวงขอค่าตัวของเธอจากแม่เลี้ยง ชายหนุ่มเหยียดยิ้มอย่างสมเพชออกมา ตอนแรกเขายังแอบหวังว่าจะได้เห็นภาพเด็กสาวใสซื่อ ร้องห่มร้องไห้ เมื่อโดนแม่เลี้ยงบังคับมาขายตัว แต่นี่อะไรกัน ไม่มีแม้แต่น้ำตาสักหยด

หึ! พวกเด็กใจแตกรักสบาย

“แหม! รีบทวงจังเลยนะ” วิจิตราจำใจต้องหยิบเงินในซองให้มนสิชา

มนสิชารับเงินมาและใส่ลงในกระเป๋าอย่างรวดเร็วเหมือนกับว่าถ้าช้าไปสักเสี้ยววินาทีเดียว เงินนั่นจะหายไป ส่วนแม่เลี้ยงของเธอนั้น เมื่อได้ทุกอย่างสมใจอยาก ก็เดินออกไปโดยไม่แม้แต่จะกล่าวอะไรกับเธอสักคำ

ในห้องที่เหลือเพียงแค่สองคนทำให้มนสิชาทำตัวไม่ถูก เธอยังยืนอยู่ที่เดิม ดนย์เห็นดังนั้นจึงเอ่ยบอก ชายหนุ่มกดอินเตอร์คอมเรียกคนที่มนสิชาคิดว่าน่าจะเป็นเลขาฯ ไม่ถึงสองนาที หญิงสาวหน้าตาสะสวยแต่งตัวในชุดสูทกระโปรงดูดีก็เดินเข้ามารับคำสั่งเจ้านาย

“บ่ายนี้ไม่มีอะไรแล้วใช่ไหมคุณศจี”

“ไม่มีค่ะ แต่คุณโรซี่ขอนัดดินเนอร์กับท่านประธาน”

“บ่ายนี้ผมไม่รับนัดใคร เพราะผมต้องไปทดลองสินค้าชิ้นใหม่”

คนที่รู้ตัวเองว่าคงเป็น ‘สินค้า’ รู้สึกชาหนึบไปทั้งหัวใจ มนสิชาเบือนหน้าออกไปมองด้านนอกกระจกใส และพยายามจะไม่ใส่ใจกับคำพูดทำร้ายจิตใจของเขา

หลังจากที่ศจีออกไปดนย์จึงหันมาสั่งการกับสินค้าอย่างเธอ

“นั่งรอฉันบนโซฟาก่อนนะ ขอเคลียร์งานก่อน แล้วเราค่อยไปที่คอนโดฯ ของฉันกัน”

มนสิชาไปนั่งบนโซฟาตามคำสั่งเขา เมื่อนั่งอยู่คนเดียวเงียบๆ ทำให้หญิงสาวคิดถึงสิ่งที่ตัวจะต้องเจอในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้านี้ ความสาวที่เธอเฝ้าทะนุถนอมมาเกือบๆ ยี่สิบปี แต่ตอนนี้เธอกลับต้องเอามันมาแลกกับเงินห้าแสน ช่างบัดซบสิ้นดี

เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง งานของดนย์ก็เสร็จ แต่นั่นหมายถึงว่างานของเธอกำลังจะเริ่ม

“ไปกันเลยนะ ฉันเคลียร์งานเสร็จแล้ว”

ดนย์กล่าวแค่นั้นก็เดินนำออกไป มนสิชาจึงลุกขึ้นและเดินตามอยู่ห่างๆ

ประตูหน้าห้องของคอนโดมิเนียมชั้นสิบเจ็ดถูกเปิดออก มนสิชามองเข้าไปภายในห้องที่ตกแต่งไว้อย่างเรียบแต่หรูตามสไตล์ของคนเป็นเจ้าของ ดนย์เดินนำเข้าไปในห้อง

“เข้ามาก่อนสิ”

หญิงสาวก้าวตามเขาเข้ามา ไม่พูดไม่จา ยามนี้เธอทำตามราวกับว่าเป็นหุ่นยนต์ที่ใครสั่งอะไรก็ทำตาม

มนสิชานั่งบนโซฟาหนังสีน้ำตาล ตรงหน้าของเธอมีทีวีและโฮมเธียเตอร์ครบชุด เหนือขึ้นไปเป็นรูปของผู้หญิงกับผู้ชายวัยกลางคนและดนย์ ซึ่งน่าจะถ่ายไว้นานแล้ว ดูจากใบหน้าของผู้ชายวัยกลางคนที่ดนย์ถอดแบบรูปหน้าและจมูกมาเป๊ะขนาดนี้ คงจะเป็นพ่อของเขา ส่วนผู้หญิงอีกคนที่มีดวงตาอบอุ่นและท่าทางผู้ดี๊ผู้ดีคงจะเป็นแม่กระมัง ก่อนที่เธอจะได้มองสำรวจมุมอื่นๆ ของห้อง แก้วก้านยาวที่มีไวน์แดงบรรจุอยู่สองในสามของขนาดแก้วก็ถูกยื่นมาตรงหน้าของหญิงสาว

“รับไปสิ” ดนย์ส่งแก้วไวน์ให้มนสิชา ก่อนจะยกแก้วที่อยู่ในมือของตนขึ้นมาดื่ม

มนสิชาลองจิบดูเล็กน้อยก็พบว่ารสชาติของมันละมุนลิ้นและได้กลิ่นคล้ายกลิ่นของดอกกุหลาบจางๆ

“มานั่งตรงนี้ แล้วช่วยปลดกระดุมให้ฉันหน่อย” มือดนย์ตบเบาๆ ลงบนโซฟาอีกตัวที่เขานั่งอยู่

มนสิชาถึงกับสะดุ้งเมื่อดนย์สั่งเธอเช่นนั้น เจ้าหล่อนเงยหน้าขึ้นมองเขา เมื่อเห็นสายตาวาววับที่ชายหนุ่มส่งมาให้ ถึงแม้จะเตรียมตัวเตรียมใจกับเรื่องนี้มาบ้าง แต่ก็ยังรู้สึกหวาดกลัวอยู่ไม่น้อย อย่างไรเสียเมื่อรับค่าจ้างมาแล้ว เขาสั่งอะไรเธอก็ต้องทำ ร่างบางค่อยๆ ขยับเข้าไปนั่งข้างๆ และลงมือปลดกระดุมเสื้อให้ดนย์ตามคำสั่ง

มือของมนสิชาสั่นเพราะความกลัวจนดนย์เองรู้สึกได้ ชายหนุ่มที่ลอบสังเกตอาการของมนสิชา กลับคิดไปอีกแบบ..