บทที่ 6

เมื่อวิจิตราได้ฟังเช่นนั้น ตาของนางโตจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า เพราะไม่คิดว่าลูกเลี้ยงของนางจะสนใจข้อเสนอนี้ วิจิตราเปลี่ยนเป็นคนละคน นางรีบเข้าไปพะเน้าพะนอจูงแขนมนสิชาเข้าบ้านทันที

“นั่งก่อนนะจ๊ะหนูม่อน มาเหนื่อยๆ เดี๋ยวแม่ไปเอาน้ำเย็นๆ มาให้ดื่มก่อนดีกว่านะ แล้วเราค่อยมาคุยกัน”

“ขอบคุณค่ะ แต่ไม่ต้อง หนูรีบ เรามาคุยกันให้เสร็จๆ เลยดีกว่า”

เมื่อเห็นว่ามนสิชาเข้าเรื่องเร็ว นางจึงไม่พิรี้พิไรอะไรอีก “หนูม่อนยอมที่จะให้คุณเขาอุปการะเลี้ยงดูหนูแล้วเหรอจ๊ะ”

“ค่ะ แต่คุณบอกว่าเขาจะให้เงินสดมาห้าแสนใช่ไหม”

“ใช่จ้ะ”

“หนูขอสี่แสน หนูยกให้คุณหนึ่งแสน ถือว่าเป็นค่าเสียเวลาของคุณ”

วิจิตราได้ฟังเช่นนั้น สีหน้าของนางเปลี่ยนเป็นไม่พอใจทันที แต่ก็เพียงครู่เดียวเท่านั้น นางรีบปรับอารมณ์และพยายามคุยกับมนสิชาอย่างใจเย็นที่สุด “ทำไมพูดแบบนั้นล่ะจ๊ะหนูม่อน เงินนั่นต้องเป็นของแม่สิ”

“คุณเอาตัวหนูไปขาย ไม่ใช่ตัวคุณซะหน่อย คุณเลือกเอาเองนะว่าจะตกลง แล้วแบ่งเงินก้อนนั้นให้หนูสี่แสน คุณเอาไปหนึ่งแสน หรือจะไม่ตกลงแล้วคุณไม่ได้อะไรเลย ก็แล้วแต่คุณ”

วิจิตราถึงจะไม่พอใจลูกเลี้ยงมาก แต่นางก็ไม่สามารถที่จะทำอะไรได้

เอาว่ะ! หนึ่งแสนก็หนึ่งแสน ดีกว่าไม่ได้อะไร

“ก็ได้! พรุ่งนี้ฉันจะพาเธอไปหาคุณเขา แต่งตัวสวยๆ ด้วยล่ะ” สั่งเสร็จวิจิตราก็สะบัดผมเดินออกจากบ้านทันที

ตึกสูงที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า ความใหญ่โตและหรูหราของที่นี่ยิ่งทำให้มนสิชารู้สึกว่าตัวเองต่ำต้อยด้อยค่าและไร้ซึ่งศักดิ์ศรีสิ้นดี

ขาเรียวพาเจ้าของร่างบางก้าวไปข้างหน้า หัวใจของมนสิชาเต้นไม่เป็นส่ำ เมื่อแม่เลี้ยงของเธอกดลิฟต์ไปที่ชั้นสี่สิบเจ็ด ซึ่งนางบอกว่าเป็นชั้นของผู้บริหารหรือ ‘เขา’ คนนั้น

ดนย์เหลือบมองนาฬิกาข้อมือ หน้าปัดแสดงผลบอกว่าขณะนี้เป็นเวลาสิบโมงกว่าๆ เกือบสิบเอ็ดโมง ชายหนุ่มนั่งพิงพนักเก้าอี้ พลางนึกถึงเรื่องเมื่อวาน

วิจิตราโทรหาศจีซึ่งเป็นเลขาฯ ของเขา เพื่อจะแจ้งเรื่องของเล่นชิ้นใหม่

‘ท่านประธานคะ มีคนขอเรียนสายด้วยค่ะ บอกว่ามีเรื่องสำคัญจะขอคุยกับท่านโดยตรง’

‘ใคร?’

‘เธอแจ้งว่า เธอชื่อวิจิตรา’

‘อืม.. โอนสายมา’

‘ฮัลโหล.. ผมเอง ดนย์’

‘คุณดนย์คะ ...’

วิจิตราโทรมาแจ้งเขาว่าลูกเลี้ยงของเธอตกลงที่จะมาเป็นอีหนู คู่นอน นางบำเรอ หรืออะไรก็ได้ที่เขาจะเรียก นางนัดหมายเวลาที่จะส่งตัวเวลาสิบเอ็ดโมงของวันนี้ ก่อนวางสายวิจิตราไม่วายสำทับเรื่องสำคัญกับเขา

‘คุณดนย์คะ อย่าลืมเตรียมค่าตัวของลูกสาวอิฉันไว้นะคะ’

‘อืม..’

มือของวิจิตราที่กำลังบิดลูกบิดประตู ราวกับว่ามันบิดก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของเธอด้วย แต่ก้าวมาถึงขนาดนี้แล้ว เธอจะไม่ยอมหันหลังกลับ เงินจำนวนมากที่รออยู่ข้างหน้ามันสามารถใช้รักษาศรันย์ได้ แม้จะไม่หายขาด แต่อย่างน้อย.. ก็ช่วยต่อลมหายใจของพ่อให้นานขึ้น..

..ก็ยังดี

เมื่อประตูเปิดออก ภาพของชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งดูสมส่วนเยี่ยงชายชาตรี และใบหน้าที่หล่อคมคาย ทำให้มนสิชาแทบจะไม่อยากเชื่อว่าเขาคือ ‘ดนย์’ หรือเศรษฐีที่ใช้เงินซื้อหญิงสาวเพื่อมานอนด้วย ทั้งๆ ที่เขาน่าจะแค่กระดิกนิ้ว ผู้หญิงมากมายก็คงพร้อมจะยอมศิโรราบง่ายๆ แล้ว

“ไหว้คุณเขาสิจ๊ะหนูม่อน” วิจิตราหันมาสั่งมนสิชาที่ยืนนิ่งอยู่ข้างๆ นาง