บทที่ 8

ช่างเล่นละครเป็นเด็กสาววัยใสเนียนจริงๆ

มือน้อยที่กำลังจะปลดกระดุมเม็ดที่สามหยุดชะงัก เพราะถูกชายหนุ่มรวบร่างบางของเธอให้มานั่งบนตัก ริมฝีปากหยักได้รูปของเขาประกบลงบนเรียวอวบอิ่มของเธอ มันทั้งร้อนแรงและอ่อนนุ่มในเวลาเดียวกัน

ดนย์จุมพิตหลอกล่อและเริ่มรุกล้ำโดยการขบเม้มริมฝีปากเพื่อให้หญิงสาวเปิดทางให้เขาเข้าไปสำรวจโถน้ำผึ้งอันหอมหวานของเธอ มือหนาช้อนศีรษะทุยได้รูปของมนสิชาไว้เพื่อให้รับจุมพิตของเขาได้ถนัดถนี่ เมื่อได้ครอบครองจูบของเธอจนพอใจแล้ว เขาจึงปล่อยให้ริมฝีปากแสนหวานของหญิงสาวได้เป็นอิสระ

ดวงตาคมสบประสานกับดวงตากลมโตที่ดูสวยหวานดั่งตาของลูกกวาง ดนย์ที่เผลอมองรู้สึกเหมือนดั่งตัวเองต้องมนต์สะกด แรงปรารถนาในรสกายของหญิงสาวทำให้เขาคลั่งจนแทบจะทนไม่ไหว กระนั้นก็พยายามให้ทุกอย่างค่อยเป็นค่อยไป เพราะจากจูบเมื่อกี้แล้วเขาไม่แน่ใจว่าเรื่องแบบนี้ยังใหม่สำหรับหญิงสาวหรือเปล่า

ดนย์ช้อนร่างบางขึ้นจากโซฟาก่อนจะพาไปที่เตียง เขาวางมนสิชาลงอย่างทะนุถนอม เวลานี้ดวงตาของชายหนุ่มฉายแววปรารถนาออกมาอย่างชัดเจน ริมฝีปากร้อนฉ่าประกบลงบนเรียวปากอวบอิ่มอีกครั้ง จุมพิตร้อนแรงสลับกับอ่อนหวานในบางท่วงทำนองทำให้มนสิชาที่ไม่ประสีประสาเรื่องแบบนี้ถึงกับควบคุมสติตัวเองไม่อยู่ เสียงหวานครางออกมาตามอารมณ์ที่เกิดขึ้นกับร่างกาย

“อือ...”

ดนย์ซึ่งเจนจัดในเรื่องแบบนี้ เขารู้ดีว่าตอนนี้หญิงสาวเริ่มร้อนรุ่มด้วยไฟปรารถนาแล้ว “ร้อนเหรอคนดี” เสียงแหบพร่าของชายหนุ่มกระซิบที่ข้างหู เสื้อเชิ้ตกระดุมหน้าของหญิงสาวถูกดนย์ดึงจนสาบเสื้อหลุด เผยให้เห็นนวลเนื้อขาวผ่องและเนินอกอวบอิ่มที่ล้นออกมานอกบราเซียสีชมพูตัวจิ๋ว

มนสิชาที่ตอนนี้สติของเธอเริ่มกลับมา จึงยกมือขึ้นมาปิดหน้าอกหน้าใจของตนเองไว้ตามสัญชาตญาณ แววตาของหญิงสาวตื่นตระหนก เหมือนดั่งกวางน้อยตื่นไพร ดนย์ที่เห็นเช่นนั้นจึงเริ่มแน่ใจแล้วว่าเจ้าหล่อนยังใหม่สำหรับเรื่องนี้จริงๆ เขายกมือปัดปอยผมที่ปกใบหน้านวลและจุมพิตที่หน้าผากของหญิงสาวเพื่อเป็นการปลอบขวัญแม่กวางน้อย

“ฉันจะพยายามทำเบาๆ ไม่ต้องกลัว” เขากระซิบบอกมนสิชา

แขนเรียวเสลาที่ปิดยอดบัวตูมถูกดนย์หลอกล่อให้นำมาคล้องที่คอของเขาแทน เรียวปากบางและจมูกโด่งของชายหนุ่มคลอเคลียอยู่ที่ซอกคอขาวสลับกับดูดชิมความหวานจากเต้างาม มืออีกข้างที่ว่างจากการเกาะกุมทรวงอก ก็ทำหน้าที่สำรวจความสาวที่กลางกาย เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ แต่รู้ตัวอีกทีมนสิชาก็พบว่าทั้งเธอและเขาต่างเปลือยเปล่าทั้งคู่ แก้มนวลเห่อร้อนขึ้นสีสุกปลั่งเมื่อเห็นความเป็นชายที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า

ดนย์เห็นปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นกับหญิงสาว จึงแกล้งเจ้าหล่อนโดยการนำมันมาถูตรงเนินนุ่มของเธอ สร้างความสะท้านให้มนสิชาจนได้ยินเสียงครวญครางหวานจับจิตเล็ดลอดผ่านริมฝีปากออกมา เมื่อเห็นว่าแม่กวางน้อยพร้อมแล้วที่จะโลดแล่นไปกับเขา ดนย์จึงค่อยๆ ขยับแก่นกายร้อนเข้าสู่ความอ่อนนุ่ม

“เจ็บ!” มนสิชารู้สึกได้ว่าเนื้อเยื่อข้างในร่างกายมันเกิดการฉีกขาด ทั้งขนาดและความแปลกใหม่ที่ไม่เคยได้พานพบ มันจึงสร้างความเจ็บปวด แต่ในขณะเดียวกันก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า.. มันช่างเสียวซ่านยิ่งนัก

“ไม่เป็นไรนะคนดี ฉันจะพยายามให้เธอเจ็บน้อยที่สุด” สิ้นเสียง ดนย์จึงใช้ริมฝีปากร้อนของเขาก้มลงจูบซับน้ำตาที่ไหลออกมาด้วยความเจ็บให้กับมนสิชา

สะโพกที่ขยับตามแรงปรารถนาของดนย์เริ่มแรงขึ้น ก่อนที่ทั้งสองร่างจะกระตุกพร้อมกัน

มนสิชายืนมองร่างกายเปลือยเปล่าของตนเองที่สะท้อนผ่านกระจกบานใหญ่ภายในห้องน้ำ รอยแดงเป็นจ้ำๆ ที่โดนไรหนวดของดนย์ถูเมื่อยามสำรวจร่างกาย มันทำให้นึกถึงเรื่องที่พึ่งเกิดขึ้น เวลานี้หญิงสาวรู้ว่าร่างกายไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

“คุยกันก่อนสิ”

ร่างบางที่เดินออกจากห้องน้ำพลันหยุดชะงัก มนสิชาเงยหน้ามองเจ้าของร่างสูงตรงหน้า เรือนกายท่อนบนของเขาเปลือยเปล่า ทำให้หญิงสาวคิดถึงเรื่องราวที่พึ่งเกิดขึ้น เจ้าหล่อนรีบละสายตาหันไปมองทางอื่น ด้วยว่าไม่อยากให้ความทรงจำเก่าๆ รื้อฟื้นขึ้นมาอีก

“ค่ะ”

“ทำไมฉันไม่เห็นเธอเอากระเป๋าเสื้อผ้ามาด้วย”

คิ้วโก่งดั่งคันศรโค้งขึ้นเล็กน้อย มนสิชาไม่เข้าใจว่าทำไมตนเองต้องเอากระเป๋าเสื้อผ้ามาด้วย “คะ?”