登入“มีความสุขหรือเปล่า คนดีของโจ” ชายหนุ่มเลื่อนกายขึ้นมา กระซิบที่ข้างใบหูหญิงสาวเบาๆ ใ
อนาคินกลับเข้ามาที่บ้านพักในช่วงเวลาสองทุ่ม ซึ่งทุกคนกำลังลงมือรับประทานอาหารกัน สายตาคมจ้องมองไปที่ภรรยาตัวเล็กของเขา เธอกำลังนั่งรับประทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย ชายหนุ่มจึงยิ้มให้ด้วยความเอ็นดู“พี่คินทานข้าวมาหรือยัง” ปาริสาเอ่ยทักเป็นคนแรก ทำให้เพียงตะวันกำลังทานข้าวอยู่ ถึงกับหยุดชะงักเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้าลง รับประทานอาหารต่อ โดยไม่สนใจอะไรอีก“ยังครับใบตอง พี่ตั้งใจจะกลับมาทานข้าว พร้อมลูกเมีย” อนาคินเลื่อนเก้าอี้มานั่งลงข้างๆ ภรรยาสาว ทำให้เธอต้องขยับเก้าอี้หนีเล็กน้อย เพราะรู้สึกอึดอัด“ต้มยำกุ้งน่าทานจังนะครับตะวัน” ชายหนุ่มตักกุ้งตัวโต ใส่จานให้หญิงสาวอย่างเอาใจ แต่เธอกลับยกจานหนีทันที จนทำให้เขาถึงกับหน้าเจื่อนๆ“ตะวันขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะคะ” อนาคินรีบลุกขึ้นเดินตามภรรยาสาวไป แต่กลับถูกร้องห้ามไว้เสียก่อน“พี่คิน เดี๋ยวใบตองดูน้องเอง พี่คินทานข้าวก่อนเถอะค่ะ” ปาริสารีบตามน้องน้อยของเธอขึ้นไปที่ห้องนอน ส่วนอนาคินมองตามตาละห้อยอย่างน่าสงสาร“เป็นไงล่ะทีนี้ คราวนี้ตะวันโ
เพียงตะวันได้ขอร้องให้ปาริสาพากลับกรุงเทพ ทันทีที่แพทย์อนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาล ซึ่งสร้างความลำบากใจให้กับปาริสาเป็นอย่างมาก“น้องตะวัน พี่ว่าพักฟื้นที่เกาะให้แข็งแรงก่อนดีกว่านะ พี่ใบตองสัญญาว่า ถ้าน้องตะวันแข็งแรง พี่จะพาน้องตะวันกลับกรุงเทพทันที โอเคมั้ยคะ”“แต่ว่า...ตะวันไม่อยากอยู่ที่เกาะแสนรักแล้วนี่คะ” เพียงตะวันลุกขึ้นนั่ง เข้าไปโอบกอดปาริสาอย่างออดอ้อน สร้างความเอ็นดูในสายตาปาริสาเป็นอย่างมาก“น้องตะวันยังไม่หายโกรธพี่คินใช่มั้ย” เพียงตะวันได้แต่นิ่งเงียบไม่ยอมพูดถึงอนาคินอีก จนปาริสาต้องส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ“น้องตะวันนอนพักเถอะจ้ะ เจ้าตัวเล็กของป้าใบตองจะได้แข็งแรง” เพียงตะวันยอมนอนพักผ่อนแต่โดยดี เพราะเป็นห่วงลูกน้อยของเธอเช่นกันปาริสาเดินลงมาด้านล่างของตัวบ้านพัก เพื่อตามหาอนาคิน แต่กลับไม่เจอใคร จนหญิงสาวเดินหันหลังกลับเข้าบ้านพัก แต่เมื่อเห็นมาร์คกำลังเดินจูงมือกับวิยะดามาอย่างกระหนุงกระหนิง
“นายหญิงไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกครับ แต่คราวหน้าต้องระวังให้มากกว่านี้ เพราะคราวหน้าอาจจะไม่โชคดีแบบนี้ นายหญิงอาจจะมีโอกาสแท้งได้ครับ” ชายหนุ่มโผเข้ากอดคุณหมอด้วยความดีใจ ก่อนจะให้วิชัยจัดการติดต่อเรื่องเอกสาร ส่วนตัวเขารีบตามหญิงสาวไปที่ห้องพักฟื้น เห็นหญิงสาวนอนหลับสนิทอยู่ ชายหนุ่มจึงเดินเข้าไปยืนดูหญิงสาวอยู่ใกล้ๆ และปัดปอยผม ที่ปรกหน้าผากหญิงสาวออก“พี่ขอโทษนะครับตะวัน” ชายหนุ่มก้มจุมพิตที่หน้าผากเนียนได้รูป อย่างอ่อนโยน“นายครับ นาย” อนาคินหันมาสนใจลูกน้องหนุ่มทันที“มีอะไรวิชัย”“ผมขอโทษนาย แทนน้องสาวผมด้วยนะครับ” อนาคินขมวดคิ้วด้วยความงุนงง“นายบอกฉันสิว่าเกิดอะไรขึ้น” วิชัยตัดสินใจเล่าทุกเรื่องอย่าง ให้นายหัวฟัง แม้แต่เรื่องที่น้องสาวเขาพูดกับนายหญิง“ระยำ ฉันไม่ได้อยู่กับน้องนายอย่างที่ตะวันเข้าใจ แล้ววิญาภา เข้าไปอยู่ที่ห้องฉันได้ยังไงกัน”“ผมก็ไม่ทราบครับนาย ผมก็เจอยัยญา พร้อมกับนายหญิง”“นายกลับไปถามน้องสาวนายให้รู้เ
ทั้งสองหนุ่มสาว มุ่งหน้าไปที่คอนโดฯ หรูกลางใจเมืองของมาร์คทันที ปาริสากดกริ่งที่หน้าประตูห้อง อยู่หลายครั้ง แต่ยังไม่มีใครออกมาเปิดประตู ถึงเธอจะมีกุญแจห้องของชายหนุ่มชุดหนึ่ง แต่ก็ไม่กล้าเอาออกมาไข กลัวเควินจะสงสัยได้ ว่าทำไมเธอถึงมีกุญแจห้องของมาร์ค ประตูห้องเปิดออกพร้อมร่างสูงใหญ่ของเจ้าของห้อง มีเพียงผ้าขนหนูพันกายช่วงล่างเท่านั้น มาร์คมองปาริสากับชายหนุ่มแปลกหน้าด้วยความงุนงง“ใครมาคะมาร์ค” วิยะดาโผล่หน้าออกมา ด้วยผ้าขนหนูสีขาวพันกายเช่นเดียวกับเจ้าของห้อง ทำให้ผู้มาใหม่รู้ทันทีว่า เมื่อก่อนหน้าที่จะมาถึง เกิดอะไรขึ้นบ้างภายในห้อง ปาริสาพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แม้จะยากเย็นแค่ไหนก็ตาม“ฉันขอคุยเรื่องเพียงตะวันหน่อยสิคะ แต่ถ้าคุณสองคนไม่สะดวก ก็ไม่เป็นไร” ปาริสายื่นมือไปจับมือใหญ่ของเควินทันที ทำให้มาร์คเริ่มรู้สึกไม่ชอบใจ โดยไม่รู้ตัว“สะดวกครับ เชิญเข้าไปนั่งคุยข้างในห้องดีกว่าครับ วิคุณเข้าไปแต่งตัวได้แล้ว” ชายหนุ่มหันไปบอกหญิงสาวข้างกาย ที่ได้แต่เกาะแขนเขาไม่ยอมปล่อย“ค่ะมาร์ค” เมื่อเจ้าของห้องพร้
“ถ้าจะให้แน่ใจ ต้องไปตรวจที่โรงพยาบาลอีกรอบครับ เดี๋ยวหมอจะจัดยาแก้แพ้ให้ทาน ช่วงแรกๆ นายหญิงอาจจะต้องแพ้มากหน่อยนะครับ แต่ก็ไม่ได้ร้ายแรงอะไร” คำพูดของนายแพทย์หนุ่ม เข้าหูซ้ายทะลุงหูขวาของอนาคิน เพราะเขาไม่ยอมรับรู้อะไรอีก ได้เพียงแต่มองหน้าภรรยาสาว ที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ อยากจะเข้าไปกระชากเธอให้ขึ้นมาคุยกันให้รู้เรื่อง ว่าลูกในท้อง เป็นลูกของใครกันแน่ วิชัยมองหน้านายหัวหนุ่มด้วยความงุนงง และหันไปตอบคำถามแทนเจ้านายทุกอย่าง พร้อมกับเดินออกไปส่งคุณหมอ ปล่อยให้นายอยู่ตามลำพังกับนายหญิงของเขาอนาคินนั่งจ้องหน้าหญิงสาวไม่ละสายตา มองเธอด้วยสายตาที่เจ็บปวด เขาอยากจะฆ่าเธอให้ตายคามือเขานัก แต่ก็ไม่สามารถทำได้อย่างใจคิด แพรขนตางอนของเพียงตะวันเริ่มขยับ และค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองไปรอบๆ ห้อง แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง พิงที่หัวเตียงนอน เห็นอนาคินจ้องมองเธอด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด จนหญิงสาวเริ่มรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง“พี่คิน มีอะไรหรือเปล่าคะ”“พี่ควรถามเธอ ว่าปล่อยให้ตัวเองท้องได้ยังไง” หญิงสาวถึงกับเบิกตาโพลง ตกใจชาวาบไปทั้งร่าง เผลอยกมือขึ้นกุ
“ไปเถอะวิญาภา” เด็กสาวแกล้งเซไปซบอกชายหนุ่มที่เธอรัก จนถึงบ้านพัก“เกิดอะไรขึ้นครับนาย” วิชัยเข้าไปรับร่างน้องสาว มาประคองไว้แทน“อุบัติเหตุนิดหน่อย งั้นฉันกลับก่อนนะ”“นายไม่อยู่ทานข้าวก่อนเหรอคะ คุณพ่อคงดีใจ ที่นายมาทานด้วยเย็นนี้”“ไม่ล่ะ ฉันขอตัวก่อนนะวิชัย” อนาคินรีบเดินตรงไปที่บ้านพักทันที เพราะเป็นห่วงภรรยาสาว บ้านเงียบสงัด เห็นอาหารที่หญิงสาวทำไว้ วางไว้บนโต๊ะอาหาร ไม่พร่องลงเลยสักนิด ชายหนุ่มละความสนใจอาหาร และเดินตามภรรยาสาวขึ้นไปที่ห้องนอน“เพียงตะวัน” หญิงสาวสะบัดหน้าหนีด้วยความหมั่นไส้“ทำไมถึงไม่ทานข้าว”“พี่คินจะมาสนใจตะวันอีกทำไม” หญิงสาวหันไปถามด้วยความน้อยใจ จวนเจียนจะร้องไห้ “เดี๋ยวเธอจะไม่มีแรง ทำหน้าที่เป็นนางบำเรอพี่คืนนี้ ถ้าเกิดพี่รู้สึกอารมณ์ค้างขึ้นมา พี่คงเรียกผู้หญิงสวยๆ สักคนมาปลดปล่อย เธอห้ามมาว่าพี่ทีหลังไม่ได้นะ เพราะเธอบกพร่องในห







