13.2 | ชอบแบบไหนก็ทำเอง - NC

“ไม่ต้องเลย”

“ไม่ต้องการจริงเหรอ” พูดพลางกดปลายนิ้วเข้าไปในโพรงเนื้อนุ่มที่ชุ่มฉ่ำแล้วหมุนวนเป็นวงอยู่ภายในอย่างยั่วเย้าชวนให้บ้าคลั่ง

“อื้อ...พี่ดิน...อย่าแกล้งฟ้า...” ฟ้าพราวกัดริมฝีปากล่างไว้แน่นเพื่อข่มกลั้นความวาบหวามที่พวยพุ่งขึ้นมาจนร้อนวาบไปทั้งตัว

“ไม่ได้แกล้ง”

“พี่ดิน...” หญิงสาวเรียกชื่อสามีเสียงกระเส่าพลางบิดส่ายสะโพกไปมาอย่างเรียกร้องต้องการเมื่อเขาแกล้งหยุดมืออย่างกะทันหัน

“ว่าไง...?” ภูริดลขานรับในลำคออย่างเป็นต่อ “ให้พี่ทำต่อมั้ย”

หญิงสาวรู้ว่ากำลังถูกเขาแกล้ง เธอกัดฟันทนอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ไม่อาจต้านทานความต้องการของตัวเองได้ จึงหลุดเสียงตอบรับในลำคออย่างขัดเคืองใจ “ฮื่อ”

“งั้นก็ทำเอง” ว่าแล้วก็จับร่างเล็กให้ขึ้นมานั่งบนหน้าขาที่เต็มไปด้วยกลามเนื้อหนั่นแน่น

“จะให้ฟ้าทำอะไร” ฟ้าพราวถามหน้าตาเหลอหลาไม่กล้าหลุบตาลง มองตัวตนอันแข็งขึงร้อนผ่าวของสามีที่เบียดแนบอยู่กับเนินเนื้อนุ่มของตัวเอง เธอเคยเห็นมันมาแล้ว ยิ่งกว่าเห็นก็เคยมาแล้ว แต่ก็ยังไม่ชินสักที

               “ชอบแบบไหนก็ทำเองเลย” คนเป็นสามีมองสบตาอย่างท้าทาย

               ฟ้าพราวทำหน้าตาเหลอหลา ทั้งเขินอายและทำอะไรไม่ถูก

               “ทำสิ” ชายหนุ่มขยับสะโพกเร่งเร้า

               ฟ้าพราวเผลอหลุบตามองต่ำ ก็พลันนึกขึ้นมาได้ว่าเขาไม่ได้สวมเครื่องป้องกัน และเมื่อวานเขาก็เพิ่งให้เธอกินยาคุมฉุกเฉิน เมื่อคิดได้ดังนั้น จึงขยับตัวลงจากร่างเปลือยของสามีแล้วไปนอนซุกตัวใต้ผ้าห่ม “ฟ้าทำไม่ได้”

               “ทำไมล่ะ” ภูริดลจะแทรกตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกัน แต่ฟ้าพราวกลิ้งตัวเอาผ้าห่มพันร่างกายไว้ราวกับหนอนดักแด้ เขาจึงทำได้เพียงกอดเธอผ่านห่มผืนหนา “เกิดอะไรขึ้น เมื่อกี้ยังคุยกันดีๆ อยู่เลย”

               “พี่ดินไม่ได้ป้องกัน”

               “เราแต่งงานกันแล้วนะ แล้วพี่ก็ไม่เคยมั่วกับคนอื่น”

               “ถ้าฟ้าท้อง พี่ดินโอเคเหรอ”

               ชายหนุ่มนิ่งไป อะไรๆ ที่แข็งขึงแทบห่อเหี่ยวลงทันที เขาทิ้งตัวลงนอนแผ่หลากับที่นอนแล้วพ่นลมหายใจออกมาทางปากแรงๆ อยู่ใกล้เธอทีไร เขาต้องเผลอตัวแบบนี้ทุกที

               “ฟ้าจะไปอาบน้ำ”

               “เสื้อผ้าอยู่ในตู้ แปรงสีฟันอยู่ในห้องน้ำ เจ้หลิวเอามาให้เมื่อคืน”

               “พี่ดินจัดการตัวเองนะ” บอกแล้วก็รีบลุกออกจากเตียง

               “ฮื่อ” เขาส่งเสียงตอบรับในลำคอพลางผงกศีรษะขึ้นมองบางสิ่งที่ต้อง ‘จัดการ’ ด้วยตัวเอง

               “น้าดิน”

               เสียงใสของเด็กหญิงวัยสี่ขวบดังขึ้นเมื่อภูริดลกับฟ้าพราวเดินเข้ามาในห้องกินข้าว

               “สูงขึ้นหรือเปล่าเนี่ย” ชายหนุ่มวางมือลงบนศีรษะเล็กๆ ของหลานสาวตัวน้อยที่กอดอยู่ที่เอว

               “จะไม่สูงได้ไง แกไม่ได้เจอเอลล่าตั้งเกือบปีแล้ว เอาแต่หมกตัวอยู่แต่ในไร่” หรรษาที่กำลังควบคุมสาวใช้ให้จัดโต๊ะอาหารเช้าอยู่พูดขึ้น

               “เอลล่าคิดถึงน้าดินที่สุดเลย” เด็กหญิงออดอ้อน

               “น้าดินก็คิดถึงเอลล่าเหมือนกันค่ะ”

               ฟ้าพราวหันขวับไปมองสามีที่อุ้มหลานสาวไปนั่งที่โต๊ะกินข้าวอย่างอึ้งๆ งงๆ เมื่อกี้เขาพูด ‘ค่ะ’ กับเอลล่าเหรอ คนเถื่อนอย่างเขาอ่อนโยนได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ

               “น้าดินขา”

               “ว่าไงคะ”

               นั่น...เขาพูด ‘คะ’ กับหลานอีกแล้ว แถมยังทอดเสียงอย่างนุ่มนวลกว่าที่เคยอีกต่างหาก

               “น้าคนสวยเป็นเพื่อนน้าดินเหรอคะ ทำไมเดินมาพร้อมกัน” เอลล่า มองไปที่ฟ้าพราวแล้วยิ้มกว้างจนตาหยี หญิงสาวจึงเดินเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ว่างข้างสามี

               “น้าฟ้าเป็นภรรยาของน้าดินเองค่ะ” ภูริดลตอบ แล้วเห็นเด็กหญิงทำหน้ายุ่ง อาจจะยังไม่เข้าใจคำว่าภรรยา คนเป็นน้าชายจึงอธิบายต่อ “ก็เหมือนราพันเซลที่แต่งงานกับฟลินน์ไง พอแต่งงานกัน ราพันเซลก็เป็นภรรยาของ ฟลินน์”

               “อ๋ออออ” เด็กหญิงลากเสียงยาว “งั้นน้าฟ้าก็เป็นเจ้าหญิง ส่วนน้าดินก็ต้องเป็นโจรซ่าจอมแสบ”

               ภูริดลอึ้งไปนิด ส่วนฟ้าพราวขำพรืดที่เอลล่าเปรียบเทียบได้ตรงกับความเป็นจริงมาก

               หรรษาโบกมือบอกให้สาวใช้ที่จัดโต๊ะอาหารเสร็จแล้วออกไป แล้วเข้ามานั่งร่วมโต๊ะ “อย่างน้าดินของเอลล่าเนี่ย ต้องเรียกว่า ‘โจรป่า’ ถึงจะถูก”

               “ใช่จริงด้วย คุณแม่บอกว่าน้าดินชอบอยู่ในป่ามากกว่าในเมือง ก็เลยไม่ยอมมาหาเอลล่า” เด็กหญิงพูดเจื้อยแจ้วน่าเอ็นดู

               “แล้วทำไมเอลล่าไม่ไปหาน้าดินที่ไร่ล่ะคะ” ภูริดลถามเสียงนุ่ม

               “คุณแม่ไม่พาไป”

               “แม่งานยุ่งจะตาย” หรรษาพูดพลางเช็ดซอสมะเขือเทศที่ติดอยู่ที่มุมปากของลูกสาวออก

               “คุณแม่ก็งานยุ่งตลอด คุณพ่อก็ไม่ค่อยอยู่บ้าน วันนี้ก็ไม่อยู่” เด็กหญิงตัวน้อยบ่นอุบ

               “หยุดพูดได้แล้วตัวแสบ กินเร็วเข้า เดี๋ยวต้องไปเรียนเปียนโนนะ” หรรษาบีบแก้มลูกสาวอย่างมันเขี้ยว “เออนี่ดิน รถสปอร์ตที่จอดอยู่หน้าบ้าน รถแกเหรอ”

               “ใช่” ตอบพลางตักสลัดอะโวคาโดจากชามแก้วใบใหญ่มาใส่จานให้ภรรยาหน้าตาเฉย ท่าทางเหมือนไม่ใส่ใจแต่ใส่ใจของเขาก็ทำให้ฟ้าพราวแอบอมยิ้ม

               “ไหนว่าไม่ชอบรถหรู”

               “ก็ไม่ได้อยากซื้อ”

               “อ้าว แล้วซื้อมาทำไม แพงนะรุ่นนี้ เงินเหลือเยอะ ไม่รู้จะเอาไปเก็บไว้ไหนเหรอ” พี่สาวถามประชดไม่จริงจังนัก

               “ก้อยอยากได้ ผมก็เลยซื้อ”

               คำตอบของภูริดลทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของฟ้าพราวหายไปในพริบตา หรรษาเหลือบตามองน้องสะใภ้ที่ทำหน้าเจื่อนแล้วดุน้องชาย “จะพูดอะไรรักษาน้ำใจคุณหญิงหน่อย”

               “ผมพูดความจริง หรือเจ้อยากให้ผมโกหก”

               “ความจริงบางอย่างถ้ามันทำร้ายจิตใจคนฟัง ก็ไม่ต้องพูด”

               “ไม่พูดความจริง กับโกหก ผลมันก็ไม่ต่างกันหรอก ถ้าฟ้ารู้จากปากคนอื่นทีหลังก็รู้สึกไม่ดีอยู่ดี สู้ให้รู้จากปากผมเองไม่ดีกว่าเหรอ”

               “แกมันก็เป็นซะอย่างนี้” หรรษาถอนใจเบาๆ ไม่อยากบ่นน้องชายต่อหน้าลูกสาวมากนัก

               “เรื่องแค่นี้ฟ้าไม่คิดมากหรอกเจ้”

               “อย่าพูดเองเออเอง ดูหน้าเมียแกด้วย”

               ภูริดลหันไปมองหน้าหญิงสาวข้างกาย เห็นแววตาเธอหม่นลงจึงบอกเสียงเรียบ “รถคันนี้พี่ซื้อเพราะก้อยก็จริง แต่ก้อยไม่เคยนั่ง แล้วพี่ก็คิดว่าจะขายทิ้งแล้วด้วย”

               “รีบขายให้ไวเลย ไม่มีเมียคนไหนทนได้หรอกนะ ที่ผัวยังเก็บของของแฟนเก่าไว้” หรรษาบอก

               ชายหนุ่มพยักหน้ารับ ถ้าคิดจะสร้างครอบครัวกับฟ้าพราวอย่างจริงจัง เขาคงต้องเรียนรู้วิธีที่จะรักษาน้ำใจภรรยาให้มากกว่านี้

               ฟ้าพราวนั่งคิดอะไรบางอย่างอยู่ที่เก้าอี้อาบแดดริมสระว่ายน้ำ ภูริดลเดินตามมานั่งเบียด หญิงสาวขยับตัวหนีโดยไม่มองหน้าสามี

               “ที่ตั้งเยอะ มานั่งเบียดทำไม”

               “งอน” เขาขยับตามไปนั่งตัวติดกัน

               “เปล่า”

               “แล้วทำไมหลบมานั่งตรงนี้คนเดียว” ฟ้าพราวเงียบ เขาจึงพูดต่อ “เรื่องก้อย พี่เคยพูดกับฟ้าไปหมดแล้ว ขึ้นอยู่กับฟ้า ว่าจะเชื่อใจพี่หรือเปล่า”

               ฟ้าพราวจำได้ว่าภูริดลเคยบอกแล้วว่าจะไม่กลับไปหากวินตรา และเธอกับเขาก็ตกลงกันแล้วว่าจะไม่พูดถึงคนในอดีตของกันและกันอีก สิ่งที่เธอควรทำตอนนี้คือ อยู่กับปัจจุบัน และวางแผนอนาคตมากกว่า

               “พี่ดิน”

               “หือ...”

               “พี่ดินชอบฟ้าจริงเหรอ” หญิงสาวถามเสียงเบาอย่างไม่แน่ใจ

               “ไม่จริงมั้ง” ภูริดลแกล้งเย้าแล้วรั้งร่างบางเข้ามากอด “ที่ขับรถตามมาถึงกรุงเทพ ยอมออกงานด้วยทั้งที่เกลียดงานสังคมไฮโซจะตาย ยอมโกนหนวด โกนเครา เปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อไม่ให้เมียอายใครนี่ยังไม่พอที่จะทำให้เชื่ออีกเหรอ”

               ฟ้าพราวทิ้งน้ำหนักตัวพิงไหล่สามีอย่างผ่อนคลายมากขึ้น เธอรู้ว่าเขาเป็นคนพูดตรง ไม่ใช่ผู้ชายเจ้าชู้ที่ป้อนคำหวานหลอกล่อผู้หญิงให้ตายใจ

               “บริษัทรถเอารถคันเก่ามาเปลี่ยนให้แล้วนะ เดี๋ยวเราไปรับที่รักที่วังแล้วกลับไร่กันเลย”

               “พี่ดินไม่ลืมที่รักเหรอ”

               “จะลืมสุดที่รักของเมียได้ยังไง” ว่าแล้วก็เอียงหน้าไปจุ๊บหน้าผากภรรยาหนึ่งที “ที่วุ่นวายเมื่อคืนก็เพราะต้องกลับไปรับเจ้าแมวอ้วนนั่นไม่ใช่เหรอ ไม่งั้นป่านนี้ก็กลับถึงไร่กันแล้ว”

               “ฟ้าทิ้งที่รักไม่ได้”

               “รู้”

               “ขอบคุณนะคะ” น้ำเสียงเธอสดใสขึ้น คนเป็นสามีก็เบาใจ

               “ผัวทำดีต้องมีรางวัลนะ”

               “พี่ดิน!” ฟ้าพราวร้องห้ามเสียงดัง ยกสองมือดันใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังจะโน้มลงมาจูบ “ที่นี่ไม่ได้ รอให้กลับถึงไร่ก่อน”