13.2 | วันนี้จะเอาใจเมีย - NC

ฟ้าพราวสะดุ้งตื่นขึ้นมาตอนเช้ามืด ความเสียใจที่ถูกพ่อบังเกิดเกล้าทำร้ายจิตใจยังฝังแน่นอยู่ในความรู้สึก หญิงสาวกวาดตามองไปรอบตัว เห็นว่าเป็นห้องนอนที่ไม่คุ้นตา ไม่ใช่ที่วังดุษฎีรังสรรค์และไม่ใช่ที่ไร่ภูสรวง ถ้าเป็นเวลาปกติเธอคงตกใจมากที่ตื่นขึ้นมาในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย แต่ตอนนี้เธอมีภูริดลนอนอยู่ด้วย เพียงมีเขาอยู่เคียงข้าง โลกนี้ก็ไม่มีอะไรน่ากลัว

            หญิงสาวเบียดตัวเข้าหาอกกว้างของสามีที่คิดว่ากำลังหลับอยู่ ทว่าเขากลับกระชับอ้อมแขนรั้งตัวเธอเข้าไปแนบอกแน่นขึ้น แล้วกดจูบหนักๆ ที่หน้าผากก่อนกระซิบถามพึมพำ

               “ตื่นแล้วเหรอ”

               “ตื่นแล้ว” ตอบเสียงเบาแล้วเงยหน้าขึ้นถามสามีที่ยังคงนอนหลับตาอยู่ “ที่นี่ที่ไหน”

               “บ้านเจ้หลิว” ภูริดลที่อยู่ในชุดนอนของสามีของหรรษาตอบพลางพลิกตัวขึ้นทาบทับบนทรวงอกของภรรยา ดวงตาสีเข้มกวาดมองไปทั่วไปทั่วใบหน้าเรียวเล็ก เห็นว่าเปลือกตาของเธอบวมช้ำ “ร้องไห้จนตาบวมไปหมดเลย” ว่าแล้วก็จูบซับที่เปลือกตาทั้งสองข้างของคนที่นอนอยู่ใต้ร่างเพื่อปลอบประโลมอย่างนุ่มนวล

               การกระทำที่แสนอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อนของเขาทำให้ฟ้าพราวกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

               “ร้องไห้ทำไม ผมยังไม่ได้ทำอะไรคุณหญิงเลยนะ”

               หญิงสาวมองสบตาสามีผ่านม่านน้ำตา ในใจรู้สึกอบอุ่นมาก ตั้งแต่แม่เสียชีวิตไปเมื่อสิบปีก่อน ก็ไม่มีใครเป็นที่พึ่งทางใจให้เธออีกเลย จนกระทั่งได้มาเจอเขา ผู้ชายปากร้าย การกระทำป่าเถื่อน แต่จิตใจอ่อนโยนที่สุด

               “ทำไมไม่แทนตัวเองว่า ‘พี่’ เหมือนเมื่อคืนนี้ละคะ” ฟ้าพราวถามด้วยรอยยิ้ม

               “คุณหญิงได้ยินด้วยเหรอ” ถามแล้วก็ปั้นหน้าไม่ถูก เมื่อคืนเขาเผลอเผยมุมที่อ่อนโยนออกมาเพราะสงสารเธอมากไปหน่อย แต่ตอนนี้พอสติกลับมาครบถ้วนก็รู้สึกกระดากปาก ไม่กล้าพูดแบบนั้นอีกแล้ว

               “ได้ยินค่ะ”

               “ได้ยินอะไรบ้าง” ถามเสียงเบาอ้อมแอ้ม

               “ได้ยินพี่ดินสัญญา ว่าวันนี้จะพาฟ้ากลับบ้านไร่ของเรา” ฟ้าพราวได้ยินเฉพาะประโยคสุดท้ายที่สามีกระซิบบอก ช่วงที่เขาคุยกับหรรษานั้นเธอหลับสนิทอยู่จึงไม่ได้ยิน

               “คุณหญิง” ภูริดลรำพึงเสียงแผ่ว ไม่ชินกับสถานการณ์ละมุนละไมแบบนี้เลยจริงๆ ให้ตายเถอะ

               “จะไม่มีคุณหญิงอีกต่อไปแล้วนะคะ มีแต่ฟ้ากับพี่ดิน” หญิงสาวใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีดันร่างหนาที่ทาบทับอยู่บนลำตัวท่อนบนให้นอนหงายลงกับที่นอนแล้วเป็นฝ่ายพลิกตัวขึ้นนอนพาดบนแผงอกกว้างของเขา

               “คุณหญิง” ชายหนุ่มเบิกตากว้างอย่างคาดไม่ถึงว่าภรรยที่ไม่ประสีประสาเรื่องบนเตียงของเขาจะกล้าทำตัวเป็นฝ่ายรุกแบบนี้

               “เรียกฟ้าสิคะ” ฟ้าพราวแตะปลายนิ้วลงบนริมฝีปากหยักสวยของสามี “ต่อไปนี้ห้ามเรียกคุณหญิงแล้วนะคะ ฟ้าอยากเป็นแค่ฟ้า เมียพี่ดิน” สีหน้าของเธอสลดลงเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ “อีกอย่าง พี่ดินก็เห็นว่าเมื่อคืนนี้ท่านพ่อประกาศตัดขาดกับฟ้าแล้ว”

               “เสียใจมั้ย” คนเป็นสามีถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลพลางจับเส้นผมนุ่มสลวยที่ตกลงมาปิดเสี้ยวหน้าสวยหวานขึ้นไปทัดหูให้

               “เสียใจสิคะ” ตอบแล้วนิ่งไปอึดใจเพื่อข่มความเจ็บปวดเอาไว้ข้างใน “แต่ที่เสียใจมากกว่าคือการที่ท่านพ่อจะให้ฟ้าฟ้องหย่าแล้วเรียกสินสมรสจากพี่ดิน ฟ้าไม่รู้มาก่อนเลยว่าท่านพ่อวางแผนเอาไว้แบบนี้ตั้งแต่แรก”

               “ขอบคุณนะที่ฟ้าไม่เห็นด้วยกับความคิดของท่านพ่อ”

               “ฟ้าบอกแล้วไงว่าฟ้าชอบพี่ดิน ฟ้าจะทำแบบนั้นกับพี่ดินได้ยังไง ส่วนเรื่องท่านพ่อ ฟ้าคงหาโอกาสไปกราบขอโทษท่านทีหลังที่ฟ้าทำตามความต้องการของท่านไม่ได้”

               “ฟ้ารู้ตัวมั้ยว่าฟ้าเป็นผู้หญิงที่น่ารักมาก พี่พยายามทำใจแข็งกับฟ้ามาตลอดแต่ก็ทำไม่สำเร็จ” บอกเสียงนุ่มพลางจับตัวภรรยาพลิกกลับให้ลงมานอนใต้ร่างเขาตามเดิม

               “พี่ดินหมายความว่ายังไง” หญิงสาวใจเต้นตึกตัก คำพูดของเขาเหมือนการเกริ่นนำก่อนสารภาพรัก แต่กระนั้นเธอก็ยังไม่กล้าสรุปเข้าข้างตัวเอง

               “พี่ชอบฟ้า”

               “พี่ดินว่าไงนะ” หญิงสาวเบิกตากว้าง ไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

“พี่ชอบฟ้า” ภูริดลย้ำหนักแน่นแล้วประกบริมฝีปากลงบนเรียวปากนุ่มเนิ่นนาน

               “พอแล้วค่ะพี่ดิน ที่นี่ไม่ใช่บ้านเรานะ ถ้ามีคนเข้ามาจะทำยังไง”  หญิงสาวบอกเสียงหอบด้วยความกังวลเมื่อสามีถอนจูบออก

               “ประตูล็อกอยู่”

               “แล้วถ้ามีคนมาเคาะห้องล่ะ”

               “ยังเช้าอยู่ คนบ้านนี้ยังไม่ตื่นกันหรอก” บอกพลางยันตัวลุกขึ้นนั่งคร่อมบนหน้าขาของภรรยาแล้วถอดเสื้อชุดนอนของตัวเองออก เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามแน่นตึงอันเกิดจากการทำงานในไร่อย่างหนักมากกว่าการตั้งใจเข้ายิมเพื่ออกกำลังกายสร้างกล้ามเนื้อโดยเฉพาะ

               “พี่ดิน...จะ...ทำจริงเหรอคะ” ฟ้าพราวถามสามีเสียงแผ่ว ใบหน้าแดงซ่าน จังหวะหัวใจเต้นถี่รัว

               “ทำกันมาตั้งหลายครั้งแล้วยังกลัวพี่อยู่อีกเหรอ” ถามพลางปลดกระดุมเสื้อชุดนอนแบบเสื้อเชิ้ตแขนสั้นผ้าเนื้อนิ่มของหญิงสาวออกอย่างใจเย็นทีละเม็ดจนหมดแล้วแหวกสาบเสื้อออกจากกัน เผยให้เห็นทรวงอกอวยที่ถูกห่อหุ้มด้วยบราเซียร์สีชมพูอ่อนแบบที่ไม่ได้เสริมฟองน้ำและไม่มีโครงเหล็ก

               “ฟ้าไม่ได้กลัวพี่ดิน แต่ฟ้า...เขิน” ว่าแล้วก็นอนคว่ำหน้าลงกับที่นอน ทำให้ภูริดลที่นั่งทับหน้าขาเธออยู่โงนเงนเสียการทรงตัวไปนิดหนึ่ง ฟ้าพราวได้ยินเขาหัวเราะในลำคอเบาๆ พร้อมกับเสื้อชุดนอนที่ถูกดึงออกจากร่างกายของเธอ ตามด้วยตะขอบราเซียร์ที่ถูกปลดออก

               “ไม่เห็นต้องเขินเลย พี่เคยบอกแล้วไงว่าเอากันเป็นเรื่องธรรมชาติ”

               “พูดแบบนี้อีกแล้วนะ” ฟ้าพราวต่อว่าเสียงอู้อี้ ใบหน้าสวยหวานที่เอียงซบอยู่กับหมอนใบนุ่มแดงจัดด้วยความเขินอาย

               “ไหนฟ้าบอกว่าชอบพี่ไง ให้ความสุขพี่แค่นี้ก็ไม่ได้เหรอ” ภูริดลถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบพลางดึงกางเกงชุดนอนของภรรยาออกพร้อมกับกางเกงชั้นใน จากนั้นกำจัดกางเกงชุดนอนของตัวเองออกอย่างรวดเร็วแล้วทิ้งตัวแนบนาบลงบนร่างเปลือยเปล่าของหญิงสาวที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนที่นอน ใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาปราศจากหนวดเคราซุกไซ้ที่ซอกคอขาวละมุน มือข้างหนึ่งสอดเข้าไปใต้ร่างเล็กแล้วฟอนเฟ้นทรวงอกอวบสลับกับบดขยี้ปลายยอดอย่างเร่าร้อน

               “อื้อ...พี่ดินเอาแต่ใจตัวเองอีกแล้วนะ” เสียงหวานต่อว่าต่อขานด้วยความซ่านสยิว ยิ่งเขาเลื่อนมืออีกข้างหนึ่งลงไปป้วนเปี้ยนบริเวณเนินเนื้อเบื้องล่างแล้วสะกิดตุ่มติ่งที่ไวต่อความรู้สึกพร้อมพูดยั่วเย้าที่ข้างหู

“วันนี้จะเอาใจเมีย”