16.2 | ทำตัวน่าสงสัย

               ตั้งแต่ฟ้าพราวมาอยู่ด้วย ภูริดลก็เจริญอาหารขึ้นมาก เพราะภรรยาของเขารสมือดี อีกทั้งยังสรรหาเมนูใหม่ๆ มาทำให้กินไม่ซ้ำกันในแต่ละวัน เมนูที่อร่อยเหนือความคาดหมายคือ ‘ยำมะเขือยาวเผา’ สูตรชาววังที่เขาเคยห้ามไม่ให้เธอทำ เนื่องจากชื่อไม่เป็นมงคล เห็นแล้วอะไรบางอย่างในตัวเขาพานจะเหี่ยวเฉาตามไปด้วย แต่สุดท้ายเธอก็แอบทำมาให้เขากินจนได้

“อิ่มแล้วเหรอ” ภูริดลถามเมื่อเห็นภรรยารวบช้อนแล้วยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม

               “ค่ะ”

               “ไม่สบายหรือเปล่า พักนี้กินข้าวอย่างกับแมวดม อ้อ...แมวบ้านอื่นนะ แมวบ้านเรากินดุยิ่งกว่าพายุ”

               หญิงสาวที่มีสีหน้าอ่อนเพลียอดยิ้มไม่ได้เมื่อสามี ‘แขวะ’ แมวสุดที่รักของเธอซึ่งเป็นคู่กัดของเขา “ช่วงนี้ไม่รู้เป็นอะไร รู้สึกเพลียๆ แล้วก็ง่วงนอนตลอดเวลาเลย”

               “ออกไปซื้อของเข้าบ้านไหวหรือเปล่า ถ้าไม่ไหวพี่ไปคนเดียวได้นะ”

               “ไหวค่ะ” ตอบรับแล้วก็หาวจนน้ำตาเล็ด “ฟ้าไปดูของใช้ในตู้ก่อนนะคะที่ว่ามีอะไรต้องซื้อเพิ่มบ้าง” ว่าแล้วก็ลุกขึ้นอย่างกะทันหันจึงเกิดอาการหน้ามืด ต้องเอามือเกาะขอบโต๊ะไว้

               ภูริดลรีบลุกขึ้นประคอง “เป็นอะไร”

               “อยู่ๆ ก็หน้ามืดค่ะ” หญิงสาวยืนนิ่งครู่หนึ่งจนอาการดีขึ้น “ไม่เป็นไรแล้วค่ะ ฟ้าไปเช็คของแป๊บนึงนะคะ”

               “ไปเถอะ พี่จะเก็บโต๊ะ ล้างจานให้เอง” เมื่อก่อนภูริดลจะมีมะเหมี่ยวหรือไม่ก็แม่ของเธอมาทำงานบ้านพวกนี้ให้ แต่หลังจากแต่งงาน เขาก็โอนงานบ้านทั้งหมดมาให้ฟ้าพราวทำเพื่อหวังจะแกล้งให้ทนไม่ไหว ทว่าเธอกลับยอมทำทุกอย่างด้วยความเต็มใจ ทำแม้กระทั่งซักกางเกงชั้นในให้เขา ซึ่งเขาไม่คิดว่าราชนิกุลผู้สูงศักดิ์จะยอมทำ ระยะหลังเขาจึงต้องช่วยเธอทำงานบ้านบ้างเพราะทนละอายใจไม่ไหว

ฟ้าพราวมาเช็คของใช้ในบ้านในตู้เก็บของ จำพวกครีมอาบน้ำ แชมพูสระผม ยาสีฟัน แปรงสีฟัน ครีมโกนหนวด นำยาล้างห้องน้ำ น้ำยาล้างจานและอื่นๆ มีหลายหลายอย่างที่ต้องซื้อเพิ่ม แต่พอมองไปยังช่องเก็บผ้าอนามัยก็รู้สึกเอะใจ เนื่องจากเลยวันที่ประจำเดือนควรจะมาสามวันแล้ว หญิงสาวใจหายวาบ ยกมือขึ้นจับหน้าท้องตัวเอง สีหน้ากังวลหนักมาก

               ฟ้าพราวนั่งหลับมาในรถตั้งแต่ออกจากไร่จนกระทั่งมาถึงห้างสรรพสินค้าในเมือง 

               “ตื่นได้แล้วฟ้า ถึงแล้ว” ภูริดลเขย่าตัวภรรยาเบาๆ เธอลืมตาขึ้น ยกหลังมือขึ้นเช็ดมุมปาก เขาเห็นแล้วอดขำไม่ได้ “หลับน้ำลายยืดอย่างเด็กสามขวบ”

               หญิงสาวค้อนขวับแล้วลงจากรถ เดินนำเข้าไปด้านใน

               “ซื้ออะไรบ้าง” ภูริดลถาม

               “ของใช้ในบ้าน ฟ้าลิสต์รายการไว้แล้ว พี่ดินไปซื้อเหมือนเดิมนะคะ” ฟ้าพราวส่งรายการของที่ต้องซื้อซึ่งจดบันทึกไว้ในโทรศัพท์มือถือให้สามีทางแอปพลิเคชั่นไลน์ “อันไหนไม่แน่ใจถ่ายรูปส่งมาให้ฟ้าดูก่อนนะคะ”

               “รู้แล้ว” มาซื้อของเข้าบ้านด้วยกันทุกวันอาทิตย์หลายครั้งจนภูริดลรู้หน้าที่ของตัวเองหมดแล้วว่าต้องทำอะไรบ้าง 

เพื่อความรวดเร็ว ฟ้าพราวจะให้เขาแยกไปซื้อของอุปโภคบริโภคที่ซื้อง่าย จำพวกแชมพูสระผม กาแฟ น้ำตาล น้ำปลา ซอสต่างๆ ส่วนเธอจะแยกไปซื้อของสดในซุปเปอร์เพื่อนำไปประกอบอาหาร

               “ซื้อของเสร็จแล้วมาเจอกันที่รถเลยนะคะ” พูดจบ ฟ้าพราวก็รีบแยกตัวออกไปอย่างมีพิรุธ แต่เดินไปได้แค่สามก้าว ภูริดลก็เรียกเสียงดังจนเธอสะดุ้ง

               “ฟ้า”

               “คะ”

               “รอบนี้ไม่ซื้อผ้าอนามัยเหรอ” ชายหนุ่มถามหลังจากดูรายการของที่ต้องซื้อ

               ฟ้าพราวใจหายวาบ ตอบอึกอัก “เอ่อ...ของเก่ายังเหลือเยอะอยู่เลยค่ะ”

               ภูริดลพยักหน้ารับแบบไม่ติดใจอะไร ฟ้าพราวรีบเดินออกไป แต่แล้วสามีของเธอก็เรียกอีก

               “ฟ้า”

               หญิงสาวชะงักกึกแล้วหันกลับมา “คะ?”

               “เดินช้าๆ ก็ได้ เดี๋ยวหน้ามืดกลิ้งตกบันไดเลื่อน”

               “ค่ะ” ยิ้มแหยแล้วค่อยๆ เดินออกไปช้าๆ ไม่ให้เป็นที่ผิดสังเกตของสามีอีก

               ระหว่างที่หยิบของตามที่ฟ้าพราวจดให้ใส่รถเข็น จิตใจของภูริดลก็พะวงอยู่แต่กับภรรยาที่กำลังไม่สบาย อีกทั้งจิตใจก็ดูเหมือนจะไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ชายหนุ่มรีบหยิบของด้วยความรวดเร็วกว่าทุกครั้งแล้วตามไปดูภรรยาที่ซุปเปอร์ ขณะลงบันไดเลื่อนมาได้ครึ่งชั้น เขาเห็นฟ้าพราวถือถุงของเต็มสองมือเดินออกมาจากซุปเปอร์ เธอมองซ้ายมองขวาเหมือนกลัวใครจะมาเห็นแล้วผลุบหายเข้าไปในร้านขายยาที่อยู่ใกล้กับซุปเปอร์

               “ไม่สบายก็ไม่ยอมไปหาหมอ มาซื้อยากินเองมั่วซั่ว” ภูริดลบ่นงึมงำด้วยความเป็นห่วง

               ฟ้าพราวแอบเข้ามาในร้านขายยา มองซ้ายมองขวาแล้วบอกกับพนักงานเบาๆ “ซื้อที่ตรวจการตั้งครรภ์ค่ะ”

               “ยี่ห้ออะไรคะ”

               “อะไรก็ได้ค่ะ”

               พนักงานหยิบสินค้าออกมากำลังจะใส่ถุงพลาสติกใบเล็กให้ แต่ฟ้าพราวรีบคว้ามันไปยัดใส่กระเป๋าถือเสียก่อน

“ไม่ต้องใส่ถุงค่ะ”

จ่ายเงินเสร็จ ฟ้าพราวก็รีบเดินก้มหน้าก้มตาออกจากร้าน และด้วยความที่ไม่ได้มองทาง จึงเดินชนคนที่กำลังเดินสวนเข้ามาในร้าน พอเงยหน้าขึ้นเพื่อจะกล่าวคำขอโทษก็ได้แต่ทำตาโต อ้าปากค้าง

               “นี่ผัวไง ตกใจอะไรขนาดนั้น”

               “พี่ดินมาทำอะไรที่ร้านขายยา”

               “แล้วฟ้ามาทำอะไร ถ้าไม่สบายก็ไปหาหมอดีกว่า ซื้อยากินเองไม่ดีหรอก”

               ฟ้าพราวอึกอัก คิดหาคำตอบแทบไม่ทัน “เอ่อ...ฟ้าแค่จะมาซื้อวิตามินบำรุงร่างกายทั่วไปค่ะ ช่วงนี้เพลียๆ คิดว่ากินวิตามินบีรวมซะหน่อย น่าจะช่วยได้”

               “แล้วไหนวิตามิน”

               “ไม่มียี่ห้อที่ฟ้าเคยกินค่ะ”

               ภูริดลพยักหน้ารับทราบเหมือนไม่ติดใจอะไร “รออยู่ตรงนี้แป๊บนึงนะ”

               “พี่ดินจะไปไหนคะ”

               “จะเข้าไปซื้อถุงยางอนามัย” เขาแกล้งตอบเสียงดัง

               “เบาๆ สิพี่ดิน คนมองกันใหญ่เลยเห็นมั้ย” ฟ้าพราวดุสามีหน้าแดง “ฟ้าไปรอที่รถละกัน รีบตามมานะคะ”

               “อื้อ” ภูริดลตอบรับแล้วเดินเข้าไปในร้าน ตรงเข้าไปหาพนักงานคนที่ฟ้าพราวซื้อของด้วยเมื่อครู่ “ผู้หญิงผมยาวๆ สวมเสื้อสีขาวเมื่อกี้มาซื้อยาอะไร”

               พนักงานทำท่าไม่อยากบอก เพราะถือเป็นเรื่องส่วนตัวของลูกค้า

               “ผู้หญิงคนนั้นเป็นภรรยาผมเอง เมื่อกี้ผมยังยืนคุยกับเธออยู่หน้าร้านเลย คุณก็น่าจะเห็น”

               “เห็นค่ะ” พนักงานครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วยอมบอก “มาซื้อเครื่องตรวจการตั้งครรภ์ค่ะ”

               ภูริดลใจหายวาบเมื่อรู้ว่าฟ้าพราวกำลังสงสัยว่าตัวเองจะตั้งครรภ์ แต่อีกใจหนึ่งก็โกรธ ที่มีปัญหาอะไรแล้วไม่ยอมคุยกันตามตรง