7.1 | หย่าเหรอ!

ฟ้าพราวนั่งรอรถสองแถวอยู่ที่ม้านั่งยาวใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าไร่ พอสายหน่อยแดดก็เริ่มแรงขึ้น อุณหภูมิในร่างกายของหญิงสาวก็เริ่มสูงขึ้นเช่นกัน อาการปวดหัวก็เริ่มมากขึ้น แต่เธอก็กัดฟันทน ความเจ็บป่วยทางร่างกายเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดทางใจที่ได้รับจากภูริดล

               “คุณฟ้าจะไปไหนคะ” ม่านไหมที่มีรีสอร์ตอยู่ติดกับไร่ชาของภูริดลขับรถผ่านมา เธอจอดรถแล้วเปิดกระจกทักทาย

               “จะกลับกรุงเทพค่ะ”

               “แล้วพี่ดินไปไหนคะ ทำไมไม่ไปส่ง”

               “คุณดินไม่ว่างค่ะ ทำงาน” ไม่อยากบอกเหตุผลที่แท้จริงว่า โดนเขาไล่ออกจากไร่

               “แล้วนี่จะไปยังคะ นั่งเครื่องกลับหรือเปล่า”

               “ใช่ค่ะ” ฟ้าพราวโทรศัพท์ไปยืมเงินเพื่อนสนิท แล้วจัดการจองตั๋วเครื่องบินผ่านแอปพลิเคชั่นในโทรศัพท์มือถือไว้เรียบร้อยแล้ว

               “งั้นก็ขึ้นรถเลยค่ะ เดี๋ยวฉันไปส่ง”

               “ไม่รบกวนดีกว่าค่ะ” ใครจะอยากยุ่งกับผู้หญิงที่จ้องจะงาบสามีตัวเองอยู่

               “ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ ฉันกับพี่ดินสนิทกันมาก มีอะไรก็ช่วยเหลือกันตลอดอยู่แล้ว” ม่านไหมจงใจเน้นคำว่า ‘สนิทกันมาก’ เป็นพิเศษ คล้ายจะประกาศตัวว่าเธอก็เป็นคนสำคัญของภูริดลไม่น้อยกว่าฟ้าพราว

               “ถ้างั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะคะ” หญิงสาวยอมรับความช่วยเหลือจากอีกฝ่าย เพราะปวดหัวมากจนทนนั่งตากแดดอยู่ตรงนี้ไม่ไหวแล้ว อีกทั้งเจ้าแมวอ้วนที่ชินกับการอยู่แต่ในห้องแอร์ก็เริ่มออกอาการงอแงจนเธอนึกสงสาร

               ม่านไหมลงมาช่วยฟ้าพราวยกกระเป๋าเดินทางใส่ท้ายรถ “คุณฟ้าไม่ต้องเป็นห่วงพี่ดินนะคะ ช่วงที่คุณฟ้าไม่อยู่ ฉันจะดูแลพี่ดินให้เอง แต่จะว่าไป ปกติฉันก็ดูแลพี่ดินแทบจะทุกเรื่องอยู่แล้ว จนใครๆ ก็คิดว่าฉันกับพี่ดินเป็นแฟนกัน” พูดแล้วก็หัวเราะคิกคัก “บ้าจริงๆ เลยนะคะ ทำไมถึงคิดอย่างนั้นกันไปได้”

               ฟ้าพราวเพียงแค่ยิ้มรับแล้วเดินหนีไปขึ้นรถ เธอมองไม่ผิดจริงๆ ผู้หญิงคนนี้ชอบสามีของเธอ แต่ก็ช่างเถอะ ในเมื่อตอนนี้เรื่องระหว่างเธอกับภูริดลจบลงแล้ว เขาจะไปหัวหกก้นขวิดกับใครก็เรื่องของเขา

               หลังจากรถของม่านไหมแล่นออกไปได้สักพัก ภูริดลก็ขับรถออกมา เขามองไปยังม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ที่คนงานในไร่และชาวบ้านละแวกนี้มักจะมานั่งรอรถสองแถวกันแต่ไม่เห็นแม้เงาของภรรยา มีเพียงผ้าพันคอแบรนด์เนมราคาแพงระยับถูกลืมทิ้งไว้บนม้านั่ง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นของฟ้าพราว เพราะคนแถวนี้ไม่มีใครใช้ของฟุ่มเฟือยแบบนี้

ชายหนุ่มก้าวลงจากรถไปเก็บผ้าพันคอผืนนั้นขึ้นมา แล้วอดไม่ได้ที่จะยกขึ้นมาดม มันเป็นกลิ่นเดียวกับผิวเนื้ออ่อนนุ่มของเธอที่เขาได้ดอมดม ไล้เลียและกลืนกินมาทั้งคืน กลิ่นของเธอยังติดอยู่ที่ปลายจมูก รสชาติของเธอยังติดอยู่ที่ปลายลิ้น และถ้อยคำตัดพ้อของเธอก็ยังดังก้องอยู่ในใจของเขา

‘เลิกสนุกกับคนอื่นแล้วมาสนุกกับฉันแค่คนเดียวได้มั้ย’

“บ้าเอ๊ย!” ภูริดลสบถกับตัวเอง มือหยาบกร้านกำผ้าพันคอของภรรยาไว้แน่น เขายอมรับว่าเขา ‘ติดใจ’ เธอมาก และยังอยากสนุกกับเธออีกทุกวัน ทุกคืน เมื่อคิดได้ดังนั้น ชายหนุ่มก็รีบกลับขึ้นรถแล้วขับออกไป จุดหมายปลายทางคือสนามบิน

“ขอบคุณมากนะคะคุณไหมที่มาส่ง” ฟ้าพราวกล่าวขอบคุณแล้วลากกระเป๋าเดินทางพร้อมกับอุ้มแมวเข้าไปในอาคารผู้โดยสาร จัดการเช็กอิน โหลดกระเป๋า และดูแลจนที่รักถูกจับเข้ากรงเพื่อเตรียมโหลดลงห้องปรับอุณหภูมิใต้ท้องเครื่องเรียบร้อยแล้วจึงเดินเตร็ดเตร่ออยู่ภายในอาคารผู้โดยสารอีกสักพัก เพราะยังเหลือเวลาอีกมากกว่าจะถึงเวลาเรียกขึ้นเครื่อง เธอยังไม่อยากเข้าไปนั่งแกร่วอยู่ในเกตเป็นเป็นเวลานาน

               “คุณดิน!” หญิงสาวเผลออุทานเมื่อเห็นสามีเดินจ้ำเข้ามา สายตาของเขากวาดมองไปทั่ว และกำลังจะหันมาทางเธอ ฟ้าพราวรีบหลบเข้ามุมก่อนที่เขาจะเห็น “อย่าเดินมาทางนี้สิ” เธอบ่นเบาๆ เมื่อเขาเดินมาหยุดตรงมุมที่เธอซ่อนตัวอยู่

               ภูริดลทำจมูกฟุดฟิดเมื่อได้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นเดียวกับที่ภรรยาของเขาใช้ ชายหนุ่มกวาดตามองหาเจ้าของกลิ่น และกำลังจะเดินเลี้ยวเข้าไปในมุมที่หญิงสาวซ่อนตัวอยู่ ถ้าเลี้ยวเข้าไปคือจ๊ะเอ๋กันแน่ ทว่ามีมือเล็กๆ มือหนึ่งยื่นมาดึงแขนของเขาเอาไว้เสียก่อน ฟ้าพราวถึงกับเป่าปากโล่งอก

               “พี่ดิน”

               “อ้าวไหม บังเอิญเจอกันอีกแล้วนะ” ชายหนุ่มหันมาทักทาย

               ม่านไหมยิ้มอย่างใสซื่อ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่เธอมาเจอเขาที่นี่ แต่เพราะระหว่างที่ขับรถออกจากสนามบิน เธอเห็นรถของเขาขับสวนเข้ามาพอดี จึงวนรถกลับเข้ามาในนี้อีกรอบ “พี่ดินมาตามคุณฟ้าเหรอคะ”

               “รู้ได้ยังไง” ภูริดลแปลกใจ

               “ไหมเป็นคนมาส่งคุณฟ้าที่สนามบินค่ะ ไม่ต้องทำหน้างง” บอกพลางแตะปลายนิ้วลงที่หว่างคิ้วของชายหนุ่มที่ขมวดมุ่นแล้วคลึงเบาๆ ให้เขาคลายกล้ามเนื้อบริเวณนั้นออก “ไหมขับรถผ่านหน้าไร่ เห็นคุณฟ้านั่งรอรถสองแถวอยู่เลยอาสามาส่งค่ะ”

               “อ๋อ...” ภูริดลพยักหน้ารับ แล้วถอยหลังออกห่างหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่างไม่ให้ใกล้ชิดกันมากเกินไป

               ‘สนิทกันมากถึงขนาดแตะเนื้อต้องตัวกันอย่างนี้เลยเหรอ!’

ฟ้าพราวที่แอบดูอยู่ในซอกคิดในใจอย่างกรุ่นโกรธ แต่แล้วก็งงตัวเอง ว่าจะโกรธทำไม ในเมื่อเธอไม่ได้รักเขาสักหน่อย

               “พี่ดินคะ ไหมถามอะไรตรงๆ สักอย่างได้มั้ยคะ” ปั้นหน้าทำเหมือนเกรงใจเหลือเกิน

               “ถามมาสิ ถ้าตอบได้พี่จะตอบ”

               “พี่ดินไม่ได้แต่งงานกับคุณฟ้าเพราะรักกันใช่มั้ยคะ เรารู้จักกันมานาน ถ้าพี่ดินคบกับคุณฟ้ามาก่อนหน้านี้ ไหมต้องรู้ แต่นี่อยู่ๆ พี่ดินก็บอกว่าแต่งงานกับคุณฟ้าแบบกะทันหัน ไหมว่ามันแปลกๆ”

               ภูริดลแค่นหัวเราะในลำคอก่อนตอบไปตามตรง “พี่ไม่ได้อยากแต่งหรอก แต่พ่อบังคับ พี่ไม่อยากมีปัญหากับพ่อ เพราะแค่ปัญหาเก่าก็แทบจะมองหน้ากันไม่ติดอยู่แล้ว ก็เลยแต่งๆ ไปให้มันจบเรื่อง”

               ‘ฉันก็ไม่อยากแต่งกับคนเถื่อนแบบคุณนักหรอก’

ฟ้าพราวเถียงในใจแล้วก้มมองเวลาที่นาฬิกาข้อมือ เห็นว่าใกล้ได้เวลาขึ้นเครื่องแล้ว จึงเดินตัวลีบๆ หลบออกไปอีกทาง ปล่อยให้สามีชาวไร่ของเธอคุยกับสาว ‘คนสนิท’ ต่อไป

               “เอ่อ พี่ดินคะ ถ้าไหมพูดอะไรไป พี่ดินอย่าโกรธไหมนะคะ ไหมแค่หวังดี ไม่อยากให้พี่ดินโดนสวมเขา”

               “สวมเขา!?”

               “ค่ะ” ม่านไหมปั้นหน้าสงบเสงี่ยมเป็นผู้หวังดีแต่แอบประสงค์ร้ายได้อย่างแนบเนียน “ไหมว่าคุณฟ้าน่าจะมีคนรักอยู่แล้วนะคะ ตอนที่นั่งรถมาด้วยกัน ไหมได้ยินคุณฟ้าคุยโทรศัพท์กับคนชื่อ ‘แจ็ค’ จี๋จ๋ากันน่าดูเลย เห็นนัดแนะกันให้ไปรอรับที่สนามบินดอนเมืองด้วย”

               ภูริดลขบกรามแน่นแล้วทำท่าจะเดินเข้าไปในเกต

               “พี่ดินจะไปไหนคะ” ม่านไหมรีบคว้าแขนเขาไว้

               “จะไปตามฟ้ากลับไร่”

               “ไม่ทันแล้วค่ะ เครื่องน่าจะออกไปแล้ว” หญิงสาวโกหกหน้าตายทั้งที่รู้เวลาเครื่องออกของฟ้าพราวอยู่แล้ว “ถ้าพี่ดินไม่ได้รักคุณฟ้า ก็น่าจะใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างในการหย่าได้นะคะ คุณพ่อพี่ดินน่าจะเข้าใจ”

               “หย่าเหรอ!” เขาทวนคำเสียงรอดไรฟันอย่างเกรี้ยวกราด ฝันไปเถอะ ฟ้าพราวจะเป็นอิสระได้ก็ต่อเมื่อเขา ‘หมดสนุก’ ในตัวเธอแล้วเท่านั้นแหละ