เข้าสู่ระบบแชร์
6.3 | อยากไปไหนก็เชิญ
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-22 20:20:39“จะทายาให้” เมื่อเธอไม่ยอมอ้าขาออกตามคำสั่ง เขาจึงจับต้นขาเธอแยกออกด้วยตัวเอง แล้วป้ายยาลงตรงจุดบอบช้ำ ค่อยๆ ลูบไล้ให้ทั่วอย่างอ่อนโยน
“อื้อ...คุณ...พอแล้ว” ฟ้าพราวบอกเสียงสั่น สัมผัสของเขาทำให้เธอร้อนผ่าวไปทั้งตัวอีกแล้ว
“เจ็บอยู่ยังมีอารมณ์อีกเหรอ” เขาหัวเราะเสียงทุ้มต่ำในลำคอที่ข้างหูเธออย่างเย้ยหยัน
“ฉันร้องเพราะเจ็บต่างหาก” เธอแก้ตัว แต่เขาก็รู้ทัน
“ตรงนี้ของคุณเปียกแล้ว” เขาแกล้งสอดปลายนิ้วเข้าไปบริเวณจุดอ่อนไหวที่ชุ่มฉ่ำนิดหนึ่งแล้วชักออก
“ฮื่อ...ขี้แกล้ง นิสัยไม่ดี” หญิงสาวกัดฟันข่มความรู้สึกแล้วดันตัวออกจากวงแขนแข็งแกร่งแล้วเดินหนีเข้าบ้าน แต่ก็ก้าวขายาวมากไม่ได้ เพราะเจ็บระบมที่กึ่งกลางกาย
ภูริดลเดินตามไปช้อนตัวภรรยาขึ้นอุ้มแล้วพาไปวางบนเตียงนอนนุ่มในห้องนอน เขาจูบหนักๆ ที่ริมฝีปากของเธอครั้งหนึ่งอย่างอดใจไม่ไหว
“ไม่เอาแล้วนะ ฉันเจ็บจะตายอยู่แล้วไม่เห็นหรือไง แล้วก็โกรธคุณอยู่ด้วย”
“โกรธอะไร”
“โกรธที่คุณมีผู้หญิงเยอะ แล้วก็พูดจาไม่ดีกับฉัน”
“ทำตัวน่ารำคาญ อยากโกรธก็โกรธไปเลย ผมไม่สนใจหรอก” ว่าแล้วก็เดินไปปิดไฟแล้วคลานขึ้นมานอนบนเตียงเคียงข้างภรรยา เธอพลิกตัวหันหลังให้เขาแล้วขยับตัวหนี เขาตามไปสวมกอดเธอจากทางด้านหลัง ซุกไซ้ใบหน้าที่เต็มไปด้วยหนวดเคราเข้ากับซอกคอหอมละมุน ยิ่งเธอเอียงคอหนีเพราะจั๊กจี้เขาก็ยิ่งแกล้งถูไถแรงขึ้น
“ถอยไป ไม่ต้องมากอด”
“งั้นไปกอดคนอื่นก็ได้” เขาคลายอ้อมกอดจากเธอแล้วพลิกตัวนอนหงายมองเพดานห้องผ่านความมืดสลัวที่มีเพียงแสงจันทร์นวลส่องผ่านเข้ามาทางม่านหน้าต่าง
“เรื่องของคุณ” บอกเสียงเรียบโดยยังนอนตะแคงข้างหันหลังให้เขาอยู่
“แน่ใจ...?”
“ถ้าคุณจะทำ ฉันห้ามได้เหรอ”
“ไม่ได้”
“แล้วจะถามทำไม”
ต่างฝ่ายต่างนอนเงียบในความมืดอยู่พักใหญ่ แล้วฟ้าพราวก็เป็นฝ่ายพูดขึ้นอีกครั้ง
“ฉันเป็นคนนะคุณ มีความรู้สึก ฉันพยายามทำดีกับคุณ ฉันยอมมอบ ‘ครั้งแรก’ ให้คุณ” หญิงสาวเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพูดต่อ “คุณไม่จำเป็นต้องรักฉันก็ได้ แต่อย่าทำเหมือนฉันเป็นแค่เครื่องบำบัดความใคร่ได้มั้ย ถ้าคุณใจร้ายกับฉันมาก ฉันอาจจะทนไม่ไหวแล้วหนีคุณไปก็ได้นะ”
“อยากไปไหนก็เชิญ ไปพรุ่งนี้เลยก็ได้”
“แน่ใจเหรอที่พูด”
“อือ” ภูริดลส่งเสียงตอบรับในลำคอเบาๆ “ห้าสิบล้านที่ผมเสียให้พ่อคุณหญิง ถือว่าเป็นค่าตัวที่ผมเอาคุณหญิงไปตั้งหลายรอบก็แล้วกัน”
“ฉันมีค่าแค่นี้เองเหรอ”
“มากไปด้วยซ้ำ” เขาตอบเสียงแข็งกระด้างแล้วลุกจากเตียงเดินออกไปนอกห้อง ปล่อยให้ฟ้าพราวนอนน้ำตาไหลในความมืดเพียงลำพัง
ฟ้าพราวตื่นขึ้นมาตอนหกโมงเช้า แสงแดดอ่อนๆ ส่องเข้ามาทางม่านหน้าต่างพร้อมกับสายลมเย็นพัดเข้ามาให้รู้สึกปรอดโปร่ง ที่นอนข้างตัวเธอว่างเปล่าและเย็นเฉียบ เมื่อคืนนี้ภูริดลคงไม่ได้กลับเข้ามานอนในห้อง หญิงสาวนอนลืมตามองเพดานอยู่ครู่หนึ่งจนหายงัวเงียแล้วจึงลุกขึ้น แต่เพียงแค่ขยับขาลงจากเตียงก็เจ็บระบมที่กึ่งกลางกาย เมื่อคืนนี้สามีของเธอทายาให้แล้ว แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรสักเท่าไหร่ เพราะเช้านี้มันเจ็บมากกว่าเดิมเสียอีก
หญิงสาวเดินเข้าไปในห้องน้ำอย่างอ่อนเพลีย อ่างล้างหน้าเปียก แปรงสีฟันของภูริดลก็เปียก เขาคงตื่นแล้ว และเข้ามาใช้ห้องน้ำ แล้วก็คงออกไปทำงานในไร่แล้ว
“ก็ดี...จะได้ไม่ต้องเห็นหน้ากันอีก” ฟ้าพราวพึมพำกับตัวเองเบาๆ แล้วรีบอาบน้ำแต่งตัว เสร็จแล้วเก็บเสื้อผ้าเท่าที่จำเป็นใส่กระเป๋าเดินทางใบเล็ก เธอถอดแหวนแต่งงานซึ่งเป็นแหวนทองคำเกลี้ยงที่ภูริดลสวมให้ที่นิ้วกลางออกแล้ววางทิ้งไว้ที่โต๊ะเครื่องแป้ง
เมี้ยว...
เจ้าแมวอ้วนเดินเข้ามาในห้อง เกลือกใบหน้าที่เต็มไปด้วยขนนุ่มนิ่มเข้ากับข้อเท้าของเจ้านายสาว เธอจึงอุ้มมันขึ้นมา
“กลับไปอยู่ที่วังกันนะที่รัก”
ฟ้าพราวอุ้มแมวด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างลากกระเป๋าเดินทางออกไปที่หน้าบ้านด้วยสีหน้าและแววตาที่เด็ดเดี่ยว ในเมื่อเขาไล่ เธอก็จะไป และไปแบบไม่มีอะไรติดค้างกันด้วย เพราะเธอได้มอบสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตให้เขาไปแล้ว
“คุณฟ้าจะไปไหนจ๊ะ” เด็กสาววัยรุ่นหน้าตาจิ้มลิ้มรีบจอดจักรยานแล้วเข้ามายืนขวางหน้าดักทางฟ้าพราวเอาไว้
“เธอเป็นใคร รู้จักฉันด้วยเหรอ”
“หนูชื่อมะเหมี่ยว เป็นลูกหัวหน้าคนงานในไร่”
“แล้วรู้จักชื่อฉันได้ยังไง”
“นายดินบอกว่ามีผู้หญิงสวยๆ อยู่ที่บ้านนายคนนึง ชื่อฟ้า เป็นเมียนาย ให้หนูมาดูแล เพราะดูเหมือนคุณฟ้าจะไม่สบาย”
“ฉันเนี่ยนะไม่สบาย” ฟ้าพราวถามสีหน้างุนงง
“นายบอกว่าคุณฟ้าตัวร้อน เหมือนแผลจะอักเสบ เลยให้หนูมาทำข้าวต้มให้กินแล้วก็หายาให้คุณกินด้วย”
ฟ้าพราวยกมือขึ้นแตะหน้าผากและลำคอของตัวเอง ถึงได้รู้ว่าเธอตัวร้อนรุมจริงๆ เขารู้ได้ยังไง
“คุณฟ้าเป็นแผลตรงไหนจ๊ะ ให้หนูช่วยล้างแผลใส่ยาให้ด้วยมั้ย” มะเหมี่ยวถามประสาซื่อ แต่ทำเอาคนถูกถามปั้นหน้าไม่ถูกกันเลยทีเดียว
“ไม่เป็นไรจ้ะ ฉันดูแลตัวเองได้”
“แล้วนี่คุณฟ้าจะไปไหน” เด็กสาวมองไปที่กระเป๋าเดินทางในมือผู้เป็นภรรยาของเจ้านาย
“กลับบ้าน”
“นายรู้หรือเปล่าว่าคุณฟ้าจะกลับบ้าน”
“รู้ เขาเป็นคนบอกให้ฉันไปเอง”
“อ้าว...อะไรของนาย รู้อยู่แล้วว่าคุณฟ้าจะไม่อยู่ แล้วสั่งให้หนูมาดูแลทำไมเนี่ย” เด็กสาวบ่นอุบ
“เขาคงทำงานหนักจนเบลอมั้ง” ฟ้าพราวนิ่วหน้า เริ่มรู้สึกปวดหัวขึ้นมานิดๆ “มะเหมี่ยวจ้ะ ถ้าฉันจะไปสนามบินนี่ไปยังไง แถวนี้มีรถสองแถวหรือเปล่า”
“มีรถสองแถวผ่านหน้าไร่จ้ะ แต่ต้องไปต่อรถในเมืองไปสนามบินอีกที” บอกแล้วก็ขมวดคิ้วสงสัย “ทำไมคุณฟ้าไม่ให้นายขับรถไปส่งละจ๊ะ จะนั่งสองแถวไปให้ลำบากทำไม กระเป๋าก็หนัก แถมยังมีแมวอีก”
“ฉันไม่อยากรบกวนเขาน่ะ เกรงใจ”
“เป็นผัวเมียกันทำไมต้องเกรงใจด้วย”
ฟ้าพราวเพียงแค่ยิ้ม แต่ไม่ได้อธิบายอะไร
“แล้วคุณฟ้าจะกลับมาเมื่อไหร่”
“ฉันคงไม่กลับมาที่นี่แล้ว”
“อ้าว” มะเหมี่ยวทำหน้างงหนักกว่าเดิม
“ฉันต้องไปแล้วนะ” ว่าแล้วก็ลากกระเป๋าเดินออกไปทางหน้าไร่
มะเหมี่ยวมองตามหลังฟ้าพราวไปด้วยสีหน้างุนงง แล้วรีบขี่จักรยานไปหาภูริดลในไร่ แต่กว่าจะไปถึงจุดที่เขาทำงานอยู่ก็ใช้เวลาเกือบสิบห้านาที
“นายดิน” เด็กสาวหอบแฮ่ก เพราะเร่งปั่นจักรยานมาอย่างเร็วสุดชีวิต
“มีอะไร”
“เมียนายไปแล้วนะ”
“ไปไหน” ชายหนุ่มหน้านิ่ง ข่มความร้อนใจเอาไว้
“กลับบ้าน คุณฟ้าบอกว่านายเป็นคนบอกให้ไปเอง แต่หนูว่ามันแปลกๆ ที่นายไม่ไปส่งคุณฟ้าที่สนามบิน เลยรีบมาถามนายเนี่ย นายทะเลาะอะไรกับเมียหรือเปล่า”
“เปล่า” ปฏิเสธเสียงห้วน ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าเมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้น
“ก็เมียนายบอกว่าจะไม่กลับมาที่นี่อีกแล้ว หน้าตาดูเศร้าๆ ด้วย ถ้าไม่ได้ทะเลาะกันแล้วเมียนายจะหอบเสื้อผ้า หอบแมวหนีไปทำไม”
ภูริดลนิ่งเงียบไม่ตอบอะไร
“ถ้าทะเลาะกันก็รีบตามไปง้อคุณฟ้านะนาย เป็นผัวต้องง้อเมียนะ”
“แก่แดด” เขาดุหน้านิ่ง
“ตามไปตอนนี้ยังทันนะจ๊ะนาย คุณฟ้าน่าจะยังนั่งรอรถสองแถวอยู่หน้าไร่นั่นแหละ”
“ไม่ตาม! อยากไปไหนก็ไปเลย ไม่ง้อ!!!” ภูริดลบอกด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้างแล้วเดินหนีไปทำงานต่อ
บทล่าสุด
ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+ ตอนพิเศษ 3.3
น้ำมณีดีใจมากที่เห็นภูริดลและฟ้าพราวพาลูกๆ มาหา และยิ่งเห็นกระเป๋าเสื้อผ้าของเด็กๆ ก็ยิ่งดีใจมากขึ้นไปอีก “เจ้าสองชาจะมาอยู่กับย่าใช่มั้ยลูก” คุณย่าถามหลานสาวทั้งสองด้วยรอยยิ้มยินดีเป็นอย่างยิ่ง “ใช่ค่ะ” ใบชาตอบ “คุณหญิงแม่ฟ้าอนุญาตให้ใบชากับน้องน้ำชาอยู่บ้านคุณย่าสามวันค่ะ” “อ้าว อีกตั้งนานกว่าจะเปิดเทอม อยู่กับย่าจนกว่าจะเปิดเทอมไม่ได้เหรอลูก” ฟ้าพราวเห็นสีหน้าผิดหวังเล็กๆ ของผู้เป็นย่าแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ “แค่สามวันกำลังดีค่ะคุณแม่ ขืนอยู่นานกว่านี้มีหวังคุณแม่ไมเกรนขึ้นแน่ๆ เจ้าสองชาของคุณแม่แสบไม่น้อยเลยนะคะ” “โอ้ย จะสักแค่ไหนกันเชียว แม่เลี้ยงดินมาตั้งแต่เด็กจนแก่ป่านนี้ได้ก็ไม่มีอะไรยากแล้ว” น้ำมณีพูดพลางมองหน้าลูกชายสุดที่รักด้วยรอยยิ้มรักใคร่ ถึงแม้เขาจะเป็นแค่ลูกเลี้ยงแต่น้ำมณีก็รักเหมือนเป็นลูกในไส้ “ตอนเด็กๆ น่ะดินแสบแค่ไหนอย่าให้แม่เล่าเลย เดี๋ยวจะอายลูกอายเมียซะเปล่าๆ” “ไม่ต้องเล่าเลยครับคุณแม่” ภูริดลรีบห้าม “แล้วนี่คุณพ่ออยู่หรือเปล่าครับ ไม่เห็นออกมาหาหลานเลย”
ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+ ตอนพิเศษ 3.2
ภูริดลพาลูกสาวสองคนที่เพิ่งอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดน่ารักๆ มานั่งที่โต๊ะอาหาร และเป็นเพราะเมื่อคืนนี้กลับจากบ้านต้นไม้ดึก เด็กหญิงทั้งสองคนจึงตื่นสายกว่าปกติ “ใบชากับน้ำชานั่งรอตรงนี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวคุณพ่อจะไปช่วยคุณแม่ยกอาหารเช้ามาให้” “ใบชาไปช่วยค่ะ” เด็กหญิงใบชาในวัยเจ็ดขวบอาสาอย่างแข็งขัน “ใบชาช่วยพ่อดูแลน้องน้ำชาอยู่ตรงนี้ดีกว่า เดี๋ยวน้องเล่นซนตกเก้าอี้” คุณพ่อพูดด้วยรอยยิ้มเอ็นดูลูกสาวคนโต ใบชาเป็นเด็กน่ารัก กล้าแสดงออก มีน้ำใจ มีความรับผิดชอบในหน้าที่ของตัวเองเป็นอย่างดี อีกทั้งยิ่งโตก็ยิ่งเหมือนฟ้าพราวผู้เป็นแม่ “ค่ะคุณพ่อ ใบชาจะดูแลน้องน้ำชาอย่างดี ไม่ให้ตกเก้าอี้แน่นอน” เด็กหญิงใบชารับปากอย่างแข็งขันแล้วหันไปมองน้องสาววัยสามขวบอย่างระแวดระวังกลัวน้องที่นั่งขยับตัวยุกยิกไปมาจะตกเก้าอี้ไปจริงๆ อย่างที่คุณพ่อบอก “ลูกสาวพ่อน่ารักจริงๆ เลย” คุณพ่อจุ๊บหน้าผากลูกสาวคนโตหนึ่งที แล้วหันไปจุ๊บลูกสาวคนเล็กที่นั่งมองตาแป๋วอีกหนึ่งทีอย่างเท่าเทียมกัน ภูริดลเตือนตัวเองอยู่เสมอว่าจะต้องไม่ทำให้ลูกคนใดคนหนึ่งรู้สึกว่าได้
ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+ ตอนพิเศษ 3.1
ท้องฟ้ายามราตรีที่ไร่ภูสรวงคืนนี้ดำสนิท ทำให้มองเห็นดาวน้อยใหญ่ได้ชัดเจน เด็กหญิงใบชายืนเกาะขอบหน้าต่างบ้านต้นไม้ซึ่งสร้างอยู่บนต้นก้ามปูต้นใหญ่ท้ายไร่ โดยมีพ่อกับแม่ขนาบข้างคอยระวังความปลอดภัยให้ลูกภูริดลชี้ชวนให้ลูกดูกลุ่มดาวต่างๆ ในขณะที่ฟ้าพราวสาละวนอยู่กับการฉีดสเปรย์กันยุงและติดสติกเกอร์กันยุงให้ลูกสาวกับสามี “นั่นดาวลูกไก่ โน่นดาวหมีใหญ่ ตรงโน้นดาวจระเข้” เด็กหญิงใบชาฟังแล้วทำหน้าสงสัย “คูมพ่อขา...” “คะ?” “นี่ท้องฟ้านะคะ” “ใช่ค่ะ ท้องฟ้า” คุณพ่อตอบพลางมองหน้าลูกสาว สงสัยว่าลูกสงสัยอยู่ “แล้วทำไมท้องฟ้ามีแต่สัตว์ละคะ ไม่ใช่สวนสัตว์สักหน่อย” “ลองถามคุณแม่สิคะ” ภูริดลโบ้ยไปให้ภรรยาหน้าตาเฉย “คูมหญิงแม่ฟ้ารู้มั้ยคะ” เด็กหญิงถามเสียงใส แม้จะเลยเวลานอนตามปกติมามากแล้วก็ตาม “เพราะดาวแต่ละดวงเวลาเราลากเส้นจากจุดหนึ่งไปจุดหนึ่งจนครบทุกจุดแล้วมันจะมีรูปร่างคล้ายสัตว์ไงคะ”ฟ้าพราวอธิบายจริงจังตามหลักวิชาการ เด็กหญิงวัยสามขวบคิดตามไม่ทันจึงทำหน้างงยิ่งกว่า
ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+ ตอนพิเศษ 2.3
ฟ้าพราวจัดโต๊ะอาหารเสร็จและนั่งรออยู่พักใหญ่ คุณสามีกับคุณลูกสาวก็ยังไม่มา เธอจึงเดินไปตามที่ห้องนอน เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องก็ได้ยินเจ้าตัวเล็กส่งเสียงแสดงความดีใจยกใหญ่ “ว้าววว คูมพ่อมีบ้านบนต้นไม้ด้วยเหรอคะ” “ไม่ใช่บ้านของคุณพ่อหรอกค่ะ” ภูริดลตอบพลางจับผมยาวสลวยของลูกสาวขึ้นม้วนเป็นทรงดังโงะที่กลางศีรษะอย่างคล่องแคล่ว ตั้งแต่มีลูกสาว เขาก็หาทรงผมน่ารักๆ จากอินเตอร์เน็ตมาทำให้ลูกแทบไม่ซ้ำกันในแต่ละวัน เห็นแบบนี้ฟ้าพราวก็อดยิ้มอย่างสบายใจไม่ได้ ตอนแรกภูริดลตั้งความหวังไว้มาก ว่าอยากให้ลูกคนแรกเป็นผู้ชาย ตอนที่รู้ว่าท้องแรกเป็นผู้หญิง ฟ้าพราวกลัวมากว่าเขาจะผิดหวัง ทว่าเหตุการณ์กลับตรงกันข้าม เขาไม่มีอาการผิดหวังเลยสักนิด แถมยังเตรียมหาข้อมูลในการดูแลลูกสาวอย่างดีอีกต่างหาก “อ้าว แล้วของใครคะ” ใบชาทำหน้าจ๋อย เพราะถ้าไม่ใช่ของคุณพ่อ เธอก็อดไปเล่นที่บ้านต้นไม้น่ะสิ “ของใบชาไงคะ” คุณพ่อหน้าดุที่คนงานเห็นแล้วพากันขนหัวลุกบอกลูกสาวด้วยเสียงสอง “จริงเหรอค้า” “จริงสิคะ หนูบอกอยากได้ คุณพ่อก็เลยทำให้ไงคะ”
ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+ ตอนพิเศษ 2.2
ภูริดลขับรถออกจากบ้านของหรรษามาได้นิดหนึ่ง ฟ้าพราวก็เห็นหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดกับกางเกงยีนสุดแสนจะธรรมดา ทว่าโดดเด่นด้วยวิกผมสีแดงที่ยาวถึงบั้นเอวเดินอยู่ข้างถนน ไหล่ข้างหนึ่งของเธอสะพายกระเป๋ากระสอบสีสายรุ้งใบใหญ่แบบที่แม่ค้าชอบใช้ มืออีกข้างถือถุงผ้าขนาดย่อมที่ใส่ของไว้เต็มอีกหนึ่งใบ “พี่ดิน นั่นน้องที่มาเล่านิทานในงานเอลล่าเมื่อกี้นี่นา” “ใช่เหรอ” ภูริดลผู้ไม่มีสายตาไว้มองผู้หญิงคนไหนนอกจากภรรยาตัวเองหรี่ตามองอย่างไม่แน่ใจ “ใช่ค่ะ ฟ้าจำน้องได้ ยิ่งใส่วิกผมสีแดงแบบนี้ใช่เลย พี่ดินจอดค่ะ จอดๆ” ภูริดลขับรถเลยสาวผมแดงไปนิดหนึ่งแล้วจอดรถเทียบข้างทาง ฟ้าพราวเปิดกระจกรถแล้วยื่นหน้าออกไปทักทาย“น้องเจ้าหญิงคะ”คนที่ถูกเรียกว่า ‘น้องเจ้าหญิง’ เดินเข้าหาช้าๆ อย่างระวังตัวแต่พอเห็นว่าเป็นฟ้าพราวก็จำได้ว่าเป็นญาติของเจ้าของงานวันเกิดเมื่อสักครู่จึงคลายความระแวง“พี่ที่อยู่ในงานเมื่อกี้ เรียกเพลินทำไมเหรอคะ”“จะไปปากซอยใช่มั้ยคะ” ฟ้าพราวถาม“ใช่ค่ะ”“ขึ้นรถเลยค่ะ ไปด้วยกัน”“ไม่เป็นไรค่ะ เดินอีกแค่นิดเดียวก็ถึงปา
ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+ ตอนพิเศษ 2.1
ห้าโมงเย็น เป็นเวลาแดดร่มลมตก เพื่อนที่โรงเรียนของเอลล่ามาถึงงานกันครบทุกคนแล้ว งานนี้นอกจากเด็กๆ จะได้เล่นกันอย่างสนุกสนานแล้ว บรรดาแม่ๆ ก็ยังได้พบปะเมาท์มอยกันด้วย เพราะแต่ละคนก็คุ้นเคยกันดีจากที่ได้เจอกันบ่อยๆ ตอนไปรับส่งลูกที่โรงเรียนและจากการไปร่วมกิจกรรมที่โรงเรียนของลูกๆ ฟ้าพราวเห็นบรรยากาศอบอุ่นแบบนี้ก็อดยิ้มไม่ได้ ตรงกันข้ามกับภูริดลที่ควันออกหูเมื่อเห็นเด็กชายวัยเดียวกับเอลล่าเดินเข้ามาจูงมือหลานสาวไปนั่งเก้าอี้หน้าเวทีเล็กๆ เพื่อฟังนิทานจาก ‘นักเล่านิทาน’ สาวสวยที่หรรษาจ้างมามอบความบันเทิงให้เด็กๆ ในวันนี้โดยเฉพาะ “เจ้หลิวสอนลูกยังไงเนี่ย ทำไมปล่อยให้ผู้ชายจูงมือเดินไปง่ายๆ อย่างนั้น” ภูริดลบ่นอุบอุบ “เด็กๆ เขาเป็นเพื่อนกัน ก็เล่นกันแบบนี้เป็นธรรมดาน่ะพี่ดิน” ฟ้าพราวบอกอย่างไม่คิดอะไรมาก “ไม่ได้ๆ สังคมทุกวันนี้มันน่ากลัว เราต้องสอนให้เอลล่าระวังตัวกับผู้ชายตั้งแต่เด็ก” ว่าแล้วภูริดลก็เดินตามเอลล่าไปแล้วสะกิดบอกเด็กชายให้ขยับไปนั่งที่เก้าอี้ว่างตัวถัดไป ส่วนเขาก็นั่งคั่นกลางระหว่างเด็กทั้งสองคน การกระทำของภูริดลไม่ได้ทำให้เด็กชายร
บางทีคุณอาจจะชอบ
สุดไขว่คว้าภรรยาคืนใจ
กิตติรวิชญ์72.6K viewsสตรีขี่ม้าออกศึก
ปาเย่วเซิ่งเซี่ย1.3M viewsพราวกลิ่นบุปผาตัณหารัก
พะเนินเทินทึก76.9K viewsนางบำเรอ BAD GUY
ลำเจียก57.8K viewsคืนพลาดพลั้ง One Night Stand (พ่อเพื่อน)
DOODJAI181 viewsBad Thunder พนันรักสุดร้าย
Re-match I รีแมทช์2.4K viewsคุณสามีขา ลืมเหรอว่าเราหย่ากันแล้ว
เลขาท่านประธาน223 viewsทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน
แพนเค้กผัก5.3K views
