การกลับมาของเปลวตะวัน

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป ที่หน้าคฤหาสน์ สหัสวรรษ

“ไม่ต้องทอนครับ”

คนขับแท็กซี่ที่กำลังควานหาเงินทอนอยู่อย่างจ้าละหวั่น เพราะลูกค้ารายแรกของวัน ที่เขาไปรับมาจากสนามบิน สุวรรณภูมิ จ่ายค่าโดยสารเป็นธนบัตรใบละหนึ่งพันบาท

“ขอบคุณมากพ่อหนุ่ม”

ลาภลอยแต่เช้าแบบนี้ ทำให้ชายขับแท็กซี่ยิ้มกว้าง ชายร่างสูง ในชุดเสื้อเจ็กเก็ตหนังสีดำ กางเกงยีนสีเข้ม รองเท้าผ้าใบง่ายๆ เดินลากกระเป๋าเดินทางที่คนขับกุลีกุจอ ช่วยเขาเอาลงมาจากรถพร้อมกับจะอาสาลากมาให้ถึงหน้าบ้านหลังใหญ่ ที่ล้อมรั้วด้วยรั้วอัลย์ลอยลายงดงาม เพราะได้ทิปจำนวนมากกว่าค่าแท็กซี่เสียอีก หากแต่เขาปฏิเสธ และเดินมาหยุดตรงหน้าบ้าน พร้อมกับยิ้มที่ริมฝีปากน้อยๆ มือหนากดกริ่งหน้าบ้าน

“มาหาใครคะ”

สาวใช้นางหนึ่งวิ่งออกมาต้อนรับ เครื่องแต่งกายที่เป็นชุดดำล้วนสะกิดตาของแขกผู้มาเยือนยามเช้าอย่างประหลาด เขาถอดแว่นกันแดดสีดำออก พลางยิ้มให้อย่างล้อเลียน และสาวใช้นางนั้นก็อุทานออกมาเสียงดังลั่น พลางลนลานรีบเปิดประตูรั้วบ้านให้เขาอย่างรวดเร็ว

“คุณเปลว คุณเปลวกลับมาแล้ว โอย...คุณเปลวขา คุณท่าน ฮือๆ ๆ ๆ”

“อะไรกันพี่แจ่ม ใจเย็นๆ ก่อนครับ คุณแม่เป็นอะไร”

แจ่มใสร้องไห้พลา