บทที่ 3 : การปะทะยามเช้า

แสงสลัวของยามเช้ากำลังเล็ดลอดผ่านม่านหนาของห้องเพนต์เฮาส์เข้ามา ทุกส่วนของกล้ามเนื้อตึงเครียดจากการนั่งหลับพิงกำแพงอยู่ที่เก้าอี้มุมห้องตลอดคืน เสื้อผ้าของเธอยับยู่ยี่และเต็มไปด้วยกลิ่นไม่พึงประสงค์จากเมื่อคืนนี้

บนเตียงขนาดคิงไซส์ที่อยู่กลางห้อง คอสโม่ นอนหลับอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาเพียงลำพัง นางแบบสาวที่เขาเรียกใช้บริการได้กลับออกไปตั้งแต่ก่อนรุ่งสาง เหลือเพียงเศษซากของขยะและถุงยางอนามัยใช้แล้วที่ถูกโยนทิ้งเกลื่อนกลาด รวมถึงบางส่วนที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นใกล้ตัวทราย

เขากำลังดูถูกเธอให้ถึงที่สุด

หญิงสาวหลับตาลงอย่างอ่อนล้า แม้จะพยายามรักษาสติไว้ แต่ความเครียดสะสมตลอดทั้งคืนก็ทำให้เธอแทบจะหลุดจากความควบคุม

กรี๊งงงง!

ทันใดนั้น เสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์มือถือที่ตั้งไว้ใต้เสื้อคลุมของทรายก็ดังลั่นขึ้นด้วยระดับเสียงสูงสุดเพื่อปลุกเธอให้ตื่นไปทำงานเช้าตามตารางเวลาที่เคร่งครัด

เสียงดังแหลมคมนั้นดึง คอสโม่ ให้ตื่นขึ้นทันที เขาดีดตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างหงุดหงิดพลางขยี้ตา มองหาต้นตอของเสียงรบกวน

คอสโม่ในยามเช้าที่เปลือยเปล่าโดยมีเพียงผ้าห่มเลื่อนลงมาอยู่แค่ช่วงเอว ดูน่าเกรงขามและดิบเถื่อนกว่าที่เคย

“อะไรวะ!” เขาสบถเสียงดัง ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง “ฉันสั่งให้เธอมาทำหน้าที่ผู้จัดการ ไม่ใช่ตั้งใจมาทำลายเวลานอนของฉัน!”

เอื้องทรายรีบเอื้อมมือไปกดปิดเสียงนาฬิกาปลุก ใบหน้าเธอแดงก่ำด้วยความอับอายและโทสะที่ปะทุขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่

“ดิฉันขอโทษที่เสียงนาฬิกาดังรบกวนค่ะ มิสเตอร์เอร์นานเดซ” เธอพยายามพูดอย่างเป็นทางการที่สุด “แต่กรุณาใส่เสื้อผ้าเสียก่อนจะโวยวายกับดิฉันได้ไหมคะ”

“หึ! เธอมันก็แค่คนรับใช้ของฉัน จะมาสั่งให้ฉันทำอะไรได้ แล้วก็หยุดสะเหล่อเรียกมิสเตอร์เอร์นานเดซสักที หนวกหูชิบหาย” คอสโม่ไม่สนใจคำพูดของเธอ เขากระชากผ้าห่มทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี เผยให้เห็นร่างกายกำยำที่เปลือยเปล่าและส่วนล่างที่ตื่นตัวอย่างชัดเจน

“คุณมันก็แค่คนวิตถาร ที่เอาความแค้นมาบำบัดตัณหา” เอื้องทรายตอบกลับอย่างไม่เกรงกลัว ด้วยสายตาที่แข็งกร้าว

คำพูดนั้นแทงใจดำของคอสโม่ ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความโกรธ เขาลงจากเตียงแล้วพุ่งตรงเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว

“ปากดีนักนะ! กล้าดียังไงมาด่าฉัน”

คอสโม่กระชากแขนของเอื้องทรายอย่างแรงจนเธอเซเข้าหาเขา ร่างกายที่เปลือยเปล่าของเขากับร่างในชุดทำงานของเธอแนบชิดกันอย่างไม่ตั้งใจ

ส่วนที่แข็งโป๊กของคอสโม่เสียดสีเข้ากับช่วงลำตัวของเอื้องทรายอย่างจัง

“เธอคงลืมไปว่าอำนาจทั้งหมดมันอยู่ที่ใคร เอื้องทราย” คอสโม่กระซิบชิดริมฝีปากของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดริน “เธอกล้าที่จะเล่นกับไฟ... ก็ต้องรับผลที่ตามมาให้ได้”

ดวงตาของผู้จัดการสาวเบิกกว้างด้วยความตกใจปนตื่นเต้นกับสัมผัสที่จู่โจมนั้น หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง... เธอรู้แล้วว่าเกมนี้ได้ยกระดับขึ้นสู่ความอันตรายที่แท้จริงแล้ว