บทที่ 33 : ความจริงของสายเลือด

**********************

เอื้องทรายกำแฟลชไดรฟ์ในมือแน่น หัวใจเต้นระรัวแต่ดวงตายังคงวาวโรจน์ "พี่คามิลล์...พี่ทำแบบนี้ทำไม พี่รักผู้ชายที่จ้องจะทำลายครอบครัวเราขนาดนั้นเลยเหรอ วรัทไม่ใช่แค่คิดจะฮุบเอร์นานเดซ แต่มันจะทำลายปัสกาลด้วยนะ!"

คามิลล์แค่นหัวเราะ เสียงหัวเราะของเธอดูแคลนและเต็มไปด้วยความสมเพช "แกเพิ่งโผล่หน้ามาได้ไม่กี่วัน ก็สู่รู้เรื่องในปัสกาลดียิ่งกว่าคนที่อยู่มานานซะอีกนะ อีกอย่างคำว่าครอบครัวไม่ได้อยู่ในพจนานุกรมของฉัน เพราะการที่ครอบครัวฉันต้องเป็นเบี้ยล่างให้พ่อเธอมาตลอด แบบนี้เรียกว่าขี้ข้ามากกว่า ฉะนั้นวรัทคือคนเดียวที่มองเห็นว่าฉันคู่ควรกับอะไร เขาไม่ได้แค่จะฮุบอาณาจักร แต่เขาจะทวงคืน 'สิทธิ์' ที่เขาควรจะได้มาตั้งนานแล้วต่างหาก"

เอื้องทรายขมวดคิ้ว "สิทธิ์อะไร? วรัทเกี่ยวข้องอะไรกับปัสกาลหรือเอร์นานเดซมากกว่าที่ทรายรู้?"

คามิลล์ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น แสงไฟในห้องทำงานสะท้อนใบหน้าสวยที่บิดเบี้ยวด้วยความริษยา "เธอนี่มันใสซื่อจริงๆ ทราย คิดว่าวรัทเป็นแค่คนนอกที่โลภงั้นเหรอ? แกไม่เคยสงสัยเลยเหรอว่าทำไมวรัทถึงดูจงเกลียดจงชังคอสโม่นัก ความจริงมันซับซ้อนกว่าเรื่องธุรกิจเยอะ วรัทน่ะ.