บทที่ 8 : โมโหจนตัวสั่น

เอื้องทรายลืมตาตื่นเมื่อรู้สึกถึงแรงสะกิดจากคอสโม่ตามที่เขาสั่ง เธอพักผ่อนได้อย่างเต็มที่สมองปลอดโปร่งขึ้นมาก แต่ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลก็ยังคงอยู่ เธอถูกปลุกหนึ่งชั่วโมงก่อนเครื่องลงตามกำหนด แล้วรีบอาบน้ำในห้องพักส่วนตัวอย่างรวดเร็ว จัดชุดเดรสสีเข้มให้เรียบร้อย และแต้มเครื่องสำอางอย่างประณีตเพื่อปกปิดร่องรอยความบอบช้ำบนริมฝีปาก

เมื่อกลับมายังห้องโดยสารหลัก คอสโม่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว เขาสวมชุดสูทสีเทาเข้มเนื้อดี ดูภูมิฐานและน่าเกรงขามกว่าชุดลำลองก่อนหน้า ทรงผมถูกเซตเสยเปิดกรอบหน้าคมสันผิดจากทุกวันที่เขาอยู่กับเธอ

“เสร็จแล้วก็มานี่” เขาออกคำสั่ง “ตารางงานใหม่ถูกส่งเข้าแท็บเล็ตเธอแล้ว ทุกอย่างต้องเป๊ะ ห้ามมีข้อผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว”

เอื้องทรายรับคำสั่งอย่างเงียบเชียบ ก่อนที่เครื่องบินจะลงจอดที่ลอสแอนเจลิส

การต้อนรับที่สนามบินเต็มไปด้วยความเคร่งครัด รถลีมูซีนกันกระสุนคันยาวจอดรอรับ พร้อมด้วยรถเอสยูวีอีกสองคันที่บรรทุกบอดี้การ์ดสี่คนในชุดสูทสีดำสนิท ซึ่งเป็นทีมรักษาความปลอดภัยส่วนตัวที่รออยู่ที่แอลเออยู่แล้ว เอื้องทราย นั่งอยู่เบาะหลังข้างคอสโม่ เธอรู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่แค่การเดินทางมาเจรจาธุรกิจธรรมดา

สถานที่นัดหมายคือห้องสวีทส่วนตัวที่ถูกจองไว้บนชั้นสูงสุดของโรงแรมหรูที่โด่งดังที่สุดแห่งหนึ่งในย่านเบเวอร์ลีฮิลส์

เมื่อชายหนุ่มและหญิงสาวเดินเข้าไปในห้องประชุมขนาดใหญ่ที่ถูกจัดเตรียมไว้ บอดี้การ์ดทั้งสี่คนก็กระจายตัวประจำจุดทันที ราวกับรู้ตำแหน่งของตนเองโดยไม่ต้องมีคำสั่งใด ๆ

ภายในห้องมีผู้ชายสองคนนั่งรออยู่ก่อนแล้ว คนหนึ่งคือทนายความที่ดูสุขุม แต่อีกคนหนึ่ง... คือชายรูปร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีขาวสะอาดตา

เขาคือ อเลฮานโดร เซย์เยส เจ้าพ่อคาสิโนและผู้มีอิทธิพลระดับมาเฟียเชื้อสายละติน บุคลิกของเขาดูน่าเกรงขามด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตรอย่างผิดธรรมชาติ แต่ดวงตาของเขากลับดูเทาหม่นลุ่มลึกและเต็มไปด้วยอันตราย

คอสโม่เลือกที่จะยืนมากกว่านั่ง โดยมีเอื้องทรายยืนอยู่ด้านหลังไหล่ซ้ายของเขาเล็กน้อย เธออยู่ในท่าทีที่สง่างามและเป็นมืออาชีพที่สุด พร้อมที่จะหยิบแฟ้มงานหรือจดบันทึกได้ทันที

การเจรจาเริ่มต้นขึ้นอย่างตึงเครียด มันไม่ใช่แค่การแลกเปลี่ยนตัวเลข แต่เป็นการแลกเปลี่ยนอำนาจและผลประโยชน์มหาศาล

“คุณเอร์นานเดซ ดูเหมือนว่าคุณจะมาพร้อมกับของมีค่าชิ้นใหม่นะครับ” อเลฮานโดร เซย์เยส พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มร้ายกาจในระหว่างที่ทนายความกำลังอ่านสัญญา เขาไม่ได้มองไปที่คู่เจรจา แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้น จ้องมองตรงมาที่เอื้องทราย

ผู้ติดตามสาวรู้สึกเหมือนถูกอีกฝ่ายถอดเสื้อผ้าออกด้วยสายตาของเขา เซย์เยส จ้องเธอด้วยความชื่นชมอย่างเปิดเผย ซึ่งแตกต่างจากสายตาของคอสโม่ที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ

“ผมไม่เคยเห็นผู้ช่วยคนไหนของคุณที่น่าดึงดูดใจขนาดนี้มาก่อนเลย” อเลฮานโดรพูดต่อ เขาใช้ภาษาอังกฤษแต่เน้นสำเนียงละตินที่หนักแน่น “คุณผู้หญิง...คุณควรจะอยู่บนหน้าปกนิตยสาร ไม่ใช่มายืนเป็นเงาให้ชายที่เย็นชาอย่างมิสเตอร์เอร์นานเดซ”

เอื้องทรายยืนนิ่ง สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง เธอรู้ว่านี่คือการลองเชิงและหยั่งเชิงอำนาจระหว่างสองมาเฟีย ซึ่งบัดนี้เธอได้กลายเป็นเครื่องมือในการยั่วยุ

คอสโม่ไม่ได้หันมามองเธอแม้แต่น้อย แต่เสียงของเขาเย็นเยียบจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง

“เธอไม่ใช่ 'ของมีค่า' หรอกครับคุณเซย์เยส” คอสโม่พูดเน้นย้ำทุกคำ “เธอคือ คนรับใช้ที่ผมจ้างมาเพื่อทำงานที่น่าเบื่อหน่าย และเธอมีราคาแพงเกินกว่าที่คนอย่างคุณจะสนใจ”

อีกฝ่ายหัวเราะเสียงดัง ก่อนจะพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบาย ๆ

“ผมชอบความท้าทายนะครับคอสโม่... โดยเฉพาะสิ่งที่ถูกแปะป้ายว่า ‘น่าเบื่อหน่าย’ แต่ภายใต้ป้ายนั้นซ่อนเพชรเม็ดงามเอาไว้”

เขาไม่ละสายตาไปจากเอื้องทรายแม้แต่วินาทีเดียว มันชัดเจนแล้วว่า อเลฮานโดร เซย์เยสได หมายตาผู้หญิงข้างกายของคอสโม่ตั้งแต่แรกเห็น และเกมการแก้แค้นระหว่างคอสโม่กับเอื้องทราย กำลังจะถูกแทรกแซงด้วยเกมอำนาจที่อันตรายและเร่าร้อนกว่ามาก

เอื้องทรายรู้สึกว่าแขนของคอสโม่ที่อยู่ใกล้เธอ ตึงเครียดขึ้นอย่างรุนแรง ถึงแม้เขาจะยังคงใบหน้านิ่งเฉย แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงพลังงานแห่งความเดือดดาลที่ปะทุออกมาจากตัวเขา

คอสโม่ไม่พอใจ...ไม่พอใจที่ ‘สิ่งของ’ ของเขาถูกคนอื่นหมายปอง

“เงื่อนไขชัดเจนนะครับ คุณเซย์เยส เซ็นหรือยกเลิก” คอสโม่พูดด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดก่อนจะปิดแฟ้มลงอย่างไม่รีรอ ความเด็ดขาดของเขาทำให้การเจรจาจบลงอย่างรวดเร็ว อเลฮานโดร เซย์เยส หัวเราะในลำคออีกครั้ง ก่อนจะเซ็นสัญญาด้วยลายเซ็นที่หวัดแต่ดูทรงพลัง เขาหันมาสบตาเอื้องทรายเป็นครั้งสุดท้ายด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยคำสัญญาบางอย่าง ก่อนจะลุกขึ้นและเดินออกจากห้องไปพร้อมทนายความ

เมื่อประตูห้องปิดลง มาเฟียหนุ่มก็คว้ากระเป๋าเอกสารของตัวเองทันที เขาไม่พูดอะไรกับเอื้องทราย แต่หันไปออกคำสั่งกับหัวหน้าบอดี้การ์ดด้วยเสียงต่ำ

“ไปร้านอาหารที่จัดเตรียมไว้”

รถยนต์เคลื่อนตัวไปเพียงไม่กี่ช่วงตึกก็จอดที่ร้านอาหารหรูหราที่ดูสงบและมีความเป็นส่วนตัวสูง มันเป็นร้านที่แม้แต่ชาวแอลเอเองก็รู้ว่าจองยาก และแน่นอนว่าคืนนี้มีลูกค้าเพียงไม่กี่โต๊ะเท่านั้น

เมื่อพวกเขาเข้าไปภายในร้าน คอสโม่จึงสั่งให้เอื้องทรายยืนรอข้าง ๆ ก่อนจะหันไปสั่งบอดี้การ์ดสี่คนที่เดินตามมาติด ๆ

“พวกนายลงไปรอข้างล่าง” เขาสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ฉันต้องการความเป็นส่วนตัว หากเธอหนีไปจากสายตาฉันได้แม้แต่วินาทีเดียว... ฉันจะจัดการกับพวกนายเอง”

เอื้องทรายรู้สึกถึงความสับสนปนเปอยู่กับความหวาดระแวง การที่เขาเลือกที่จะนั่งกินข้าวในที่เปิดเผย แต่กลับสั่งให้บอดี้การ์ดไปรอข้างล่าง นั่นหมายความว่า เขาไว้ใจอำนาจของตัวเองมากกว่าปืนของลูกน้อง ที่จะสามารถควบคุมเธอได้ในระยะประชิด

พวกเขานั่งลงที่โต๊ะมุมส่วนตัว คอสโม่ยังคงไม่สบตาเธอ เขาพูดกับบริกรด้วยภาษาที่เย็นชา สั่งไวน์ราคาแพง และอาหารสองจานโดยไม่ถามความเห็นของเธอแม้แต่น้อย

ในระหว่างมื้ออาหาร เธอจึงได้แต่จ้องมองเขาอย่างเงียบงัน กรามของเขายังคงเกร็งแน่น แม้ว่าการเจรจาจะสำเร็จไปแล้วก็ตาม อารมณ์ของเขาไม่ได้มาจากความเครียดเรื่องงาน แต่มาจากความหงุดหงิดที่ถูกยั่วยุโดยอเลฮานโดร เซย์เยส

ทำไมเขาถึงดูโกรธขนาดนี้ เอื้องทรายคิดในใจ เขายังเรียกเธอว่า 'คนรับใช้' และลดค่าเธอลงต่อหน้าทุกคน แต่เมื่อคนอื่นอยากได้ 'สิ่งของ' ที่เขาทิ้งแล้ว เขากลับโมโหจนตัวสั่น

ความรู้สึกเป็นเจ้าของที่รุนแรงและบิดเบี้ยวของคอสโม่ทำให้เธอรู้สึกเย็นยะเยือกมากกว่าคำขู่ของเขาเสียอีก 

เธอตระหนักว่าเธอถูกขังอยู่ในกรงที่มองไม่เห็น ระหว่างความรังเกียจที่ต้องการทรมานเธอของคอสโม่ กับความปรารถนาที่อันตรายของอเลฮานโดร เรเยส ซึ่งทั้งสองฝ่ายต่างก็มองเธอเป็นแค่เครื่องมือที่ใช้ในการเล่นเกมอำนาจของพวกเขา

ทางเลือกเดียวของเธอก็คือ... การเล่นบทบาทนี้ให้ดีที่สุด เพื่อให้ได้อิสรภาพของตัวเองกลับคืนมา