2 รักแมว

ทิมยืนพิงเคาน์เตอร์ มืออีกข้างยกขึ้นลูบผ้าพันแผลที่ฝ่ามือเบาๆ สีหน้าบึ้งตึงเล็กน้อย ก่อนจะพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

"ชิ!…ไม่สนใจคนเพราะเป็นสัตวแพทย์ ตั้งใจกวนฉันหรือไง...!"

เสียงบ่นยังไม่ทันจางหาย เสียงร้องออดอ้อนแผ่วเบาก็ดังขึ้นมาจากมุมร้าน

"เหมียวววว…"

เจ้าแมวสีส้มตัวอ้วนกลมเดินโซเซ ก้าวขาไม่สม่ำเสมอเข้ามา หางห้อยตกอย่างไม่มีแรง ทิมตาเบิกกว้างทันทีเมื่อเห็นรอยเปื้อนสีแดงสดติดอยู่ที่อุ้งเท้าข้างหนึ่ง

"อ้าว! ฮันนี่!" ความหงุดหงิดหายไป ถูกแทนที่ด้วยความตกใจและความเป็นห่วง ทิมรีบก้มลงอุ้มร่างขนปุยขึ้นมาวางไว้บนเคาน์เตอร์ เมื่อพลิกดูอุ้งเท้าก็พบว่ามีเศษแก้วชิ้นใหญ่เท่าปลายนิ้วแทงลึกเข้าไปในเนื้อ เลือดซึมออกมาติดขนจนเห็นได้ชัด

"ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ… ไปโดนตอนไหนกัน!" ทิมพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เจ้าเหมียวเจ็บจนร้องเสียงอ่อนระโหย นิ้วมือเรียวลูบไล้ขนเบาๆ เพื่อปลอบประโลม

"ต้องรีบทำแผลเดี๋ยวนี้เลย!"

แต่พอคิดถึงความลึกของบาดแผล สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นกังวล

"จะทำเองไม่ได้สิ! ถ้าติดเชื้อขึ้นมาล่ะ… จะทำยังไงดี…!"

ความเป็นห่วงเอาชนะความรู้สึกน้อยใจเมื่อครู่ ทิมตัดสินใจอุ้มเจ้าฮันนี่แนบชิดอก รีบก้าวเท้าออกจากร้าน ข้ามถนนไปยังคลินิกสัตว์ฝั่งตรงข้ามด้วยท่าทางร้อนรนจนแทบจะเป็นวิ่ง

ภายในคลินิกสัตว์

ห้องสีขาวดูสะอาดสะอ้าน มีกลิ่นยาฆ่าเชื้อปะปนกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ทิมก้าวเข้ามาแทบไม่ทันปิดประตู

"ช่วยดูฮันนี่ให้ผมหน่อยครับ! มันเหยียบโดนเศษแก้วตอนไหนไม่รู้ เหมือนจะแทงเข้าลึกมาก เลือดก็ออกเยอะด้วย ทำไงดีครับ ทำไงดี!" ทิมร้องขอด้วยน้ำเสียงร้อนใจจนพูดแทบไม่เป็นคำ

วอร์ที่กำลังจัดเตรียมอุปกรณ์อยู่ด้านในหันมาสบตา สังเกตเห็นความตื่นตระหนกและความกังวล เขาเดินเข้ามาหาด้วยท่าทางสงบ

"ใจเย็นก่อนนะครับ ผมขอดูมันหน่อย" วอร์อุ้มร่างแมวออกมาจากอ้อมแขนของทิมอย่างนุ่มนวล ทิมเองก็รีบเดินตามเข้ามาใกล้ ชายตาจ้องมองทุกการเคลื่อนไหวด้วยความเป็นห่วง

หมอหนุ่มใช้ไฟฉายดวงเล็กส่องตรงอุ้งเท้าข้างที่บาดเจ็บ เพื่อตรวจสอบความลึกและตำแหน่งอย่างละเอียด ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ดูจากตำแหน่งและความลึกของเศษแก้วที่ฝังอยู่ น่าจะเกิดจากการกระโดดลงมาจากที่สูงแล้วเหยียบโดนเศษแก้วเข้าพอดีครับ… ไม่รู้ว่าจะโดนเส้นเอ็นในอุ้งเท้าหรือเปล่า"

คำพูดนั้นทำให้หัวใจของทิมเต้นระรัว มือทั้งสองข้างกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด

"แล้วมันจะเป็นอะไรมากไหมครับ?"

"ผมขอทำความสะอาดแผลและดึงเศษแก้วออกให้ก่อนนะครับถึงจะบอกได้" วอร์ตอบก่อนจะหันไปเตรียมอุปกรณ์

"ครับๆ รบกวนด้วยนะครับ"

ในขณะนั้นเอง ประตูคลินิกก็เปิดออกพร้อมกับชายหนุ่มหน้าตาดี แต่งตัวสะอาดสะอ้าน อายุประมาณยี่สิบต้นๆ ก้าวเข้ามาด้วยท่าทางตื่นตระหนกเล็กน้อย

"พี่ทิมครับ! เกิดอะไรขึ้นที่ร้านครับ? ผมเห็นรอยเลือดเปื้อนตามพื้น เจ้าตัวไหนได้รับบาดเจ็บเหรอครับ?" สกาย พนักงานเพียงคนเดียวของคาเฟ่ เมื่อมาทำงานตามปกติแล้วเจอรอยเลือด จึงรีบตามมาจนเห็นเจ้านายนั่งอยู่ในคลินิกเปิดใหม่ด้วยสีหน้ากังวล

ทิมหันมาสบตา ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ยังไม่หายร้อนใจ

"สกาย… ฮันนี่มันเหยียบโดนเศษแก้วเมื่อกี้น่ะ ยังไม่รู้ว่าบาดเจ็บมากน้อยแค่ไหน หมอกำลังทำแผลให้อยู่"

สกายเหลือบสายตาไปเห็นมือข้างที่พันผ้าไว้อย่างเรียบร้อยของทิม สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นกังวลขึ้นมาอีกครั้ง

"มือพี่! พี่ทิมก็ได้รับบาดเจ็บเหรอครับ?" เขารีบก้าวเข้ามาจับข้อมือเบาๆ ด้วยความเป็นห่วง

"ฉันไม่เป็นไรหรอก แค่โดนบาดนิดหน่อย" ทิมรีบดึงมือกลับ "ฮันนี่น่าเป็นห่วงกว่าฉันอีก นายรีบกลับเข้าไปเช็กดูในร้านให้ละเอียดทีนะ เผื่อมีเศษแก้วหลงเหลืออยู่ แล้วก็ช่วยดูเจ้าเหมียวตัวอื่นๆ ด้วยว่ามีตัวไหนเหยียบโดนอีกไหม ถ้าเจอให้รีบพามาที่นี่เลยนะ"

"ครับพี่…" สกายรับคำ ก่อนจะก้าวออกจากคลินิกไปอย่างว่าง่าย

ผ่านไปสักพักใหญ่ ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงอุปกรณ์และเสียงร้องแผ่วเบาของแมว วอร์หันมาพูดด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายขึ้น

"เสร็จแล้วครับ"

ทิมรีบก้าวเข้ามาในห้องตรวจทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความหวังว่าจะได้ยินข่าวดี

"มันเป็นยังไงบ้างครับ?"

"เศษแก้วปักลึกโดนบริเวณเส้นเอ็นเล็กๆ ในอุ้งเท้าทำให้มันรับน้ำหนักไม่ได้ คงจะเดินไม่ได้ไปอีกพักใหญ่ครับ ช่วงนี้ต้องระวังเป็นพิเศษ ผมแนะนำให้มันนอนพักในกรงแคบๆ เพื่อไม่ให้กระโดดหรือเดินไปมาจนแผลฉีกขาดอีก"

คำตอบนั้นทำให้หัวใจของทิมรู้สึกหนักอึ้ง เขาก้มลงลูบหัวเจ้าฮันนี่ที่กำลังนอนหลับตาพริ้มด้วยฤทธิ์ยาชา พึมพำกระซิบแผ่วเบาด้วยความรู้สึกผิดในใจ

"ฮันนี่… ฉันขอโทษนะ คงเจ็บมากน่าดูเลยใช่ไหม อยากเจ็บแทนจัง"

"ต้องล้างแผลและเปลี่ยนผ้าปิดแผลทุกวันเพื่อป้องกันการติดเชื้อ ช่วงนี้จะให้มันอยู่ที่นี่ก่อนก็ได้ ผมจะช่วยดูแลให้เอง" วอร์เสนอขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงความเอาใจใส่

ทิมพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วยทันที "คงต้องเป็นแบบนั้นแหละครับ…" เขามองเจ้าเหมียวด้วยสายตาอาวรณ์

"ถ้าห่วงมันมากขนาดนั้น ก็แวะเข้ามาดูมันได้ตลอดครับ ผมพักอยู่ที่ชั้นสองของที่นี่ ถ้าเห็นไฟเปิดอยู่ก็มาเรียกได้เลย" วอร์บอกเพิ่มเติม น้ำเสียงสุขุมจริงใจทำให้ทิมรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง

"งั้นก็ได้ครับ… ขอบคุณมากนะครับ" ทิมตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่สดใสขึ้น มือเรียวลูบไล้ขนอ่อนของเจ้าฮันนี่เบาๆ

"ไม่เป็นไรครับ เป็นหน้าที่อยู่แล้ว"

ทิมรู้สึกได้ว่า ถึงวอร์จะเป็นคนเย็นชาดูไร้ความรู้สึกไปบ้าง แต่ลึกๆ แล้วเขาก็ดูเป็นคนดีมาก ทัศนคติที่ทิมมีต่อวอร์เริ่มเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน

ณ คาเฟ่

สองวันต่อมา

กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นปะปนกับกลิ่นหอมของเบเกอรี่อบใหม่ที่เพิ่งมาส่งโชยเตะจมูกไปทั่วร้าน ทิมยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ด้วยท่าทางผ่อนคลาย มือที่พันแผลค่อยๆ จัดวางกล่องคุกกี้และแก้วกาแฟลงในถุงกระดาษอย่างเรียบร้อย

"สกาย ช่วยเอาคุกกี้กับกาแฟชุดนี้ไปส่งให้คุณหมอฝั่งตรงข้ามหน่อยนะ ไม่ต้องคิดเงิน บอกเขาว่าเป็นการขอบคุณที่ช่วยดูแลฮันนี่ก็พอ" ทิมพูดด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน วางถุงกระดาษไว้บนเคาน์เตอร์

"ครับพี่ทิม" สกายที่เพิ่งเสิร์ฟเครื่องดื่มให้ลูกค้าเสร็จ หันมารับคำอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินมารับถุงกระดาษเตรียมออกไปจากร้าน

กริ้ง…!

เสียงกระดิ่งประตูดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงของโยฮันที่ก้าวเข้ามาในร้านอย่างคุ้นเคย จนเกือบจะชนเข้ากับสกายที่กำลังจะออกไป

"อ๊ะ!! พี่โยฮัน!" สกายร้องตกใจ ก่อนจะหยุดก้าวเท้าได้ทัน

"รีบอะไรขนาดนั้นเนี่ย… เอ๋? คาเฟ่มีบริการเดลิเวอรี่ตั้งแต่เมื่อไหร่?" โยฮันเลิกคิ้วสงสัย มองถุงกระดาษในมือสกาย ก่อนจะหันไปมองทิม

"เป็นของให้พี่หมอฝั่งตรงข้ามน่ะครับ" สกายตอบกลับอย่างสุภาพ

"โอ้โห… ผูกมิตรเพื่อนบ้านใหม่งั้นเหรอ เจ้านายของนายทำแบบนี้เป็นด้วยเหรอเนี่ย?" โยฮันแซวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงขบขัน แต่แฝงความสงสัย

"ว่างมากเหรอ ถ้าว่างก็กลับไปทำงานซะ" ทิมส่งสายตาคมกริบมองโยฮันจากหางตา

สกายรีบพยักหน้าแล้วเดินออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว

กริ่ง…!

เสียงกระดิ่งดังอีกครั้งเมื่อประตูปิดลง เหลือเพียงทิมกับโยฮัน และลูกค้าอีกสองสามคนที่นั่งจิบกาแฟอยู่มุมร้าน

โยฮันเดินเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์ด้วยท่าทางขี้อ้อนผิดปกติ

"ก็ผมน้อยใจนี่ครับ พี่ดีกับคนแปลกหน้าขนาดนี้ แต่กลับไม่เคยเอาใจใส่คนของพี่อย่างผมบ้างเลย" เขามองหน้าทิมด้วยแววตาหวานซึ้ง จนลูกค้าสาวที่นั่งใกล้ๆ หันมามองด้วยความสงสัยในความสัมพันธ์ของทั้งคู่

"ลูกน้องอย่างนายน่ะ ฉันไม่นับว่าเป็นคนของฉันหรอกนะ" ทิมตอบกลับอย่างเฉยชา แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายแกล้งทำเป็นน้อยใจก็ตาม

"พี่ก็ใจร้ายกับผมตลอดเลย"

"ว่ามา มีอะไร" ทิมเปลี่ยนสีหน้าเข้มขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"เรื่องงานเรียบร้อยดีครับ ของส่งถึงมือลูกค้าตรงเวลาไม่มีปัญหา เงินก็โอนเข้าบัญชีของพี่เรียบร้อยแล้ว พี่ไม่ได้เปิดดูโทรศัพท์เลยหรือไง?" โยฮันมองทิมด้วยความสงสัย ปกติเจ้านายไม่เคยพลาดเรื่องสำคัญแบบนี้

"สองวันนี้วุ่นวายนิดหน่อยเลยไม่ได้สนใจ" ทิมไม่ได้หันมองคนตรงหน้า

แล้วสายตาของโยฮันก็บังเอิญเหลือบไปเห็นผ้าพันแผลที่พันรอบฝ่ามือของทิม สีหน้าเปลี่ยนเป็นกังวลทันที เขาโน้มตัวข้ามเคาน์เตอร์เข้ามาใกล้

"มือพี่!! ไปโดนอะไรมา!?"

"เอะอะอะไรเล่า! แค่นี้เอง ไม่ตายหรอกน่า!" ทิมพยายามเบี่ยงเบนความสนใจ

"ผมถามว่าพี่ไปโดนอะไรมา!" โยฮันพูดด้วยน้ำเสียงเข้มขึ้น ความห่วงใยชัดเจนจนลูกค้าหันมามองตามเสียงที่ดังขึ้น

"ถ้านายจะมาหาเรื่องก็กลับไปซะ!" ทิมตอบเสียงเข้ม

"พี่นี่จริงๆ เลย!… ผมขอโทษที่ถามมากเกินไป งั้นผมขอตัวกลับก่อนแล้วกัน" โยฮันถอนหายใจ ยอมจำนน

"เดี๋ยว!" ทิมเรียกไว้ ก่อนจะหยิบถุงกระดาษใส่กล่องคุกกี้และแก้วกาแฟอุ่นๆ ยื่นให้โยฮัน "เอานี่ไปด้วย"

"ขอบคุณครับพี่" โยฮันรับมาด้วยรอยยิ้มที่กลับมาสดใสอีกครั้ง แม้จะเล็กน้อย แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้อะไรเลยจากเจ้านายที่แสนจะใจร้ายของตน

ด้านนอกคาเฟ่

โยฮันเดินออกมาจนพ้นประตู ก็เจอกับสกายที่กำลังข้ามถนนกลับมาพอดี

"เดี๋ยว สกาย!" โยฮันรีบทักรั้งหนุ่มน้อยไว้ทันที

"ครับ?" สกายชะงักเท้ามองคนตรงหน้าอย่างงงๆ

"ฉันถามอะไรหน่อยสิ มือพี่ทิมไปโดนอะไรมา?"

"อ๋อ… เศษแก้วบาดมือพี่ทิมน่ะครับ วันก่อนเจ้าคาเวียร์มันกระโจนใส่พี่ทิมตอนถือถาดแก้วอยู่ ก็เลยตกแตก" สกายตอบอย่างสุภาพ

"งั้นเหรอ… แค่นี้เอง มันบอกยากมากหรือไง"

"งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ" สกายเตรียมจะเดินต่อ

"เดี๋ยว!" โยฮันเรียกไว้อีกครั้ง "แล้วเจ้านายของนายไปสนิทกับไอ้หมอสัตว์ฝั่งตรงข้ามได้ยังไง?"

"พอดีเจ้าฮันนี่มันโดนเศษแก้วบาดเหมือนกัน ตอนนี้รักษาตัวอยู่ในคลินิก พี่ทิมเลยให้เอาของไปให้ครับ"

"เหอะ… ทีกับแมวนี่ห่วงนักหนา แต่กับลูกน้องแทบจะบีบคอให้ตายได้ตลอดเวลา…!" โยฮันพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชันเล็กน้อย

"พูดแบบนี้ไม่ถูกนะครับ พี่ทิมไม่เคยใจร้ายกับผมเลย เขาใจดีมากนะ พี่โยฮันเข้าใจผิดอะไรหรือเปล่าครับ?" สกายรีบแก้ต่างให้เจ้านายอย่างจริงใจ

"เฮ้อ… ถ้าฉันเกิดมาเป็นแค่ลูกน้องในร้านคาเฟ่แบบนายก็ดีสิ แต่ดันไม่ใช่… มันเลยยากที่จะได้รับการเอาใจใส่แบบนั้น" โยฮันพูดลอยๆ เหมือนกำลังบ่นกับตัวเอง ก่อนจะโบกมือลาแล้วเดินจากไปด้วยท่าทางอารมณ์ดีขึ้นมาหน่อย

"พูดอะไรแปลกๆ" สกายมองตามร่างสูงที่เดินห่างออกไปอย่างสงสัย ก่อนจะสะบัดหัวไล่ความคิด แล้วรีบกลับเข้าไปในคาเฟ่อีกครั้ง

หลายวันต่อมา

ช่วงค่ำ

ท้องฟ้าครึ้มมืดตั้งแต่ช่วงบ่าย ก่อนที่สายฝนจะตกลงมาอย่างหนักหน่วงจนถึงยามเย็น เสียงฝนกระทบหลังคาและพื้นถนนดังก้องตลอดเวลา ทำให้อากาศเย็นสบายแต่ก็ชื้นแฉะไปทั่ว

ทิมมองออกไปนอกร้าน แสงไฟของคลินิกยังคงสว่างแม้ท้องฟ้าจะเริ่มมืด เขาทราบดีว่าปกติคุณหมอจะออกมาซื้อกับข้าวที่ร้านใกล้ๆ แต่เพราะฝนตกหนัก ร้านอาหารต่างพากันปิดตั้งแต่เย็น ตนจึงเกรงว่าคุณหมออาจจะกำลังหิวอยู่ก็ได้

ทิมจัดแจงคีบขนมปังเข้าไปอุ่นในเตา 2 ชิ้น ก่อนจะเก็บใส่ถุงกระดาษ เดินออกมานอกร้าน มองสายฝนที่ตกไม่หยุด แต่ก็ไม่ลังเลที่จะนำขนมปังอุ่นๆ ไปส่งให้คนที่ช่วยดูแลแมวของตน