All Chapters of ไม่ขอเกิดเป็นหลานชายมาเฟีย: Chapter 1 - Chapter 10

ณ ท่าเรือกลางคืนที่มืดมิดไร้แสงสว่าง มีเพียงแสงจันทร์เศษเสี้ยวลอดผ่านเมฆดำ แสงฟ้าแลบเป็นระยะไกลอยู่ขอบทะเล เสียงลมทะเลพัดกระหน่ำเข้าหาฝั่ง คลื่นซัดโหมจนเห็นเรือที่จอดอยู่ลิบ ๆ โคลงเคลงสั่นไหวชายวัยกลางคนอุ้มลูกชายวัยเจ็ดขวบแนบอกแน่น ในใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความวิตกกังวล มืออีกข้างจับมือภรรยาที่รัก วิ่งฝ่าลมแรงผ่านความมืดไปยังเรือยนต์ที่จอดเทียบท่ารออยู่“พ่อครับ… เราจะไปไหนกันครับ” เด็กน้อยหันมองหน้าพ่อด้วยดวงตาสงสัย“พวกเราจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กันลูก พ่อเลือกเกิดไม่ได้ ไม่อาจใช้ชีวิตสงบสุขได้เหมือนคนทั่วไป แต่พ่อหวังว่า… ลูกจะมีชีวิตที่ดีกว่าพ่อแน่นอน” ผู้เป็นพ่อตอบเสียงสั่นพร่า เอ่ยด้วยความอาลัยอาวรณ์อย่างสุดซึ้ง กำลังจะส่งคนที่รักที่สุดทั้งสองหนีให้พ้นจากเงื้อมมือตระกูลอันตรายของตน“คุณคะ… คุณจะไม่ไปกับพวกเราจริง ๆ เหรอ ฉันเป็นห่วงคุณที่ต้องเผชิญหน้าคนเดียว…” ภรรยาร้องไห้กระซิกเบา ๆ น้ำตาอาบแก้ม บีบมือสามีแน่น“ผมไม่เป็นไร ผมเป็นลูกของเขา เขาไม่ทำร้ายผมหรอก คุณไม่ต้องกังวล” สามีพยายามทำเสียงมั่นคง ทั้งที่ในใจรู้ดีว่านี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้เห็นหน้าครอบครัวทั้งสาม

ทิมยืนพิงเคาน์เตอร์ มืออีกข้างยกขึ้นลูบผ้าพันแผลที่ฝ่ามือเบาๆ สีหน้าบึ้งตึงเล็กน้อย ก่อนจะพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด"ชิ!…ไม่สนใจคนเพราะเป็นสัตวแพทย์ ตั้งใจกวนฉันหรือไง...!"เสียงบ่นยังไม่ทันจางหาย เสียงร้องออดอ้อนแผ่วเบาก็ดังขึ้นมาจากมุมร้าน"เหมียวววว…"เจ้าแมวสีส้มตัวอ้วนกลมเดินโซเซ ก้าวขาไม่สม่ำเสมอเข้ามา หางห้อยตกอย่างไม่มีแรง ทิมตาเบิกกว้างทันทีเมื่อเห็นรอยเปื้อนสีแดงสดติดอยู่ที่อุ้งเท้าข้างหนึ่ง"อ้าว! ฮันนี่!" ความหงุดหงิดหายไป ถูกแทนที่ด้วยความตกใจและความเป็นห่วง ทิมรีบก้มลงอุ้มร่างขนปุยขึ้นมาวางไว้บนเคาน์เตอร์ เมื่อพลิกดูอุ้งเท้าก็พบว่ามีเศษแก้วชิ้นใหญ่เท่าปลายนิ้วแทงลึกเข้าไปในเนื้อ เลือดซึมออกมาติดขนจนเห็นได้ชัด"ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ… ไปโดนตอนไหนกัน!" ทิมพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เจ้าเหมียวเจ็บจนร้องเสียงอ่อนระโหย นิ้วมือเรียวลูบไล้ขนเบาๆ เพื่อปลอบประโลม"ต้องรีบทำแผลเดี๋ยวนี้เลย!"แต่พอคิดถึงความลึกของบาดแผล สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นกังวล"จะทำเองไม่ได้สิ! ถ้าติดเชื้อขึ้นมาล่ะ… จะทำยังไงดี…!"ความเป็นห่วงเอาชนะความรู้สึกน้อยใจเมื่อครู่ ทิมตัดสินใจอุ้มเจ้าฮันนี่แนบชิ

“นายกำลังทำอะไรอยู่ ประท้วงชีวิตอย่างนั้นเหรอ นายก็รู้ว่าอำนาจเท่านั้นที่จะคุมทุกคนได้ และทำได้ทุกอย่างอย่างที่นายต้องการ” พสินพูดเน้นย้ำทุกคำ"แล้วอำนาจมันทำให้พ่อกับแม่ฉันฟื้นขึ้นมาได้ไหมล่ะ และมันก็เพราะอำนาจนี่ไงที่ทำให้ทั้งสองท่านต้องจากฉันไปตลอดกาล” น้ำเสียงของทิมแฝงความเจ็บปวดลึกซึ้ง“นายก็รู้ว่ามันเป็นเรื่องที่แก้ไขไม่ได้แล้ว ไม่ว่าตอนนี้นายจะรู้สึกยังไง ปู่ของนายก็ยังหวังว่าสักวันนายจะกลับมารับช่วงต่อ”“ฉันไม่ทำ! ใครอยากทำก็ทำไปเถอะ” ทิมปฏิเสธอย่างเด็ดขาดพสินยืดตัวขึ้นจากโต๊ะ เดินตรงเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร สายตาคมกริบจ้องมองดวงตาดุดันตรงหน้า“นายเลือกไม่ได้ตั้งแต่วินาทีที่เกิดมาแล้ว… และนายก็ไม่มีทางที่จะตายหนีหน้าที่ของนายได้ด้วย..!” พสินกระซิบเบาๆ ข้างหู ทิมไม่ได้มีท่าทีถอยหนีแม้แต่น้อย“หมายความว่ายังไง?” ทิมถามกลับอย่างเย็นชา“คิดว่าคนฐานะอย่างนายจะไม่มีใครจับตามองงั้นเหรอ? การที่นายได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขแบบนี้ มันไม่ได้เกิดขึ้นเองหรอกนะ เพราะมันมีคนคอยปกป้องและตามดูแลนายอยู่ตลอด”เขากระซิบต่อ“ชีวิตที่สงบสุขสำหรับหลานหัวหน้าแก๊งงั้นเหรอ… ต

“แหม… เห็นผมหิวล่ะสิ” โยฮันหันไปยิ้มเยาะทิมที่กำลังง่วนกับการชงกาแฟให้ลูกค้าอยู่“จะปาแก้วก็กลัวตกแตกอีก สงสัยต้องปามีดแทน” ทิมพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้ความรู้สึก ทำเอาโยฮันยิ้มแห้ง กลัวว่าเจ้านายจะทำจริง ๆ“หลงตัวเอง ชิ!” สกายหันไปจิกโยฮัน ก่อนจะเดินมาที่เคาน์เตอร์ จัดกาแฟกับเค้กวางในถาดแล้วยกไปเสิร์ฟตามออเดอร์โยฮันมองตามอย่างไม่ยอมแพ้ ก่อนจะกัดขนมปังในมือแล้วสะบัดอย่างแรงด้วยความไม่พอใจปนอารมณ์ดี“สกาย ฉันฝากดูร้านด้วยนะ จะเอาของไปส่งที่คลินิกหน่อย”“ได้ครับ”ทิมจัดกาแฟและขนมปังใส่ถุงกระดาษอย่างดี เดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์เตรียมจะออกจากร้าน“ต้องเอาไปส่งเองเลยเหรอ เพิ่งจะหายป่วย ให้สกายไปส่งให้ก็ได้นี่” โยฮันรีบพูดห้ามขึ้นมา แววตาสงสัยปนน้อยใจลึก ๆ“มันเรื่องของฉัน นายก็รีบกลับไปซะ ฉันไม่ได้เป็นอะไรแล้ว” ทิมพูดโดยไม่ได้ใส่ใจคนข้างหลังนัก รีบเปิดประตูแล้วเดินออกไปทันทีโยฮันเริ่มสงสัยในความใจดีที่เจ้านายมีให้กับหมอคนนี้ เหมือนมีอะไรมากกว่านั้น จึงรีบเดินออกจากร้านตามไปดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น ณ คลินิกสัตว์“ผมเอากาแฟมา

“ก็คุณถาม… ผมก็แค่ตอบตามความจริง ถ้าคุณจะเอาผมไปต่อรอง หรือจะขายผม… ก็ตามใจครับ ผมไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว… ขอแค่คุณช่วยดูแลพวกเจ้าเหมียวให้ผมก็พอ… ขอร้องละครับ… ดูแลพวกมันให้ดี… แค่นั้น… ผมยอมทุกอย่างเลย ฮือออ”ทิมยกมือทั้งสองข้างเกาะแขนแกร่งแน่น ร้องขออย่างสิ้นหวัง วอร์ถอนหายใจยาว ก่อนจะโอบดึงร่างบางเข้ามากอดอย่างอ่อนโยน ทิ้งความเย็นชาทั้งหมดไว้เบื้องหลังทิมร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวสั่น รับรู้ถึงความอบอุ่นที่ไม่เคยได้รับมาก่อน ค่อยๆ คลายความตึงเครียดลงในอ้อมแขนของคนที่เขาเผลอไว้ใจไปโดยไม่รู้ตัว“คุณไม่ควรไว้ใจคนที่เพิ่งรู้จักได้ไม่นานนะครับ”“รอบตัวผมมีใครไว้ใจได้ที่ไหนกัน อึก… คุณเป็นคนเดียวที่ดูแลแมวให้ผม เพราะเจ้าเหมียวพวกนั้นคือเหตุผลที่ผมยังมีชีวิตอยู่มาจนถึงทุกวันนี้ ฮือออ…”“ผมเข้าใจแล้ว ไม่ร้องแล้วนะครับ” วอร์ลูบหลังปลอบเบาๆ จนเสียงร้องไห้ค่อยๆ แผ่วลงทิมขยับถอยออกมาเล็กน้อย มือยังเกาะเสื้อวอร์ไม่ปล่อย ดวงตาแดงก่ำมองขึ้นอย่างประหม่า“คุณ… จะไม่ผลักไสผมแล้วใช่ไหมครับ”วอร์ไม่ตอบทันที เพียงแต่ยกนิ้วโป้งเช็ดน้ำตาที่แก้มให้อย่างอ่อนโยน