6 ข่าวร้าย

“แหม… เห็นผมหิวล่ะสิ” โยฮันหันไปยิ้มเยาะทิมที่กำลังง่วนกับการชงกาแฟให้ลูกค้าอยู่

“จะปาแก้วก็กลัวตกแตกอีก สงสัยต้องปามีดแทน” ทิมพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้ความรู้สึก ทำเอาโยฮันยิ้มแห้ง กลัวว่าเจ้านายจะทำจริง ๆ

“หลงตัวเอง ชิ!” สกายหันไปจิกโยฮัน ก่อนจะเดินมาที่เคาน์เตอร์ จัดกาแฟกับเค้กวางในถาดแล้วยกไปเสิร์ฟตามออเดอร์

โยฮันมองตามอย่างไม่ยอมแพ้ ก่อนจะกัดขนมปังในมือแล้วสะบัดอย่างแรงด้วยความไม่พอใจปนอารมณ์ดี

“สกาย ฉันฝากดูร้านด้วยนะ จะเอาของไปส่งที่คลินิกหน่อย”

“ได้ครับ”

ทิมจัดกาแฟและขนมปังใส่ถุงกระดาษอย่างดี เดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์เตรียมจะออกจากร้าน

“ต้องเอาไปส่งเองเลยเหรอ เพิ่งจะหายป่วย ให้สกายไปส่งให้ก็ได้นี่” โยฮันรีบพูดห้ามขึ้นมา แววตาสงสัยปนน้อยใจลึก ๆ

“มันเรื่องของฉัน นายก็รีบกลับไปซะ ฉันไม่ได้เป็นอะไรแล้ว” ทิมพูดโดยไม่ได้ใส่ใจคนข้างหลังนัก รีบเปิดประตูแล้วเดินออกไปทันที

โยฮันเริ่มสงสัยในความใจดีที่เจ้านายมีให้กับหมอคนนี้ เหมือนมีอะไรมากกว่านั้น จึงรีบเดินออกจากร้านตามไปดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ณ คลินิกสัตว์

“ผมเอากาแฟมาส่งครับ” ทิมเปิดประตูเข้ามาพร้อมพูดขึ้นอย่างสดใส ก่อนจะเดินเข้าไปวางถุงกระดาษไว้บนเคาน์เตอร์อย่างคุ้นเคย

“ขอบคุณครับ” วอร์กำลังง่วนกับการผสมยาอยู่ เหลือบมองร่างบางเล็กน้อย

“วันนี้ฮันนี่เป็นไงบ้างครับ” ทิมถามขึ้นก่อนจะเดินไปย่อตัวลง สายตามองเจ้าขนปุยที่นอนนิ่งอยู่ในกรง

“เมื่อวานมันน่าจะเอาเท้าตะกุยกรง แผลก็เลยบวมแดงขึ้นมานิดหน่อย ผมกำลังผสมยาฆ่าเชื้อเตรียมจะฉีดให้อยู่ครับ” วอร์ตอบพร้อมถือถาดเข็มฉีดยามานั่งยอง ๆ หน้ากรงข้าง ๆ ทิม

“ทำไมแกดื้ออย่างนี้หะ เกือบจะหายดีแล้วแท้ ๆ” ทิมลูบหัวเจ้าฮันนี่พร้อมนวดเบา ๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว

“ช่วยอุ้มมันออกมาทีนะครับ ผมจะฉีดยาให้”

“อ้อ ได้ครับ” ทิมยื่นมือเข้าไปในกรงทั้งสองข้าง ค่อย ๆ ประคองร่างอ้วนกลมออกมาจากกรง วางลงบนหน้าขาอย่างเบามือ

วอร์หยิบเข็มฉีดยาขึ้นมา ก้มหน้าลงต่ำ มืออีกข้างบีบเนื้อบริเวณต้นคอให้นูนขึ้นก่อนจะแทงปลายเข็มลงไป เจ้าฮันนี่สะดุ้งเล็กน้อยด้วยความเจ็บ

“ชู่… ไม่เป็นไรนะ ชู่… เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” ทิมลูบขนเจ้าก้อนเบา ๆ พร้อมพูดปลอบอย่างอ่อนโยนและนุ่มนวล

วอร์เผลอเหลือบมองใบหน้าอ่อนโยนตรงหน้า ก่อนจะดึงเข็มที่ฉีดยาเสร็จออก วางอุปกรณ์ลงบนถาดที่เตรียมมา

“เห็นไหม เสร็จแล้ว… แค่นี้เองจะดิ้นทำไมหึ ไหนดูสิ… นายอ้วนขึ้นหรือเปล่าเนี่ย กินแล้วก็นอนสินะ ตัวหนักจนจะอุ้มไม่ไหวแล้ว” ทิมยังคงพูดคุยหยอกล้อกับแมวอย่างเผลอตัว วอร์มองภาพตรงหน้า รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาในหัวใจจนเผลอยิ้มออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ

“ว่าแต่… ทำไมมันถึงตะกุยกรงล่ะครับ ปกติเจ้าฮันนี่มันเรียบร้อยมากเลยนะครับ” ทิมหันมองวอร์พร้อมถามอย่างสงสัย

วอร์ดึงสติกลับมา ปรับสีหน้าให้เป็นเหมือนเดิมก่อนจะตอบ

“คุณทิมเชื่อเรื่องสายใยของสัตว์กับเจ้าของไหมครับ เขาว่าเวลาเจ้าของมีภัยหรือกำลังเป็นอันตราย สัตว์ที่เลี้ยงไว้จะสามารถสัมผัสได้ และอยากจะหาทางช่วยน่ะครับ” วอร์ตอบอย่างเป็นกันเองมากขึ้น

“งั้น… ที่มันทำแบบนี้เพราะมันเป็นห่วงผมงั้นเหรอครับ”

“อาจจะใช่ครับ” วอร์ตอบเสียงเรียบ ใบหน้านิ่งเฉย แต่ในใจกลับฝังความอ่อนโยนของคนตรงหน้าเอาไว้

“นายเป็นห่วงฉันงั้นเหรอ รักฉันมากเลยใช่ไหม งั้นก็รีบ ๆ หายน้า จะได้กลับไปที่ร้านกัน” ทิมกอดเจ้าขนปุยไว้อย่างอบอุ่น เอาแก้มแนบกับหน้าผากของเจ้าเหมียวที่กำลังส่งเสียงอ้อนเจ้าของไม่ขาดสาย

โยฮันยืนนิ่งอยู่นอกประตูกระจก มือที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวกระชับแน่นขึ้น เขาเห็นภาพอันแสนอบอุ่นที่เจ้านายมีต่อแมวที่รัก ความหนักอึ้งกดทับหน้าอกจนหายใจขัด เขารู้เหตุผลดีว่าทำไมทิมถึงปฏิบัติกับตัวเองแตกต่าง แต่ความน้อยใจก็ยังซัดเข้ามาไม่ขาดสาย

วอร์ลุกขึ้นยืน สายตาเหลือบเห็นร่างสูงยืนอยู่นอกร้าน เขามองด้วยความสงสัย ก่อนจะเอื้อมมือเปิดประตูให้กว้างขึ้น

โยฮันสะดุ้งเล็กน้อย จึงรีบก้าวเข้ามาในร้าน กลิ่นยาและความเย็นฉ่ำของห้องปรับอากาศกระทบใบหน้า

“เรื่องเมื่อคืน… ผมต้องขอบคุณคุณหมอมากจริงๆ ครับ”

“คุณขอบคุณผมไปแล้วครับ” วอร์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เดินกลับไปยืนหลังเคาน์เตอร์ มือหนาจัดเรียงแฟ้มเอกสารโดยไม่หันกลับมามอง

โยฮันจึงหันไปให้ความสนใจเจ้านายที่ยังคงนั่งเล่นกับแมว ก่อนจะเข้าไปย่อตัวลงจนใกล้ เอียงศีรษะยิ้มแย้มเหมือนเด็กต้องการความรัก

“นี่พี่… ลูบหัวผมหน่อยสิครับ แบบที่ลูบเจ้านี่น่ะ น้า ๆ ๆ”

“แกอยากตายเหรอ! เอาหน้าออกไปให้พ้นหน้าฉันซะ!” ทิมผลักหน้าผากคนหนุ่มออกอย่างแรง ดวงตาที่เคยอ่อนโยนฉายแววตึงเครียดและดุดัน

โยฮันหุบยิ้มแทบไม่ทัน มือยกขึ้นถูจมูกด้วยความอาย

“พี่ก็ชอบใจดีแต่กับแมว… ชาติหน้าผมจะไปเกิดเป็นแมวบ้าง” โยฮันกระแซะไหล่ชนแขนทิมเบา ๆ

“ไปนั่งไกล ๆ ฉัน!” ทิมตัดบท ไม่ยอมมองหน้า

“ทำไมกับสกายพี่พูดจาดีด้วยได้ล่ะ ผมอ้อนเก่งกว่าอีกนะ พี่ไม่รักผมบ้างเลยเหรอ”

“สู้นายเอาเวลาอ้อนฉัน ไปทำงานของนายให้ดี ๆ ก็พอ เรื่องอื่น… อย่าหวัง!”

“ถ้างั้นผมจะเปลี่ยนเจ้านายใหม่! เชิญพี่หาคนอื่นมาแทนผมได้เลย ชิ!” โยฮันสะบัดหน้าเหมือนโกรธ

“ฉันไม่ง้อนายหรอกนะ แล้วก็… เสื้อผ้าชุดนี้ฉันยกให้”

โยฮันชะงัก รอยยิ้มค่อย ๆ จางหาย เขาเข้ามาใกล้อีกครั้ง น้ำเสียงอ่อนลงจนแทบเป็นเสียงกระซิบ

“ไม่ง้อจริงเหรอ… ถ้างั้นผมง้อพี่ก็ได้ ขอโทษคร้าบ… อย่าไล่ผมเลยนะครับ”

“โยฮัน… ถ้านายยังไม่ไป…” ทิมขมวดคิ้ว น้ำเสียงเย็นยะเยือก แววตาแน่วแน่ดุร้าย มองลูกน้องอย่างรำคาญเต็มที

“ไปแล้วครับ ไปแล้ว!” โยฮันรีบลุกพรวดขึ้นเดินถอยหลังไปทางประตู ก่อนจะหันกลับมาพูดอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“อ้อ… คืนนี้ผมจะมานอนเป็นเพื่อนนะครับ ห้ามล็อกประตูล่ะ”

“ไม่ต้อง!” ทิมกระแทกเสียงไม่พอใจ

“ปฏิเสธไม่ได้ครับ… เป็นคำสั่งของปู่พี่” โยฮันทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะรีบก้าวออกไปจนลับสายตา

เสียงประตูสไลด์ปิดลงเบา ๆ ทิมถอนหายใจยาวเหยียด เหมือนมีภาระหนักอึ้งถูกยกออก ดวงตาคมกริบมัวหมอง คลุมด้วยความเศร้าที่ซ่อนเร้นมานาน

วอร์ยืนมองเงาร่างบางที่ดูเปลี่ยนไปจากเดิมอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงปกติ

“พี่น้องแท้ ๆ เหรอกลับ… ดูสนิทกันดี”

ทิมเงยหน้าขึ้นมา สายตาเหม่อลอยออกไปนอกกระจก ริมฝีปากบางขยับตอบเบา ๆ

“ไม่ใช่หรอกครับ…”

คำตอบสั้น ๆ แค่นั้น แต่แววตาที่ฉายแววเจ็บปวด วอร์มองออกชัดเจนว่า… เบื้องหลังความสัมพันธ์นี้ เหมือนมีเรื่องราวที่ไม่อยากเล่าให้ใครฟัง

หลายวันต่อมา…

ทิมมีสีหน้าเคร่งเครียดหลังจากวางสายโทรศัพท์ที่เพิ่งโทรเข้ามา

เขาเหลือบมองไปที่ลูกน้องที่เตรียมปิดร้านตามปกติ

“สกาย คืนนี้นายค้างที่ร้านได้ไหม ช่วยดูแลพวกเจ้าเหมียวแทนฉันที ฉันจะกลับบ้านซะหน่อย” ทิมพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูรัดกุมขึ้น แม้จะพยายามทำให้เป็นปกติ แต่ความกังวลยังคงเผยออกมาในท่าทาง

สกายหันมาเห็นท่าทางเคร่งเครียดของเจ้านาย รู้สึกเข้าใจว่าต้องมีเรื่องสำคัญที่ทำให้ทิมต้องรีบกลับบ้าน หนุ่มน้อยยิ้มกว้าง ดีใจที่เจ้านายไว้วางใจ

“ได้สิครับ งั้นผมขอกลับไปเอาเสื้อผ้าก่อนนะครับ”

“ขอโทษด้วยนะที่บอกกะทันหัน” ทิมก้มหัวเล็กน้อย ความรับผิดชอบอัดแน่นในอก

“ไม่เป็นไรครับ ผมก็อยู่คนเดียวอยู่แล้ว แค่นี้สบายมากครับ” สกายพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่น ไม่มีอาการไม่พอใจเลย ทำให้ทิมรู้สึกโล่งใจบ้าง แต่ก็อยากดูแลลูกน้องให้ดีขึ้น

“ขอบใจนะ ถ้านายไม่รังเกียจ เอาเสื้อผ้าของฉันใส่ก่อนก็ได้นะ เลือกได้ตามสบายเลย จะได้ไม่ต้องเดินทางไปมา นี่ก็ใกล้จะมืดแล้ว” ทิมแสดงออกว่าเอ็นดูอย่างชัดเจน

“ไม่รังเกียจเลยครับ เสื้อผ้าของพี่มีแต่ของดี ๆ ทั้งนั้น ผมเกรงใจมากกว่า” แม้ว่าตัวเองจะไม่เคยพูดออกมา แต่สกายรู้ว่าทิมมักคอยใส่ใจเขามากกว่าคนอื่น

“ไม่ต้องเกรงใจ จะขึ้นไปอาบน้ำที่ห้องฉันก็ได้นะ”

“ผมอาบที่ชั้นล่างก็ได้ครับ”

“ตามใจ งั้นฉันไปก่อนนะ อย่าลืมล็อกประตูหลังด้วยล่ะ” ทิมหยิบกระเป๋าสะพายข้างหลังเคาน์เตอร์มาสวม หยิบกุญแจรถที่ไม่ได้ใช้มาสักพักใหญ่ออกมาถือไว้ในมือ

“ครับ” สกายพยักหน้ารับคำ มองตามหลังทิมที่เดินออกจากร้าน

ทิมเดินไปข้างตึก เข้าไปในโรงจอดรถแล้วขับรถคันโปรดออกไปอย่างรวดเร็ว ใบหน้าเย็นชากับสายตาที่เย็นยะเยือก ต่างจากลุคเจ้าของคาเฟ่โดยสิ้นเชิง

อีกฟากหนึ่งของถนน วอร์กำลังจับตาดูการเคลื่อนไหวของทิมผ่านกระจกใสอย่างเงียบ ๆ ทันทีที่เห็นท่าทางเย็นชา และรถหรูราคาสูงเกินกว่าคนที่อายุเท่านี้ซึ่งเปิดแค่ร้านคาเฟ่เล็ก ๆ จะสามารถซื้อได้ ก็ทำให้เขาอยากจะรู้ว่าตัวตนที่แท้จริงของทิมเป็นใครกันแน่…

ณ คฤหาสน์สไตล์ยุโรปหลังใหญ่

ท่ามกลางแสงสลัวยามเย็น รั้วเหล็กดัดลวดลายวิจิตรเปิดรับรถสปอร์ตคันหรูอย่างคุ้นเคย

เมื่อขับมาจอดสนิทที่หน้าตัวอาคาร ทิมในชุดเสื้อยืดธรรมดากับกางเกงยีนส์ตัวโคร่ง ก้าวเท้าเหยียบพื้นหินอ่อนเงาวับที่สะท้อนแสงไฟสนามหญ้าหน้าคฤหาสน์สว่างจ้า ทางเข้าโอบล้อมด้วยสวนที่จัดแต่งอย่างประณีตทุกตารางนิ้ว

“สวัสดีครับนายน้อย” ชายวัยห้าสิบกว่าในชุดสูทสีเข้ม อาเจียง หัวหน้าบอดี้การ์ดที่คอยดูแลคฤหาสน์แห่งนี้ เดินเข้ามารับด้วยกิริยานอบน้อม

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะอาเจียง” ทิมยิ้มตอบบาง ๆ ขณะเดินผ่านประตูไม้แกะสลักสูงใหญ่เข้าไปในตัวอาคาร

“นายน้อยยังจำไอ้เจียงคนนี้ได้ ผมก็ดีใจมากแล้วครับ นายน้อยสบายดีไหมครับ เมื่อไหร่จะย้ายกลับมาอยู่ที่นี่ล่ะครับ?” อาเจียงเดินตามระยะห่างพอเหมาะ

“ผมอยู่ข้างนอกสบายใจกว่าครับ” ทิมตอบพลางมองไปตามทางเดินยาวที่เพดานสูงโปร่ง ประดับโคมไฟหรูหรา แต่กลับรู้สึกเหมือนอยู่ในกรง

“คุณท่านบ่นถึงนายน้อยทุกวันเลยครับ กลัวว่านายน้อยอยู่ข้างนอกจะเกิดอันตราย”

“เขากลัวผมจะตายก่อนมากกว่า”

“อย่าพูดอย่างนั้นสิครับ นายท่านรักนายน้อยมากนะครับ”

“นั่นเพราะผมเป็นหลานเพียงคนเดียวต่างหาก”

“นายน้อยอย่าอคติมากเกินไปเลยครับ คุณท่านก็แก่มากแล้ว” อาเจียงแนะนำด้วยความเป็นห่วง

ทิมหันมามองเล็กน้อย น้ำเสียงอ่อนลงแต่ยังแน่วแน่

“ยังไงผมก็ต้องขอบคุณอาเจียงนะครับ ที่อุตส่าห์ส่งคนไปช่วยคุ้มครองผมตลอด แต่ผมดูแลตัวเองได้ครับ อย่าเอาชีวิตลูกน้องมาทิ้งขว้างกับผมดีกว่า”

“ผมก็คิดว่านายน้อยต้องรู้แน่ ๆ …นี่เป็นคำสั่งจากคุณท่านครับ นายน้อยคือทายาทเพียงคนเดียว จะให้เกิดอันตรายไม่ได้เด็ดขาด” อาเจียงก้มหน้า

ทิมถอนหายใจยาว เท้าหยุดลงหน้าประตูไม้บานใหญ่ ซึ่งเป็นห้องทำงานของผู้เป็นปู่

“อาเจียงกลับไปทำงานต่อเถอะครับ ผมเข้าไปหาปู่เองได้”

“เชิญครับนายน้อย” อาเจียงก้าวไปเปิดห้องทำงานให้กว้างออก พร้อมก้มรอร่างบางก้าวเข้าไปข้างใน

ในห้องทำงาน

เพดานสูงโปร่ง ผนังกรุด้วยไม้เนื้อแข็งและหนังสือเก่าแก่เรียงรายเต็มชั้น กลิ่นยาสูบคละคลุมอยู่ทั่วห้อง

ที่โต๊ะทำงานไม้เคลือบเงาขนาดใหญ่ ชายชราผมขาวโพลนนั่งพิงเก้าอี้หนัง สวมสูทสีดำพอดีตัว แม้ใบหน้าจะเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น แต่หลังยังคงตรงองอาจ สายตาคมกริบ บ่งบอกถึงอำนาจที่ไม่เคยจางหาย

“สวัสดีครับคุณปู่” ทิมก้มหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงราบเรียบ

“มาได้สักทีนะ แกต้องรอให้ฉันตายก่อนหรือไง” ผู้เป็นปู่พูดด้วยน้ำเสียงห้าวหาญ คว้าปากกาลูกลื่นกระแทกพื้นโต๊ะเบา ๆ หลังจากไม่ได้เจอหน้าหลานชายเกือบปี

“ดูคุณปู่ก็ไม่ได้ป่วยนี่ครับ ก็ยังดูแข็งแรงดี คงไม่ตายง่าย ๆ หรอกครับ” ทิมมองตรง ไม่ขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิม

“หึ… นิสัยแกเหมือนฉันไม่มีผิดเลย ถ้าพ่อแกได้สักครึ่งหนึ่งของแกก็คงจะดี” ปู่หัวเราะในลำคอ

“ผมกลับอยากเหมือนพ่อมากกว่า” ทิมตอบทันที แววตาแน่วแน่มั่นใจ

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ดี!! ต้องแบบนี้! อนาคตของแก๊งต้องการคนแบบแกนี่แหละ อยากเป็นในสิ่งที่เป็นไม่ได้! นี่สิถึงเหมาะจะมารับช่วงต่อจากฉัน!” ชายชราพูดเสียงดังอย่างพอใจ รอยยิ้มติดอยู่บนใบหน้าไม่จางหาย

“ที่บอกว่าป่วย แล้วหลอกให้ผมมาหา คือต้องการพูดแค่นี้เท่านั้นใช่ไหมครับ งั้นผมกลับก่อนล่ะ” ทิมหันหลังเตรียมก้าวออก

“ฉันป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย… ที่ฉันยังอยู่ได้ก็เพราะยา เกรงว่าเรื่องนี้จะปิดไว้ไม่ได้แล้ว เวลาของฉันเหลือไม่มาก หวังว่าก่อนที่ฉันจะตาย แกจะคิดให้ดี เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการขึ้นรับตำแหน่ง” เสียงปู่พูดขัดขึ้น น้ำเสียงจริงจังแต่อ่อนโยน แฝงไปด้วยความร้องขอและความหวัง

ทิมชะงักเท้ากะทันหัน

“มุกแบบนี้ผมเจอในละครบ่อยแล้วครับ ไม่คิดว่าจะมาเจอกับตัว น้ำเน่าสิ้นดี” ทิมหันหน้ามาแค่ยิ้มเยือกเย็น