บทที่ 8

ซ่งสือเวยหันกลับไป เมื่อทั้งสองคนยืนยันได้แล้วว่าเธอไม่ได้โกรธ ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

ลู่อวิ๋นเซินก้าวไปข้างหน้า คว้ามือเธอไว้ “เธอไม่ต้องเก็บกระเป๋าเดินทางหรอก มันทั้งเยอะและเหนื่อยเกินไป ถึงเวลาฉันจะเรียกคนขับรถที่บ้านฉันมา แล้วพวกเราค่อยบ้านไปอยู่บ้านใหม่ด้วยกัน”

ฉีซื่อก็พยักหน้าเห็นด้วยเช่นกัน

ในตอนนี้ ซ่งสือเวยราวกับเห็นแววตาของพวกเขาที่เคยมีเพียงเธอเหมือนในอดีต

จำได้ว่าตอนยังเด็ก ต่างฝ่ายต่างก็พูดคุยและหัวเราะกันทั้งวัน

แต่ตอนนี้ คำสัญญาในวัยเด็กสุดท้ายก็กลายเป็นคำโกหก

ซ่งสือเวยเหลือบมองเซี่ยงหาน พลางส่ายศีรษะ “ไม่ต้องหรอก มีของมากมายที่ฉันต้องไปจัดการ”

พูดจบ ก็ไม่สนใจท่าทีของทั้งสองคน เธอหันหลังเดินจากไป

หลังกลับมาที่บ้าน เธอก็เก็บกระเป๋าเดินทางครู่หนึ่ง ก่อนจะอาบน้ำ ขณะที่เพิ่งล้มตัวลงนอน จู่ ๆ ก็ได้รับโทรศัพท์จากเซี่ยงหาน

เสียงนุ่มนวลของเธอส่งผ่านมาช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความภูมิใจที่ปิดไม่มิด

“พี่เวยเวย เย็นนี้ฉันไปที่ตระกูลลู่กับตระกูลฉีมา พ่อแม่ของอวิ๋นเซินกับอาซื่อดีต่อฉันมากเลย”

“พ่อแม่ของพวกเขายังเอาสมบัติสืบทอดประจำตระกูลออกมา บอกว่าจะให้ฉันด้วย พี่ว่าพวกเขา...”

ซ่งสือเวยขัดจังหวะการโอ้อวดของเธอ “ฉันไม่สนใจเรื่องของพวกเธอ เธอไม่ต้องเอาเรื่องพวกนี้มาบอกฉัน มันไม่ได้เกี่ยวกับฉัน”

ทันทีที่พูดจบ เธอก็วางสายไป

หนึ่งวันก่อนออกเดินทาง ซ่งสือเวยออกไปข้างนอก

วันนี้เธอมีนัดออกมากินข้าวกับเฉียวมู่โดยเฉพาะ เธอมีเพื่อนที่ไห่เฉิงไม่มาก ตั้งแต่เด็กจนโต ลู่อวิ๋นเซินกับฉีซื่อก็จำกัดวงสังคมของเธออย่างเคร่งครัด ไม่เพียงแต่ไม่ให้คบหาแฟนหนุ่ม แต่ยังสอดมือเข้ามายุ่งกับจดหมายรักที่ได้รับจากผู้ชาย รวมถึงการคบหากับเพื่อนผู้หญิงด้วย

ตอนนั้นพวกเขาพูดอย่างน่าสงสารว่า “เวยเวย เธอมีพวกเราแล้วยังไม่พออีกเหรอ เธอดีขนาดนี้ ฉันกลัวว่าผู้หญิงจะชอบเธอด้วย”

พวกเขาแสดงความเป็นเจ้าของในตัวเธอจนทำให้คนกลัว ในแววตาหวังเพียงให้เธอมองมาที่พวกเขา

แต่ตอนนี้ พวกเขากลับเป็นคนผลักไสเธอด้วยมือตัวเอง

ในร้านอาหารตะวันตกที่เพิ่งเปิดใหม่ เฉียวมู่นั่งรออยู่ตรงที่นั่งครู่หนึ่งแล้ว

พอเห็นซ่งสือเวย เฉียวมู่ก็กอดเธอแน่น เมื่อคิดว่าเธอต้องจากไป ความอาวรณ์ก็คืบคลานเข้ามาที่หัวใจ

“เวยเวย ฉันไม่อยากให้เธอกลับไปแต่งงานที่เมืองหลวงเลย ฉันทำใจไม่ได้”

“เดิมทีฉันคิดว่าเธอจะแต่งงานกับลู่อวิ๋นเซินหรือฉีซื่อหนึ่งในนี้ซะอีก หลังจากนั้นก็จะอยู่ที่ไห่เฉิงไปตลอด ถ้าเป็นแบบนั้นพวกเราก็จะออกไปเที่ยวด้วยกันได้เสมอ”

ซ่งสือเวยได้ยินก็ยิ้มออกมาจาง ๆ “พวกเขามีตัวเลือกอื่น ฉันก็เหมือนกัน”

ได้ยินคำพูดนี้ เฉียวมู่ก็รู้สึกหมดหวังขึ้นมา

เธอนึกถึงเซี่ยงหาน ทันใดนั้นสีหน้าก็ดูไม่น่ามอง ทั้งยังพูดอย่างไม่พอใจ

“ก่อนหน้านี้เธอดีกับเซี่ยงหานขนาดนั้น แต่ผู้หญิงคนนั้นกลับ...”

ซ่งสือเวยขัดจังหวะด้วยรอยยิ้ม “ช่างเถอะ อย่าพูดถึงคนไม่มีค่าพวกนั้นเลย อีกหน่อยรอให้ฉันแต่งงานไปก็จะไม่ได้เจอเธออีก เธอจะทำตัววุ่นวายยังไงก็ไม่เกี่ยวกับฉันแล้ว”

ทันทีที่เพิ่งพูดประโยคนี้จบ เซี่ยงหานก็เดินเข้ามาในร้านอาหาร

เนื่องจากโต๊ะของซ่งสือเวยกับเฉียวมู่อยู่ใกล้ประตู ดังนั้นเธอจึงได้ยินไปครึ่งหนึ่ง ทว่าไม่ได้ยินประโยคที่สมบูรณ์ และเดินมาพูดอย่างอยากรู้อยากเห็นทันที “พี่เวยเวย ใครจะแต่งงานเหรอ ฉันไปร่วมงานด้วยได้ไหม? ฉันยังไม่เคยไปเข้าร่วมงานแต่งเลย!”

ซ่งสือเวยแทบไม่เคยเจอคนที่ไม่รู้จักขอบเขตแบบนี้ แต่บางทีอาจจะชินกับการกระทำแปลกประหลาดของอีกฝ่ายแล้ว ประกอบกับตัวเองกำลังจะจากไป เธอจึงไม่ได้โกรธ เพียงแค่นิ่งสงบเท่านั้น

กลับเป็นเฉียวมู่ซึ่งอยู่ด้านข้างที่โกรธขึ้นมา จนโยนมีดกับส้อมลงบนโต๊ะตรง ๆ และจ้องเซี่ยงหานเขม็ง

“งานแต่งฉัน! เธอไม่มีสิทธิเข้าร่วม พอใจกับคำตอบนี้ไหม?”

“เธอรู้จักขอบเขตบ้างไหม พวกเรากับเธอสนิทกันมากเหรอ จะมาอยากรู้อะไร ถ้ามีรถขยะผ่านทางมาเธอก็ต้องเอาช้อนมาตักชิมตลอดเลยไหม”

เสียงของเฉียวมู่ดังขึ้นมา อีกทั้งคำพูดยังไม่น่าฟัง เซี่ยงหานขดร่างกายลงเล็กน้อย ท่าทางราวกับถูกทำให้ตกใจ ขณะที่น้ำตาร่วงเผาะทันที

เธอสะอื้นอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ มองไปทางลู่อวิ๋นเซินกับฉีซื่อที่เพิ่งตามหลังเข้ามาในร้านอาหารโดยพลัน โดยที่ดวงตาโตทั้งสองข้างเต็มไปด้วยการขอความช่วยเหลือ

ลู่อวิ๋นเซินไม่ได้รู้ต้นสายปลายเหตุ เมื่อเข้ามาเห็นท่าทางน่าสงสารของเซี่ยงหาน ก็สีหน้ามืดครึ้มลงโดยไม่รู้ตัว และดึงเซี่ยงหานเข้าไปในอ้อมกอด

“มีฉันอยู่ ขอแค่เธอต้องการ ไม่ว่างานแต่งใครเธอก็มีสิทธิไปทั้งนั้น”

ฉีซื่อก็แย่งพูดขึ้นมา “มีฉันด้วย! อย่าว่าแต่งานแต่งเลย ต่อให้เธอต้องการดวงดาว ฉันก็จะปีนขึ้นไปบนท้องฟ้าเก็บดวงดาวมาให้เธอสดๆ ร้อนๆ เลย อย่าไปสนใจคนที่ไม่สำคัญพวกนั้นเลยนะ”

ผู้ชายทั้งสองคนทางฝั่งซ้ายและขวา ในที่สุดก็ปลอบใจจนเซี่ยงหานเปลี่ยนจากน้ำตาเป็นรอยยิ้มได้