บทที่ 8

บทที่ 8

เธอกำลังจะอ้าปากพูด แต่จู่ ๆ ก็เกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้น เด็กสองคนกำลังเล่นสเก็ตบอร์ดไล่หยอกล้อกัน พุ่งตรงมาทางสระว่ายน้ำ ทั้งคู่ไม่เห็นว่ามีคนยืนอยู่ข้างหน้า พอรู้ตัวก็เบรกไม่ทัน จึงพุ่งชนจนทำให้อวี้เยียนซู่ที่ยืนอยู่ข้างสระตกลงไปในสระน้ำทันที

ได้ยินเพียงเสียง “ตู้ม” ดังขึ้น น้ำในสระกระเซ็นเป็นวงกว้าง ฉินจื่ออี้ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตั้งสติได้ทันที โดยไม่ทันสนใจเด็กสองคนนั้นที่ก่อเรื่อง ก็เตรียมจะกระโดดลงไปช่วยคน แต่กลับมีเงาร่างหนึ่งพุ่งผ่านข้างตัวเธอไปอย่างรวดเร็ว

จากนั้นก็มีแรงมหาศาลพุ่งเข้ามา ฉินจื่ออี้ถูกชนจนถอยหลังเซไปสองก้าว พอตั้งหลักได้แล้วจึงมองเห็นชัดว่า คนที่รีบร้อนพุ่งเข้ามานั้นคือ เส้าสวินฉือ

เขาถอดเสื้อนอกออกโดยไม่ลังเล ก่อนจะกระโดดลงสระว่ายน้ำทันที หลังจากช่วยอวี้เยียนซู่ขึ้นมาแล้ว จึงขมวดคิ้วแน่น หันมองไปทางฉินจื่ออี้

“เกิดอะไรขึ้น？”

ยังไม่ทันได้เอ่ยคำอธิบายออกมา อวี้เยียนซู่ที่คลุมเสื้อนอกของเขาอยู่ก็พลันเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน

“เป็นความผิดของฉันเอง ที่ทำให้จื่ออี้โกรธ เธอเลยผลักฉันลงน้ำ โชคดีที่ฉันไม่ได้เป็นอะไรมาก คุณอย่าโทษเธอเลยนะ…” น้ำเสียงอ่อนหวานน่าสงสาร แฝงไปด้วยความน่าเวทนา พร้อมกับท่าทางที่สั่นเทา ทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นมองเห็นภาพนั้นอย่างชัดเจน

และทันทีที่เขาได้ยินคำอธิบายของเธอ ที่เรียกว่าแก้ตัวแต่แท้จริงคือการปักความผิด สายตาที่เต็มไปด้วยการตำหนิก็พุ่งตรงมายังเธอทันที

“ฉันไม่ได้ผลักเธอ ไม่ใช่ฉันที่ทำ เป็น…” เธอส่ายหน้า พยายามอธิบายเพื่อล้างตัวเอง พลางหันไปมองหาเด็กสองคนนั้นที่ก่อเรื่อง แต่เมื่อกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก็ไม่เห็นเงาของทั้งสองคนนั้นอยู่เลย ชั่วขณะหนึ่ง ฉินจื่ออี้ก็พูดอะไรไม่ออก

เพียงชะงักไปครู่เดียว เธอก็ไม่มีโอกาสได้อธิบายอีก

“ถ้าไม่ใช่เธอ แล้วจะเป็นใคร? ฉันเหรอ? หรือว่าเธอจะบอกว่า เยียนซู่ตกลงไปเองโดยไม่ตั้งใจ?”

“ฉินจื่ออี้ ตอนแรกฉันคิดว่าเธอแค่เอาแต่ใจนิดหน่อย แต่ตอนนี้ดูแล้ว เธอนี่มันไร้การอบรมสิ้นดี!”

ราวกับสายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงกลางสมองของเธอ

คำพูดเมื่อกี้…คุณอาเป็นคนพูดเหรอ พูดว่าเธอ…ไร้การอบรม

ทั้งที่เขารู้ดี หลังจากพ่อแม่เธอเสียไป สิ่งที่เธอกลัวที่สุดก็คือการได้ยินคำพูดแบบนี้ ตอนเรียนหนังสือพวกเด็กคนนั้นรังแกเธอ ก็มักจะด่าว่าเธอว่า “มีแม่ให้กำเนิด แต่ไม่มีแม่สั่งสอน” ตอนนั้นคนที่ยืนออกหน้าปกป้องเธอก็ชัด ๆ ว่าเป็นเขาเองนี่นา

แต่ตอนนี้ กลับเป็นเขาเองที่ใช้คำพูดนี้เป็นมีดคม กรีดแทงเข้ามาที่เธอด้วยมือตัวเอง

ริมฝีปากของเธอสั่นไหว พึมพำเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เขาไม่หยุดฟังอีกต่อไป กลับอุ้มอวี้เยียนซู่ขึ้นมาแล้วเดินจากไปทันที

เมื่อเจ้าของงานต่างจากไปแล้ว งานเลี้ยงก็ย่อมไม่มีเหตุผลจะดำเนินต่อ ผู้คนต่างพากันทยอยแยกย้ายไป ส่วนฉินจื่ออี้กลับบ้านเพียงลำพังอย่างเหม่อลอย ราวกับคนไร้จิตวิญญาณ

ทั้งคืนเธอแทบไม่ได้นอน โทรหาเขาแล้วก็ส่งข้อความไป หวังจะอธิบายให้ชัดเจน แต่เวลาผ่านไปทั้งคืนแล้ว เส้าสวินฉือก็ยังไม่สนใจเธอเลย

จนกระทั่งรุ่งเช้าของวันถัดมา ตอนฟ้าเพิ่งเริ่มสาง เขาถึงได้พาอวี้เยียนซู่กลับมาที่วิลล่า

“คุณอา ฉันไม่ได้ผลักเธอจริง ๆ ตอนนั้นมีเด็กสองคนกำลังเล่นกันแล้วเผลอชนจนเธอตกลงไปต่างหาก!”

พอเห็นพวกเขากลับมา ฉินจื่ออี้ก็รีบเดินเข้าไปอธิบาย แต่เขายังคงไม่พูดอะไรสักคำ ดึงมืออวี้เยียนซู่เดินผ่านเธอไปตรง ๆ แม้แต่จะหันมามองเธอสักนิดก็ยังไม่มี

เธอเร่งฝีเท้าขึ้นไม่กี่ก้าวไปยืนขวางหน้าเขาอีกครั้ง พออ้าปากพูด ดวงตาก็แดงก่ำขึ้นมาทันที

“คุณอาเชื่อฉันสักครั้งได้ไหม เมื่อก่อนคุณ…เชื่อใจฉันมากนะ”

เมื่อเสียงที่สะอื้นปนอยู่ดังขึ้น เขาถึงได้หยุดฝีเท้าลงในที่สุด

เมื่อก่อนฉินจื่ออี้มีญาติอยู่เพียงคนเดียวคือเส้าสวินฉือ ขาเพียงคนเดียวก็ให้ทุกอย่างที่เธอต้องการกับเธอ

ทุกครั้งที่เกิดเรื่องอะไรขึ้น เขาก็มักจะเชื่อคำพูดของเธอโดยไม่มีเงื่อนไข

เธอเคยถามเขาเหมือนกันว่า ทำไมทั้งที่คนอื่นต่างบอกว่าเธอโกหก เขาถึงยังเชื่อเธอแบบนั้น ตอนนั้นเขาตอบว่า “อี้อี้ เธอเป็นคนที่ฉันเลี้ยงดูมากับมือ ฉันอาจไม่รู้จักนิสัยของคนอื่น แต่จะไม่รู้จักว่าเธอเป็นคนแบบไหนได้ยังไง?”

แต่ตอนนี้ เขากลับยืนนิ่งเงียบอยู่ตรงนั้นอยู่นาน สุดท้ายก็ยื่นมือออกมาแล้วผลักฉินจื่ออี้ออกไปทันที

“หลบไป!”

เขาไม่ได้ออกแรงมาก แต่เธอกลับเซถอยหลังไปหนึ่งก้าวแล้วล้มลงกับพื้น พอเห็นว่าเธอล้มลงง่ายดายขนาดนี้ เส้าสวินฉือก็ใจหายวาบ รีบเข้าไปพยุงทันที รีบเข้าไปพยุงทันที แต่พอมือสัมผัสถึง กลับพบว่าร่างของเธอเย็นเฉียบผิดไปจากคนปกติ

“ทำไมตัวเธอถึงเย็นขนาดนี้?”

ในน้ำเสียงของเขามีความเป็นห่วงที่ซ่อนเอาไว้ไม่มิด พอเห็นฉินจื่ออี้อึกอักพูดอะไรไม่ออก เขาก็รีบคว้ามือเธอมาจับไว้ แต่กลับต้องชะงักงันด้วยความตกตะลึง เพราะเขากลับไม่สามารถคลำชีพจรของเธอได้เลย!

เขาเพิ่งจะอ้าปากเตรียมถาม แต่อวี้เยียนซู่ที่ยืนอยู่ด้านหลังเส้าสวินฉือมาตลอดกลับเอ่ยขัดขึ้นก่อน “จื่ออี้ ต่อให้เธอจะไม่พอใจที่สวินฉือคอยอยู่กับฉัน ก็ไม่ควรแกล้งป่วยเพื่อให้เขาเป็นห่วงเธอแบบนี้นะ!”

พอคำพูดนี้หลุดออกมา ความเป็นห่วงในใจของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธทันที “เธอผลักเยียนซู่ลงสระยังไม่พอ ยังจะแกล้งป่วยเพื่อเรียกร้องความสนใจจากฉันอีกเหรอ? ตอนนี้วิธีเดียวที่เธอจะได้รับการให้อภัยจากฉัน ก็คือไปขอโทษเยียนซู่!”

เข็มนาฬิกาบนผนังยังคงเดินไปทีละวินาที ความเศร้าที่บอกไม่ถูกเอ่อล้นขึ้นในใจ เวลาของเธอเหลือไม่มากแล้ว ยังจะต้องเสียไปกับการบาดหมางแบบนี้อีกเหรอ?

ฉินจื่ออี้หน้าซีดเผือด ไม่ได้อธิบายต่ออีก “ได้ ฉันขอโทษ”

พูดจบ เธอก็ลุกขึ้น ก้มหน้าต่ำ ดวงตาแดงก่ำ เอ่ยขอโทษอวี้เยียนซู่เบา ๆ หนึ่งครั้ง จากนั้นถึงเงยหน้าขึ้นมองเส้าสวินฉืออีกครั้ง

ครั้งนี้ ในดวงตาของเธอหลงเหลือเพียงความนิ่งเฉยว่างเปล่าราวกับน้ำตายเท่านั้น

“คุณอา ตอนนี้คุณยกโทษให้ฉันได้หรือยัง?”

แม้จะได้คำขอโทษอย่างที่ต้องการแล้ว แต่เส้าสวินฉือกลับไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลย

เพราะเด็กสาวตรงหน้า ราวกับได้รับความอยุติธรรมอย่างหนัก จนดูเศร้าเสียใจเหมือนจะร้องไห้ออกมาได้ทุกเมื่อ

สีหน้าของเขามืดครึ้มถึงขีดสุด ผ่านไปเนิ่นนานกว่าจะเอ่ยออกมาอย่างเย็นชาเพียงคำว่า “อย่าให้มีครั้งหน้า!”