ไม่จำเป็นต้องให้เธอกลับมา

บทที่ 2วันที่สอง ฉินจื่ออี้ตื่นแต่เช้ามาก ตั้งแต่เช้าก็ออกจากบ้านไป เพื่อไปดำเนินเรื่องยกเลิกทะเบียนเธอตายอย่างกะทันหัน เมื่อคืนต้องนั่งค้นหาข้อมูลทั้งคืนถึงได้รู้ว่า หลังความตายยังมีเรื่องอีกมากมายที่ต้องจัดการ แต่ตอนนี้เส้าสวินฉือก็มีคนที่อยากสร้างครอบครัวใหม่ด้วยแล้ว ในฐานะลูกบุญธรรม เธอก็เป็นเพียงภาระ ไม่อยากให้คุณอาต้องมาคอยจัดการเรื่องพวกนี้เพิ่ม และไม่อยากสร้างความลำบากให้เขาอีกพอไปถึงสถานที่สำหรับดำเนินเรื่องยกเลิกทะเบียน เจ้าหน้าที่ได้ยินว่าเธอจะมาดำเนินการปิดบัญชีให้ตัวเอง ก็ถึงกับไม่อยากเชื่อ จึงถามย้ำกับเธอหลายครั้ง“สาวน้อย การยกเลิกทะเบียนทำได้เฉพาะกรณีที่เจ้าของทะเบียนเสียชีวิตแล้วเท่านั้นนะ เธอแน่ใจจริง ๆ เหรอว่าจะทำแบบนี้?”ฉินจื่ออี้ฝืนยิ้มอย่างขมขื่นแล้วพยักหน้า “อีกหกวัน ฉันก็จะหายไปจากโลกนี้อย่างสิ้นเชิงแล้ว”เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจ้าหน้าที่ก็คิดว่าเธอเป็นมะเร็ง จึงมองเธอด้วยความเห็นใจเล็กน้อย แล้วพอมองดูข้อมูลของเธออีกครั้ง ก็ยิ่งรู้สึกเสียดายมากขึ้นเพิ่งอายุแค่สิบแปดปีเองเจ้าหน้าที่ไม่ได้ถามอะไรต่ออีก ก็จัดการดำเนินเรื่องปิดบัญชีให้เธอทันทีหลังจากจั

เช้าวันถัดมา ฉินจื่ออี้ตื่นแต่เช้า พอเดินไปถึงห้องอาหาร ก็เห็นว่ามีคนอยู่ในครัวแล้วเป็นเส้าสวินฉือที่สวมผ้ากันเปื้อนกำลังทำอาหารอยู่ ส่วนอวี้เยียนซู่ยืนกอดเขาจากด้านหลัง เขาไม่ได้ขัดขืน ซ้ำยังหันกลับไปมองเธอเป็นพัก ๆ พร้อมรอยยิ้มเอ็นดูภาพความใกล้ชิดสนิทสนมของพวกเขาปรากฏชัดเจนต่อสายตาของฉินจื่ออี้ แต่จู่ ๆ เธอก็หวนคิดถึงเรื่องในอดีตขึ้นมาตอนนั้นในบ้านมีคนรับใช้มากมาย แต่เขากลับยุ่งกับงานตลอด ยุ่งจนไม่กลับบ้านทั้งคืนก็เป็นเรื่องปกติ คนรับใช้พวกนั้นเห็นว่าเธอเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง รังแกได้ง่าย เลยทำงานแบบขอไปที แถมยังแอบไม่เอาอาหารมาให้เธอกินอยู่บ่อย ๆต่อมาเมื่อเขารู้ว่าคนรับใช้พวกนั้นทำงานแบบขอไปที จึงไล่พวกนั้นออกทั้งหมด และเพื่อดูแลเธอ เขาจึงเรียนรู้ที่จะทำอาหาร ดูแลเธอทุกมื้อทั้งเช้า กลางวัน เย็น ไม่ว่าเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่แต่ตอนนี้ เธอไม่อาจรักเขาได้อีกต่อไปแล้วหากอวี้เยียนซู่คือคนที่จะมอบความสุขให้เขาได้จริง ๆ เธอก็มีเพียงคำอวยพรให้ทั้งคู่เท่านั้นฉินจื่ออี้เบือนสายตาออกเงียบ ๆ โดยไม่รู้ตัว เธอก็เดินกลับมาหยุดอยู่หน้าปฏิทินอีกครั้งไม่รู้ว่าอวี้เยียนซู่ออกมาตั้งแต่เมื่

บทที่ 6เมื่อได้ยินเสียงคาดคั้นของเส้าสวินฉือ ฉินจื่ออี้ก็ได้สติกลับมาเสียที พอเห็นจดหมายรักในมือของตัวเอง เธอก็รีบวางซองจดหมายกลับคืนลงในลิ้นชักอย่างลนลาน ก่อนจะอ้ำอึ้งเอ่ยอธิบายว่า “ฉันแค่อยากช่วยคุณทำความสะอาดนิดหน่อย…”แต่คำอธิบายของเธอกลับไม่ได้รับความเข้าใจจากเขา ตรงกันข้าม น้ำเสียงของเขายิ่งเย็นชาลงกว่าเดิมเล็กน้อย “ของในนั้น เธอได้อ่านหรือยัง?”ฉินจื่ออี้ชะงักไปเล็กน้อย ไม่คิดเลยว่า สิ่งที่เขาสนใจกลับเป็นคำถามนี้พอเห็นสีหน้าของเขายิ่งแย่ลงเรื่อย ๆ เธอก็รีบส่ายหน้า แล้วตอบว่า “ฉันไม่ได้เปิดดูค่ะ”เมื่อได้ยินคำตอบนี้ สีหน้าของเส้าสวินฉือจึงค่อย ๆ ดีขึ้นเล็กน้อย แต่เวลามองมาที่เธอ น้ำเสียงของเขาก็ยังคงแฝงไปด้วยความโกรธอยู่“เธอออกไปก่อน ต่อไปถ้ายังไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน ห้ามแตะของฉัน”“ขอโทษค่ะ ฉันจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว”ฉินจื่ออี้ก้มหน้าลง ไม่ได้โต้แย้งอะไร ก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานไปทันทีหลังจากออกมาจากห้องทำงาน เธอก็กลับไปที่ห้องของตัวเองทันที เธอนอนลงบนเตียง แต่ในหัวกลับเผลอนึกถึงจดหมายรักพวกนั้นที่เพิ่งเห็นในห้องหนังสือเมื่อครู่นี้ขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ก่อนหน้านี้ไม

บทที่ 8 เธอกำลังจะอ้าปากพูด แต่จู่ ๆ ก็เกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้น เด็กสองคนกำลังเล่นสเก็ตบอร์ดไล่หยอกล้อกัน พุ่งตรงมาทางสระว่ายน้ำ ทั้งคู่ไม่เห็นว่ามีคนยืนอยู่ข้างหน้า พอรู้ตัวก็เบรกไม่ทัน จึงพุ่งชนจนทำให้อวี้เยียนซู่ที่ยืนอยู่ข้างสระตกลงไปในสระน้ำทันทีได้ยินเพียงเสียง “ตู้ม” ดังขึ้น น้ำในสระกระเซ็นเป็นวงกว้าง ฉินจื่ออี้ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตั้งสติได้ทันที โดยไม่ทันสนใจเด็กสองคนนั้นที่ก่อเรื่อง ก็เตรียมจะกระโดดลงไปช่วยคน แต่กลับมีเงาร่างหนึ่งพุ่งผ่านข้างตัวเธอไปอย่างรวดเร็วจากนั้นก็มีแรงมหาศาลพุ่งเข้ามา ฉินจื่ออี้ถูกชนจนถอยหลังเซไปสองก้าว พอตั้งหลักได้แล้วจึงมองเห็นชัดว่า คนที่รีบร้อนพุ่งเข้ามานั้นคือ เส้าสวินฉือเขาถอดเสื้อนอกออกโดยไม่ลังเล ก่อนจะกระโดดลงสระว่ายน้ำทันที หลังจากช่วยอวี้เยียนซู่ขึ้นมาแล้ว จึงขมวดคิ้วแน่น หันมองไปทางฉินจื่ออี้“เกิดอะไรขึ้น？”ยังไม่ทันได้เอ่ยคำอธิบายออกมา อวี้เยียนซู่ที่คลุมเสื้อนอกของเขาอยู่ก็พลันเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน“เป็นความผิดของฉันเอง ที่ทำให้จื่ออี้โกรธ เธอเลยผลักฉันลงน้ำ โชคดีที่ฉันไม่ได้เป็นอะไรมาก คุณอย่าโทษเธอเลยนะ…” น้ำเสียงอ่อนหวานน่

บทที่ 10 ห้าวันต่อมา เส้าสวินฉือกลับมาจากสวิตเซอร์แลนด์ เพียงแวบแรกก็สังเกตเห็นความผิดปกติในวิลล่าทันทีไม่มีฉินจื่ออี้ที่มักจะรีบวิ่งเข้ามาต้อนรับอย่างตื่นเต้นทันทีที่เขาเปิดประตูเหมือนเคย เขาเปลี่ยนรองเท้าแล้วเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น แต่กลับมีเพียงความรู้สึกเดียวเท่านั้นมันเงียบเกินไปจู่ ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่า ตลอดห้าวันมานี้ ฉินจื่ออี้ก็เงียบผิดปกติแบบนี้เช่นกัน ไม่มีทั้งสายโทรเข้าและไม่มีแม้แต่ข้อความ“จื่ออี้ล่ะ? คงยังโกรธที่วันนั้นคุณไม่ไปตามนัดอยู่หรือเปล่า แต่คุณก็จำเป็นเพราะงานไม่ใช่เหรอถึงต้องผิดนัดเธอ เด็กจริง ๆ เลยนะ เดี๋ยวคุณค่อยไปง้อเธอดี ๆ ก็แล้วกัน”เสียงของอวี้เยียนซู่ดังขึ้นจากด้านหลัง เพียงประโยคเดียวก็จุดไฟความโกรธในใจเขาให้ลุกโชน“เด็กงั้นเหรอ? อีกไม่กี่วันก็จะเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ยังจะมาทำงอแงแบบเด็กอะไรอีก ครั้งนี้ฉันจะปล่อยเธอไว้แบบนี้สักพัก ใครก็ห้ามไปสนใจ ดูสิว่าเมื่อไหร่เธอจะยอมออกมา!”ได้ยินคำพูดที่เต็มไปด้วยความโกรธของเขา อวี้เยียนซู่ก็ซ่อนแววสะใจในดวงตาไว้ แสร้งพูดปลอบใจสองสามคำ ก่อนจะกลับเข้าห้องไปก็ปล่อยให้พวกเขาบาดหมางกันไปเถอะ ยิ่งพวกเขาอยู่