บทที่ 9

บทที่ 9

วันสุดท้ายของการนับถอยหลัง ขณะที่ฉินจื่ออี้ลงมาชั้นล่าง เส้าสวินฉือกำลังจะออกไปข้างนอกพร้อมกับอวี้เยียนซู่ พอเธอเดินมาถึงหน้าประตู ก็เอ่ยปากเรียกเขาไว้ทันที

“คุณอา ฉันรู้ว่าคุณยุ่ง แต่วันนี้คุณพอจะกลับมากินข้าวกับฉันสักมื้อได้ไหม แค่มื้อเดียว แค่เราสองคน”

ฉันอยาก…บอกลาคุณให้ดี ๆ สักครั้ง

ในดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความอาวรณ์และความคาดหวัง แต่ทันทีที่เขาได้ยินประโยคนั้น เขากลับเผลอคิดโดยสัญชาตญาณว่านี่ก็เป็นเพียงการสารภาพรักอีกครั้งของเธอ จึงคิดจะปฏิเสธโดยไม่รู้ตัว ทว่าอวี้เยียนซู่กลับแตะมือเขาเบา ๆ แล้วพูดอย่างเข้าอกเข้าใจว่า “งั้นฉันไปนัดเจอเพื่อนสาวก็แล้วกัน พอดีไม่ได้เจอกันมานานแล้ว อีกอย่างคุณก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว อย่าไปถือสาเด็กคนหนึ่งเลยนะ”

ท้ายที่สุด ภายใต้การเกลี้ยกล่อมของเธอ เส้าสวินฉือก็ตอบตกลงในที่สุด

ทั้งที่ได้รับคำตอบอย่างที่ต้องการแล้ว แต่ความขมขื่นในใจของฉินจื่ออี้กลับยังคงเอ่อล้นขึ้นมาอย่างหยุดไม่อยู่

เธอมองส่งทั้งสองคนขึ้นรถไป จนเสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นและค่อย ๆ แล่นห่างออกไป ฉินจื่ออี้ฝืนกดความขมขื่นที่เอ่อล้นอยู่ในใจไว้ ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าไปในบ้าน

ได้ยินมาว่าเมื่อคนตาย ของใช้ต่าง ๆ ต้องถูกเผาทิ้ง วันนี้เป็นวันสุดท้าย เธอไม่อยากสร้างภาระให้คุณอา จึงจัดเก็บข้าวของของตัวเองออกมา แล้วเผาทิ้งทั้งหมดด้วยตัวเอง

ในห้องของเธอ เต็มไปด้วยร่องรอยของเส้าสวินฉือมากมายเหลือเกิน

ตั้งแต่ของใช้ส่วนตัวประจำวัน ไปจนถึงเสื้อผ้าที่เธอสวมใส่ ล้วนเป็นสิ่งที่เส้าสวินฉือจัดเตรียมให้ทั้งสิ้น

ความจริงแล้ว ในตอนแรกเขาก็ไม่ได้ดูแลใครอย่างละเอียดใส่ใจขนาดนี้ ส่วนใหญ่เรื่องกินอยู่หลับนอนล้วนถูกมอบหมายให้แม่บ้านกับผู้ช่วยของเขาจัดการ จนกระทั่งภายหลังเกิดเรื่องที่แม่บ้านรังแกเธอแม้กระทั่งเรื่องอาหารการกิน อีกทั้งผู้ช่วยต้องวิ่งงานไปมาระหว่างบริษัทกับวิลล่า จึงหลีกเลี่ยงความสะเพร่าไม่ได้บ้าง

จนกระทั่งวันหนึ่งเธอถูกลมหนาวจนเป็นไข้ แต่กลับไม่มีใครสังเกตเห็น หากวันนั้นเส้าสวินฉือไม่ได้มีเวลาว่างพอดีและกลับมาบ้านมาดูสักหน่อย จนพบว่าฉินจื่ออี้กำลังมีไข้สูง ตัวแดงไปทั้งตัว เธอก็คงจะเป็นอย่างที่หมอบอกจริง ๆ ว่าอาจไข้ขึ้นสูงจนกลายเป็นคนไม่ปกติไปเลย

ตั้งแต่นั้นมา เรื่องของเธอเขาก็ไม่เคยปล่อยให้ใครทำแทนอีกเลย

ความคิดของเธอดึงกลับมาจากความทรงจำ มองดูข้าวของที่เกี่ยวกับตัวเองซึ่งถูกเผาจนเหลือเพียงเถ้าถ่านแล้ว ในใจก็อดรู้สึกว่างโหวงและค้างคาไม่ได้ ตั้งแต่นี้ไป บนโลกใบนี้ก็จะไม่มีเธออีกแล้ว

เธอทำความสะอาดบ้านจนสะอาดเอี่ยมทุกซอกทุกมุม มีเพียงตู้เสื้อผ้านั้นที่ยังคงสภาพถูกปิดผนึกด้วยเทปกาวเหมือนเดิม

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่า…ตอนที่คุณอาเห็นร่างของเธอ เขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไร จะรู้สึกเสียใจบ้างไหม?

พอไม่มีเธอที่เป็นตัวถ่วงอีกต่อไป ก็จะไม่มีใครคอยตามรบเร้าพูดเรื่องที่คุณอาไม่อยากฟังอีกแล้ว คิดแล้ว…คุณอาก็คงจะมีความสุขสินะ

หลังจากเก็บข้าวของในบ้านเรียบร้อยแล้ว ฉินจื่ออี้ก็เริ่มตั้งใจเตรียมอาหารมื้อสุดท้ายของเธอกับเส้าสวินฉือ

จริง ๆ แล้วเธอทำอาหารไม่ค่อยเป็นนัก เมื่อก่อนตอนอยู่บ้าน ไม่เขาก็พาเธอออกไปกินข้างนอก ไม่ก็เป็นเขาที่ลงมือทำอาหารเอง

เมื่อก่อนฉินจื่ออี้เคยพูดว่าจะลองหัดทำอาหาร บอกว่าอยากทำให้เขากินหลังจากเรียนเป็นแล้ว แต่ตั้งแต่ครั้งที่เธอเคยโดนน้ำมันร้อนลวกไปครั้งหนึ่ง เขาก็ไม่อนุญาตให้เธอเรียนทำอาหารอีกเลย

ต่อมาเธอก็ยังแอบไปเรียนทำอาหาร หวังจะทำเซอร์ไพรส์ให้เขา เพียงแต่ยังเรียนไม่ทันเชี่ยวชาญดี ก็เกิดอุบัติเหตุครั้งนั้นขึ้น จนกลายเป็นเพียงวิญญาณดวงหนึ่งไปเสียแล้ว

แต่ก็ดีแล้ว อย่างน้อยเธอก็จะไม่ถูกน้ำมันร้อนลวกอีก

ฉินจื่ออี้ใช้เวลาถึงห้าชั่วโมงเต็มกว่าจะทำอาหารได้เต็มโต๊ะอย่างตั้งใจ นั่งรออยู่ข้างโต๊ะอาหารอยู่นาน อาหารเย็นแล้วก็เอาไปอุ่น อุ่นแล้วก็เย็นลงอีก แต่เขาก็ยังไม่กลับมาเสียที

เธอส่งข้อความหาเส้าสวินฉือ แต่เขาไม่ตอบ

เธอยังโทรไปด้วย แต่ครั้งหนึ่ง สองครั้ง… อีกฝั่งก็ไม่รับสายเลย

หลังจากสายถูกตัดอัตโนมัติอีกครั้ง ฉินจื่ออี้ก็มองโทรศัพท์อย่างเหม่อลอย ทันใดนั้นหน้าฟีดก็เด้งแจ้งเตือนโพสต์หนึ่งขึ้นมา เป็นโพสต์ของอวี้เยียนซู่

จู่ ๆ ในใจก็เกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา มือกลับควบคุมไม่ได้ กดเข้าไปดูโพสต์นั้น ในรูปเป็นตั๋วเครื่องบินสองใบ พร้อมข้อความกำกับว่า

“การรักใครสักคนก็คือ ฉันแค่บอกว่าอยากไปดูหิมะที่สวิตเซอร์แลนด์ เขาก็ทิ้งทุกอย่างแล้วไปกับฉันทันทีโดยไม่ลังเล”

ทันทีที่ดูโพสต์นั้นจบ ใบหน้าของเธอก็ซีดเผือด มือสั่นเทารีบกดโทรหาเส้าสวินฉืออีกครั้ง ครั้งนี้ สายก็เชื่อมต่อในที่สุด

“คุณอาไปสวิตเซอร์แลนด์กับเธอแล้วเหรอ? คุณเคยสัญญากับฉันไว้ว่าจะ…”

ยังไม่ทันพูดจบ ก็ถูกเสียงผู้หญิงจากปลายสายขัดขึ้น ฉินจื่ออี้ถึงได้รู้ว่าคนที่รับโทรศัพท์คืออวี้เยียนซู่

“ฉินจื่ออี้ เธอยังคิดจริง ๆ เหรอว่าอาฉือจะกลับไปหาเธอจริง ๆ เหรอ? เลิกเพ้อฝันได้แล้ว สิ่งที่เธอควรทำตอนนี้ก็คือรีบเก็บของแล้วไสหัวออกจากวิลล่าของอาฉือไปซะ”

พูดจบ เธอก็ไม่รอให้ฉินจื่ออี้ตอบกลับ ก่อนจะกดวางสายไปทันที

เสียงสัญญาณตัดสาย “ตู๊ด ๆ” ดังอยู่นาน ฉินจื่ออี้ก็นั่งเงียบอยู่อย่างนั้นเป็นเวลานานเช่นกัน จนกระทั่งเสียงนาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืนดังขึ้น เธอเพิ่งจะเทอาหารบนโต๊ะทั้งหมดลงถังขยะ แล้วจู่ ๆ เสียงของยมราชก็ดังขึ้นเหนือศีรษะของเธอ

“ฉินจื่ออี้ ครบกำหนดเจ็ดวันแล้ว เจ้าเสียใจไหมที่ทำข้อตกลงนี้กับข้า”

เสียงเย็นเยียบชวนขนลุกแผ่ลอยไปทั่ววิลล่า และในวินาทีที่มันเลือนหายไป ฉินจื่ออี้ถึงได้ยิ้มขมขื่น เสียงอันอ่อนแรงหม่นเศร้าของเธอค่อย ๆ ดังขึ้น

“แม้จะมีความเสียดายอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เคยเสียใจกับการตัดสินใจนี้”

เธอลุกขึ้นเดินไปที่ปฏิทิน ฉีกหน้าสุดท้ายของปฏิทินนับถอยหลังออก แล้วพูดว่า “ให้ฉันจากไปเถอะ”

ทันทีที่คำพูดนั้นจบลง ฉินจื่ออี้ก็มองเห็นร่างของตัวเองค่อย ๆ โปร่งใสขึ้นต่อหน้าต่อตา

เธอยกมือขึ้นมาตรงหน้า มองดูวิญญาณของตัวเองที่โปร่งใสอยู่แล้ว ค่อย ๆ สลายไปจากปลายนิ้ว จากนั้นก็คือมือและขา ก่อนจะลามไปถึงทั้งร่างกาย

สุดท้าย ก็หายไปจนไม่เหลือแม้แต่น้อย

ก่อนจะสลายหายไป เธอมองไปยังที่ไกลออกไป แล้วเผยรอยยิ้มบาง ๆ

“คุณอา… ลาก่อน”

ลากันตลอดไป