ตอนที่5

" ที่คุณพูดเมื่อกี้หมายความว่ายังไง"

" ก็หมายความตามที่พูด ฉันคืนอิสระให้กับคุณ ต่อไปคุณกับเธอก็จะได้คบกันแบบเปิดเผย ลูกในท้องของเธอก็จะได้มีพ่อ แม่คุณเองก็อยากได้เธอเป็นสะใภ้ อยากอุ้มหลานจะแย่ ไม่มีฉันสักคนทุกคนก็จะสมหวังกันหมด "

" ไม่ ผม"

เมลดาตามมาได้ยินที่กานติมาพูดพอดี

" คุณอย่าเข้าใจฉันกับนนท์ผิด เราเป็นแค่เพื่อนกันไม่ได้มีอะไรเลย ถ้าคุณไม่สบายใจฉันจะออกจากงานแล้วไม่ติดต่อกับเขาอีก"

" ฝ้าย เธอมาได้ยังไง "

" ฉันเห็นนายรีบวิ่งออกมาจากห้องทำงานการุณก็วิ่งตามติดๆ คิดว่าคงมีเรื่องอะไรจึงรีบตามมา "

" คุณไม่ต้องทำแบบนั้นหรอก เขารักคุณมานาน คุณก็น่าจะรู้ ในเมื่อคุณก็หย่าแล้ว เขาเองก็เป็นอิสระ คุณกับเขาก็ลงเอยกันได้แล้ว เขารักคุณมากนะ ขนาดเวลานอนยังละเมอเรียกชื่อคุณเลย ตอนนี้คุณกลับมาแล้วสายตาของเขาก็มีแต่คุณ เป็นแบบนี้ฉันเลยไม่อยากใช้ลูกผูกมัดเขาไว้ เพราะรู้ว่าเขาไม่ได้รักฉัน ที่เขาแต่งงานกับฉันเพราะเห็นฉันหน้าตาคล้ายคุณ เลยดึงฉันมาเป็นตัวแทน เป็นตัวสำรองรอคุณกลับมา "

" ไม่ใช่ผมไม่ได้คิดแบบนั้น"

กานติมายิ้มให้เมลดา

" ฉันกับเขาจบกันแล้ว เราไม่ได้จดทะเบียนสมรสกัน ฉะนั้นจึงไม่ต้องหย่า ตามกฎหมายฉันกับเขาไม่ใช่สามีภรรยากัน ขออวยพรให้คุณทั้งคู่รักกันนานๆ อยู่ด้วยกันตลอดไปอย่าแยกจากอีก"

กานติมาเดินออกไปทันที ไม่สนใจใคร

ปรานนท์จะตามแต่เมลดาเกิดเจ็บท้องขึ้นมา

" โอ้ย"

เขาชะงักหัน กลับไปมองเมลดาที่ยืนกุมท้องพิงผนังรีบเข้าไปประคอง

" ฝ้าย เป็นอะไรไป"

" เจ็บ เจ็บท้อง เจ็บมากเลย"

ปรานนท์มองตามกานติมา เขาอยากตามไปอธิบายให้เธอฟัง แต่เห็นเมลดาที่หน้าซีดร้องโอดโอยก็ทิ้งเธอไปไม่ได้

" กิ๊ฟฉันขอโทษ ฉันเป็นคนโทรให้เขามาที่นี่เอง"

" แกทำแบบนั้นทำไม"

" ฉันแค่อยากให้เขามาห้ามแก ไม่ให้แกทำ เด็กบริสุทธิ์เขาไม่รู้เรื่องอะไรด้วย ฉันไม่อยากให้แกทำบาป "

กัญญาเป็นคนพากานติมาที่คลีนิคแห่งนี้เอง แต่ก็รู้สึกผิดไม่อยากให้เพื่อนต้องทำ พอกานติมาต้องเข้าห้องไปทำ ได้ฝากกระเป๋าไว้ที่เธอ เธอจึงตัดสินใจกดหาเบอร์ของปรานนท์ แล้วโทรให้เขามาหยุดกานติมา แต่ก็สายไปเสียแล้ว

กัญญามองดูหน้าของกานติมาที่ซีดเซียว นัยตามีแต่ความเศร้าหมอง ก็รู้สึกสงสาร จึงได้แต่กอดปลอบใจ

" แล้วแกจะเอายังไงต่อไป "

" ฉันจะไปจากที่นี่"

" ไปไหน "

" ยังไม่รู้ แต่จะไปแน่นอน ไปให้ไกลๆ"

ก่อนไปที่คลีนิคทำแท้ง เธอกลับไปที่คอนโดเก็บเสื้อผ้าข้าวของของเธอมาไว้ที่ห้องกัญญาหมดแล้ว เธอกับปรานนท์ไม่ได้จดทะเบียนสมรสกันจึงไม่ต้องไปหย่าให้ยุ่งยาก จะไปก็ไปได้เลย แม้ยังไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน แต่เธอจะไปให้ไกลจากเขา 

ปรานนท์กลับมาที่ห้องเจอแต่ความเงียบเหงาว่างเปล่า เห็นกล่องของขวัญที่เขาให้เธอเป็นสร้อยคอ วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง เปิดดูตู้เสื้อผ้าก็เห็นว่าเสื้อผ้าของเธอหายไปหมด ข้าวของเครื่องใช้ของเธอก็ไม่มีหลงเหลืออยู่เลย เขาทรุดตัวลงหมดแรง ทำไมเธอต้องทิ้งเขาไปด้วย เมื่อคิดถึงเรื่องที่ผ่านมา เขาผิดเอง เขาละเลยไม่สนใจเธอ ทำให้เธอน้อยใจ แต่ทำไมต้องฆ่าลูกของเขาอย่างเลือดเย็นด้วย ทำไม 

ปรานนท์นั่งร้องไห้อยู่อย่างนั้นก่อนจะปาดน้ำตา รีบออกจากห้องขับรถตามหาเธอจนทั่วแต่ก็ไม่พบ เขากลับเข้าห้องมาด้วยใจที่ห่อเหี่ยวเหมือนร่างไร้วิญญาณ ทรุดตัวลงร้องไห้มองดูห้องที่ว่างเปล่าก็ยิ่งเจ็บปวดเธอไม่เหลือของไว้ให้เขาดูต่างหน้าเลย ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ที่นั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ตรงนั้น 

นึกถึงอดีต ครั้งแรกที่เห็นเธอเขาก็สะดุดตาเธอมีใบหน้าที่คล้ายกับเมลดาหลายส่วน เขาอกหักจากเมลดาจึงเข้าไปจีบเธอ ยอมรับอยากให้เธอเป็นตัวแทนของเมลดา จึงตามจีบเธอ จนถึงขั้นขอแต่งงาน ต่อมาเขาได้ข่าวว่าเมลดาระหองระแหงกับปรีติอาจเลิกกัน เขายังมีความหวังว่าเมลดาจะกลับมา แต่เขาก็สงสารกานติมาจะเลิกกับเธอก็เสียดาย อีกอย่างเมลดาจะหย่ากับปรีติแล้วกลับมาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ สำหรับกานติมาเขายังไม่ได้รักเธอ ไม่คิดจริงจัง ไหนๆก็ขอแต่งงานไปแล้ว แต่งก็แต่งสิ แต่ไม่ได้จัดงานแต่งใหญ่โต ไม่ได้พาเธอไปจดทะเบียนสมรส เธอเองก็ไม่เคยเรียกร้องอะไร ทำหน้าที่ภรรยาได้ไม่ขาดตกบกพร่อง เรื่องบนเตียงก็คล่อง งานเธอก็เก่ง ช่วยเขาคว้าโครงการสำเร็จมาได้หลายโครงการ ทำกำไรให้บริษัทได้มาก 

สองปีที่อยู่ด้วยกันมา จากที่คิดว่าไม่รักเธอวันนี้พอเธอจากเขาไป เขาถึงพึ่งรู้ตัวว่าเขาขาดเธอไม่ได้ ทรมานเหลือเกิน เขาไม่รู้ว่าเขาเริ่มรักเธอตอนไหน แต่ที่รู้ๆตอนนี้เขารักเธอ เขารักเธอแล้ว เขาไม่ต้องการเมลดาแล้ว เขาต้องการแค่กานติมาคนเดียว

หลายวันผ่านไป ปรานนท์กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ในมุมห้อง รอบตัวเต็มไปด้วยขวดเหล้า

ศศินารู้เรื่องจากการุณก็รีบมาหาปรานนท์ทันที พอเธอรู้ว่ากานติมาทำแท้งก็ตกใจ ไม่คิดว่ากานติมาจะใจร้ายขนาดนี้ แต่เมื่อได้ฟังเรื่องราวที่การุณเล่าให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างระหว่างพวกเขาตั้งแต่เมลดากลับมา ก็อดเห็นใจไม่ได้ เธอรู้ว่าลูกชายของเธอรักเมลดา พอเมลดาแต่งงานไปกับคนอื่นเขาก็อกหักอยู่นาน กระทั่งเจอกานติมาที่มีหน้าตาคล้ายกับเมลดา เธอรู้ว่าปรานนท์เห็นกานติมาเป็นแค่ตัวแทน เป็นตัวสำรองของเมลดาเท่านั้น ปรานนท์ไม่ได้รักกานติมาเลยในใจมีแต่เมลดา

ตัวเธอเองก็มีส่วนผิด ครั้งนั้นเพราะใส่ใจเมลดา จนลืมนึกถึงความรู้สึกของกานติมาให้คนทำอาหารทะเลไว้รอเมลดา โดยไม่รู้เลยว่ากานติมาแพ้อาหารทะเล ทั้งที่กานติมาเป็นสะใภ้ของเธอมาสองปีแล้ว แต่เธอแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับกานติมาเลย 

" นนท์ลุกขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แกไม่ได้ไปทำงานมาหลายวันแล้วนะ ข้าวปลาก็ไม่ได้กิน แกจะทรมานตัวเองแบบนี้อีกนานแค่ไหน"

ปรานนท์ไม่สนใจยกขวดเหล้าขึ้นมากรอกปาก ศศินาแย่งมาถือไว้

" ถึงต่อให้แกตายอยู่ตรงนี้ หนูกิ๊ฟก็ไม่กลับมาหรอก ในเมื่อแกไม่ได้รักเธอ เธอไปก็ดีแล้วนี่ แกรักหนูฝ้ายมาตลอด รอมาตลอดไม่ใช่เหรอ ในเมื่อตอนนี้แกเป็นอิสระแล้วหนูฝ้ายเองก็หย่าแล้ว งั้นฉันจะไปขอหนูฝ้ายให้แกดีไหม"

ปรานนท์มองหน้าศศินาอย่างไม่พอใจ

" ผมกับฝ้ายเราเป็นแค่เพื่อนกันไม่มีอะไรมากกว่านั้น ผมไม่ได้ชอบเธอแล้ว"

เขาพึ่งรู้ตัวว่าเขารักกานติมาก็ตอนที่เธอไม่อยู่แล้ว เขาอยากให้เธอกลับมา เขาจะดูแลเธอดีๆไม่ละเลยเธอเหมือนอย่างที่ผ่านมาแต่เขาไม่รู้ว่าจะไปตามหาเธอได้ที่ไหน

" แล้วหนูกิ๊ฟหล่ะ แกรู้สึกยังไง"

" ผมอยากให้เธอกลับมา ผมรู้ตัวแล้วว่าผมขาดเธอไม่ได้ ผมรักเธอ แต่ผมไม่รู้ ไม่รู้ต้องทำยังไงให้เธอกลับมาหาผม"

5ปีผ่านไปไวเหมือนโกหก

ปรานนท์เซ็นเอกสารกองโตบนโต๊ะด้วยสีหน้าเย็นชา เสร็จแล้วก็ลุกไปเข้าห้องประชุม ประชุมเสร็จก็ออกไปพบลูกค้าคุยงาน เสร็จก็กลับห้อง เป็นกิจวัตรประจำวันที่เขาทำทุกวัน ตั้งแต่กานติมาจากไปชีวิตของเขาก็วนเวียนอยู่แบบนี้ซ้ำๆ หลังจากเกิดเรื่องครั้งนั้นเมลดาก็ลาออก ได้ข่าวว่ากลับไปอยู่กับพ่อแม่ ตั้งแต่นั้นมาเขาก็ไม่เคยติดต่อเธออีกเลย ไม่สนใจว่าเธอจะเป็นยังไง แต่สิ่งที่เขาทำตลอด5ปีที่ผ่านมาคือการตามหากานติมา แต่ผ่านมา5ปีแล้วก็ยังไม่มีวี่แววจะได้พบเธอ ราวกับว่าเธอไม่มีตัวตน