ตอนที่4

ทั้งสามกำลังเดินออกจากร้าน สวนทางกับพนักงานเสริฟที่กำลังยกต้มยำหม้อไฟมา จังหวะที่พนักงานจะเดินผ่าน ก็สะดุดจนหม้อไฟในมือหลุดมือ สาดมาที่ทั้งสามคน ปรานนท์รีบเอาตัวบังเมลดาไว้ น้ำต้มร้อนๆสาดมาโดนแขนของกานติมาเต็มๆ

กานติมามองดูปรานนท์ที่กอดปกป้องเมลดา จนลืมความเจ็บปวดที่ตัวเองได้รับ 

" คุณครับเป็นยังไงบ้างครับ ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ ขอโทษจริงๆครับ"

ปรานนท์ได้สติหันไปดูกานติมา เห็นเธอกำลังจ้องมองเขาอยู่ เขารีบผละออกจากเมลดาเดินเข้าไปหาเธอ เห็นแขนของเธอถูกลวกจนบวมแดงก็ตกใจ

" คุณ แขนของคุณ ผมจะพาไปโรงพยาบาล"

" ไม่ต้อง คุณไปดูคนรักของคุณเถอะ"

กานติมารีบเดินออกไปจากร้านทันที

" นนท์ เธอกำลังเข้าใจเราผิด"

" อย่าคิดมาก เธอก็แค่งอนนิดหน่อยเดี๋ยวฉันไปส่งเธอก่อนแล้วค่อยไปดูเธอที่โรงพยาบาล"

" อืม นายคุยกับเธอดีๆนะ อธิบายให้เธอเข้าใจหล่ะ"

ออกมาจากร้าน กานติมาโบกแท็กซี่ให้มาส่งที่คลีนิคแห่งหนึ่ง ทำแผลเสร็จก็ไปที่ห้องกัญญาเพื่อนสนิท

" กิ๊ฟแขนแกไปโดนอะไรมาทำไมถึงเป็นแบบนี้"

" คุยงานเสร็จกำลังจะกลับ เจอพนักงานยกหม้อไฟมาเสริฟ แล้วสะดุดล้มทำหม้อไฟหกใส่ฉัน"

" โอ้ยซวยจริงๆ แล้วผัวแกรู้เรื่องไหมเขาไม่พาแกไปโรงพยาบาลเหรอนี่เขาทำอะไรอยู่"

" เขาก็อยู่ด้วย แต่ปกป้องคนรักของเขา"

" อะไรนะ แกเล่ามาให้หมด"

กานติมาเล่าเรื่องของปรานนท์กับเมลดาให้ฟัง รวมถึงเรื่องที่เขากอดปกป้องเมลดาที่ร้านอาหารเมื่อกี้ด้วย กัญญาได้ฟังก็โมโหแทน

" ใข้ได้ที่ไหน ปกป้องคนอื่นต่อหน้าเมียตัวเอง ไอ้นนท์ ไอ้เลวเอ๊ย"

" กัญ ฉันมีเรื่องอยากให้แกช่วย"

" ว่ามาเลยเพื่อน จะให้ฉันช่วยไปจัดการนังฝ้ายแอ๊บแบ๊วนั่นใช่ไหม"

กานติมาส่ายหน้า

" ช่วยหาที่ทำแท้งให้ฉันหน่อย"

กัญญาตกใจจ้องหน้ากานติมาอ้าปากค้างตาโต

ปรานนท์ส่งเมลดาเสร็จก็รีบมาที่โรงพยาบาล คิดว่าหมอน่าจะให้แอดมิทดูอาการ แต่พอมาถึงโรงพยาบาลกลับไม่มีรายชื่อของกานติมาเข้ารับการรักษา เขาขมวดคิ้ว เธอเจ็บขนาดนั้นทำไมไม่มาที่โรงพยาบาล หรือว่าจะกลับห้อง เขากดโทรหาเธอก็ไม่รับ ส่งข้อความไปถามว่าเธออยู่ที่ไหนก็ไม่ตอบกลับ จึงรีบขับรถกลับคอนโด เปิดประตูห้องก็พบกับความว่างเปล่า กดโทรหาเธออีกครั้งก็ปรากฏว่าเธอปิดเครื่องเขาโมโหจะปาโทรศัพท์ลงพื้น แต่เปลี่ยนใจมาปาลงที่นอนแทน

ตอนเช้าปรานนท์มาทำงานที่บริษัท การุณเดินถือแฟ้มเอกสารเข้ามา

" ไปตามกิ๊ฟมาพบฉัน"

" เธอไม่มาหรอกครับ"

" ไม่มา หมายความว่ายังไง "

" เธอลาออกแล้วครับ"

"ลาออก ใครอนุมัติ"

" นี่ครับใบลาออกของเธอ"

การุณเปิดแฟ้มดูใบลาออกแล้วดึงออกมาขยำปาทิ้ง การุณส่ายหัว นึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน เขาอยู่เป็นเพื่อนกานติมาจนทำงานเสร็จ

" ขอบคุณนะคะที่อยู่เป็นเพื่อนฉันจนงานเสร็จ ฉันมีเรื่องอยากให้คุณช่วยหน่อย นี่ค่ะ"

กานติมายื่นใบลาออกให้การุณ 

" ฝากส่งใบลาออกให้ฉันที"

" ทำไมหล่ะครับ หรือว่าบอสใช้งานคุณหนักไป หรือว่าคุณอยากกลับไปทำงานแผนกเดิม งั้นผมจะช่วยพูดกับบอสให้ อย่าออกเลยนะครับ"

" ไม่ใช่หรอกค่ะ "

เพล้ง เสียงของแตกทำให้การุณได้สติ หันไปมองเห็นแก้วกาแฟแตกกระจายอยู่ที่พื้น ปรานนท์ปาแฟ้มทิ้งไปอีกเพื่อระบายอารมณ์ เขากัดฟันกรอดด้วยความโมโห กะอีแค่เรื่องถูกน้ำร้อนหกใส่ แค่เขาปกป้องเมลดา เธอโกรธถึงกับต้องลาออกเลยเรอะ

" ฉันไม่อนุมัติให้เธอออก หึ ก็แค่เรียกร้องความสนใจจากฉันแค่นั้นแหละ "

" เรียกร้องความสนใจ"

" ก็ใช่ไง เมื่อวานตอนอยู่ร้านอาหารหลังจากคุยงานเสร็จ พนักงานทำหม้อไฟหกใส่เธอแต่ฉันไม่ได้ปกป้องเธอ ทำให้เธอถูกน้ำร้อนลวกแขน "

" หา แล้วเธอเป็นยังไงบ้างครับ ตอนนี้แอดมิทอยู่โรงพยาบาลไหน"

" ไม่รู้สิ ฉันไปส่งฝ้ายเสร็จก็ตามไปโรงพยาบาลคิดว่าเธอจะอยู่ที่นั่น แต่เจ้าหน้าที่บอกว่าเธอไม่ได้มารักษาตัวที่โรงพยาบาลกลับห้องไปก็ไม่เห็นเธอ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอไปไหน"

" แล้วบอสไม่คิดจะตามหาเธอเหรอครับ ไม่คิดว่าเธอจะมีอันตรายเหรอ เธอเป็นภรรยาของคุณนะ "

ปรานนท์ใจกระตุกวูบขึ้นมา หรือว่าเธออาจมีอันตรายจริงๆถึงไม่ได้กลับห้อง 

" ผมมีอีกเรื่องจะบอก คืนก่อนบังเอิญผมลืมของเลยกลับไปเอา เจอคุณกิ๊ฟกำลังทำงานอยู่คนเดียว ผมเลยเข้าไปหา ถึงได้รู้ว่าเธอกำลังพิมพ์แผนงานโครงการอยู่ ผมเลยอยู่เป็นเพื่อนเธอ กว่าจะเธอทำงานเสร็จก็เกือบเที่ยงคืน "

" พิมพ์งานอะไรไม่ใช่ว่าเธอเซฟเอาไว้แล้วเหรอก็แค่ปริ๊นออกมา"

" เธอกดลบข้อมูลไปหมดแล้ว ไม่ได้เซฟไว้ครับ เลยต้องมานั่งพิมพ์ใหม่ทีละตัว"

ปรานนท์นึกถึงคืนก่อนเขาคิดว่าเธอไปเลี้ยงฉลองกับทุกคนในแผนกขาย ไม่คิดว่าเธอจะอยู่ทำงานจนดึกดื่น อยู่คนเดียว ถึงว่าทำไมเขาไม่ได้กลิ่นแอลกฮอล์จากตัวเธอ ถึงว่าทำไมเธอถึงบอกว่าจะนำแผนงานมาให้ ก่อนไปเสนองานกับโทนี่แน่นอน เขาคิดว่าเธอเซฟงานเอาไว้ แค่สั่งปริ้นต์ออกมาก็แค่นั้น ไม่คิดว่าเธอจะไม่ได้เซฟไว้จนต้องมานั่งพิมพ์งานใหม่ 

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมา เป็นเบอร์แปลก เขามองดูแล้วไม่ได้สนใจ ไม่มีอารมณ์จะรับ ในหัวครุ่นคิดว่ากานติมาไปอยู่ที่ไหน แต่เสียงโทรศัพท์ก็โทรเข้ามาไม่หยุด

" บอสรับสิครับ บางทีอาจเป็นเรื่องสำคัญก็ได้ "

ปรานนท์มองดูโทรศัพท์ที่โทรมาไม่หยุดก่อนกดรับด้วยความรำคาญ พอได้ฟังที่ปลายสายพูด เขาก็รีบหุนหันออกจากห้องไปทันที การุณไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ใครโทรมา ถึงทำให้ปรานนท์ดูร้อนรนรีบออกไปแบบนั้น แต่ก็รีบวิ่งตามปรานนท์ไป

" คุณแน่ใจนะว่าจะทำ ผนังมดลูกของคุณบาง หากทำไปแล้วโอกาสจะตั้งท้องอีกคงยาก อนาคตคุณอาจมีลูกไม่ได้อีก"

" ฉันตัดสินใจแล้วค่ะ "

ปรานนท์วิ่งกระหืดกระหอบมาที่โรงพยาบาล เจอกานติมาเดินออกมาจากห้องห้องหนึ่งในสภาพอิดโรย มีผู้หญิงคนหนึ่งประคองอยู่ เขารีบเข้าไปหาจับไหล่เธอทั้งสองข้าง มองดูหน้าท้องที่แบนเรียบ ถามด้วยเสียงสั่นเครือ

" ใคร ใครอนุญาตให้คุณทำแท้ง ใครอนุญาติให้คุณฆ่าลูกของผม"

กานติมาปัดมือเขาออก พูดด้วยเสียงราบเรียบ

" ฉันอนุญาติตัวเอง ในเมื่อฉันท้องเองก็มีสิทธิ์ตัดสินใจว่าจะเอาไว้หรือจะเอาออก"

" แต่เขาเป็นลูกของผม ทำไม ทำไมคุณถึงไม่บอกผมว่าคุณท้อง ทำไม"

" บอกหรือไม่บอกต่างกันตรงไหน ยังไงคุณก็ไม่ต้องการเขาอยู่ดี คุณไม่ได้ตั้งใจให้เขาเกิดมาด้วยซ้ำ"

" ใครบอกว่าผมไม่ต้องการ เขาเป็นลูกของผมนะ เป็นเลือดเนื้อเขื้อไขของผม ผมยอมรับว่าไม่ได้ตั้งใจให้เขาเกิดมา แต่ แต่ในเมื่อเขาเกิดมาแล้ว ทำไมคุณต้องทำลายเขาด้วย"

" เพราะคุณไม่เหมาะจะเป็นพ่อของเขา ฉันก็ไม่มีวาสนาจะเป็นแม่ของลูกคุณ คุณมาทำเป็นเสียใจอะไรอยู่ แสดงให้ใครดูเหรอ อีกไม่กี่เดือนคุณก็จะได้เป็นพ่อของลูกคนที่คุณรักแล้ว กลับไปดูแลเธอให้ดี เธอท้องอยู่เครียดไม่ได้ "

" กิ๊ฟ ผมขอโทษ ผมรู้ว่าคุณโกรธผมเรื่องที่ร้านอาหาร ที่ผมไม่ได้ปกป้องคุณ แต่ฝ้ายท้อง ผมกลัวว่าเธอจะเป็นอันตรายตอนนั้น ตอนนั้นผมไม่รู้ว่าคุณก็ท้อง ถ้าผมรู้ผมจะ"

" ถึงรู้คุณก็ปกป้องเธออยู่ดี คุณไปเถอะ ต่อจากนี้ไปเราก็ต่างคนต่างอยู่ "

กานติมาเดินออกมา ปรานนท์รีบคว้าแขนเธอไว้ แต่เป็นแขนข้างที่ถูกน้ำร้อนลวก จนเธอร้องโอ้ย เขารีบปล่อยมือทันที มองดูแขนที่ถูกพันด้วยผ้าก็อต ส่วนที่โผล่พ้นออกมาบวมแดงก็ยิ่งรู้สึกผิดที่ไม่ได้ปกป้องเธอในครั้งนั้น จนเธอน้อยใจถึงกับต้องทำแท้งฆ่าลูกของเขา