ออกเดินทาง

แพขนตายาวขยับไหวไปมา ความเย็นชาของจวนโหวทำให้นางซาบซึ้งใจจนพูดไม่ออก สิ่งที่ทำให้นางแตกสลายซ้ำสองคือประโยคที่โหวฮูหยินพูดกับนางก่อนจากมา คำพูดนั้นกรีดลึกลงสู่ขั้วหัวใจของนาง

เป่าลี่เซียนกำป้ายหยกเอาไว้แน่น ความเสียใจแปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยวอันขมขื่น

บากหน้าไปถึงที่ตระกูลเขายังไม่ต้อนรับ และตัวเขาเองอาจจะตัดใจจากนางไปแล้ว เมื่อเป็นเช่นนี้นางก็จะไม่ขอร้องให้ใครเห็นใจอีก

ความสัมพันธ์สองตระกูลสิ้นสุดลงไปแล้ว สมรสพระราชทานก็ไม่มีแล้ว นางหมดสิทธิ์เรียกร้องเพื่อตนเองเพราะไร้ซึ่งอำนาจ

"เด็กกำพร้าหรือจะสู้จงหย่งโหวผู้ยิ่งใหญ่ได้"

เป่าลี่เซียนค้นหีบไม้ของมารดา ที่ไม่เคยสนใจมาตั้งแต่เด็ก ตำราการแพทย์และสมุนไพรมีหลายเล่มให้ศึกษา นางหยิบเล่มที่รวบรวมบันทึกที่มีสูตรยาครบถ้วนได้หนึ่งเล่มไว้พกติดตัว

เมืองเซิ่งจิงไม่เหมาะกับนางอีกต่อไปแล้ว จึงคิดออกเดินทางแสวงหาอาจารย์ที่ดีที่สุดเพื่อร่ำเรียนให้แตกฉาน นางจะเป็นหมอที่ดีที่สุด เพื่อเป็นประโยชน์ต่อผู้อื่นและเพื่อศักดิ์ศรีของตัวเอง

เป่าลี่เซียนไม่รอช้า เมื่อตัดสินใจแล้วนางเก็บของจำเป็นและตำราใส่ห่อผ้าเพียงหนึ่งห่อ

นางตื่นตั้งแต่เช้ามืด เดินไปพบพ่อบ้านเหอที่กำลังตรวจตราการทำงานของบ่าวรับใช้

"ลุงเหอ ข้ามีเรื่องรบกวนหน่อย"

"ขอรับคุณหนู"

"ท่านลุง ข้าจะไม่อยู่คงอีกนานกว่าจะกลับมา ฝากลุงเหอดูแลด้วย"

นางเอ่ยเสียงแผ่วลงทำเอาชายชราตรงหน้ารู้สึกใจหาย

"คุณหนูจะไปไหนหรือขอรับ เพิ่งกลับจากชายแดน ข้านึกว่าท่านจะอยู่ที่นี่ไปตลอดเสียอีก"

เขามองนางที่ดูซูบเซียวลงไปมาก แววตาไม่สดใสร่าเริงเหมือนเมื่อก่อน ดวงตากลมโตมีรอยบวมช้ำคล้ายผ่านการร้องไห้มาหมาด ๆ เขามองหน้าเด็กสาวที่เห็นมาแต่อ้อนแต่ออกแล้วอดเศร้าเสียใจตามนางไม่ได้ นางตัวคนเดียวไร้ที่พึ่ง เมื่อวานนางบอกว่าจะไปจวนจงหย่งโหวผู้เป็นญาติหนึ่งเดียวที่มีอยู่ ตอนขากลับนางก็เงียบขรึมลงจนผิดปกติ แล้ววันนี้นางยังบอกว่าจะไปและไม่มีกำหนดกลับ

"แสดงว่าเมื่อวานมีเรื่องไม่ดีหรือขอรับ ท่านบอกข้าสิข้าจะช่วยท่านเอง"

ผู้อาวุโสจับมือนางไว้แน่นพยายามถามนางอย่างไม่ลดละ เป่าลี่เซียนสูดลมหายใจลึกขึ้น นางกลั้นทุกความรู้สึกเอาไว้แล้วกลืนลงคอทันที

"ไม่มีเรื่องน่าห่วง เพียงแต่ข้าอยากจะไปเรียนรู้การใช้ชีวิตข้างนอกเท่านั้น"

เหอฝูยิ่งฟังยิ่งรู้สึกว่านางกำลังไร้เหตุผล

"อีกไม่นานก็จะแต่งงานแล้ว ไปเรียนรู้ตอนนั้นเอาก็ได้นะขอรับ มัน...มันอันตรายเกินไป หากคุณหนูเป็นอะไรไปอีกคน ข้าจะบอกวิญญาณนายท่านกับฮูหยินว่าอย่างไร"

เขาเริ่มเสียงสั่นเครือเป็นห่วงนางจับใจ เป่าลี่เซียนจับมือชายชราแน่นพร้อมตบหลังมือเบา ๆ

"ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ ข้าจะไปพบสหายแล้วจากนั้นก็ไปค้นหาว่าจะทำอะไร ลุงเหอไม่ต้องห่วงข้าไปไม่นานก็กลับมา"

นางพูดจาอ่อนโยน นางมักปลอบใจผู้อื่นอยู่เสมอและได้ผลทุกครั้ง พ่อบ้านเหอฝูพยักหน้าพลางถอนหายใจอย่างเป็นห่วงจับใจ เมื่อนางตัดสินใจแน่วแน่เขาก็ได้แต่จำนนและปล่อยนางไปก่อน

คุณหนูผู้นี้ไม่เคยดื้อรั้น นับเป็นครั้งแรกที่นางดึงดันขนาดนี้

"เช่นนั้นขอให้ท่านรักษาตัวด้วย ถึงบ้านสหายแล้วอย่าลืมส่งข่าวนะขอรับ"

"ข้าย่อมแจ้งข่าวท่านลุงแน่นอน"

จวนตระกูลเป่ายามนี้เงียบลงกว่าเมื่อก่อนมาก แม้ทั้งสามคนจะย้ายไปอยู่ชายแดนแต่ยังมีพ่อบ้านเหอและบ่าวรับใช้อยู่จำนวนหนึ่ง ตอนนี้ไม่ใช่อย่างนั้นแล้ว บ่าวไพร่ถูกคัดออกหลายคนเพราะต้องการประหยัดค่าใช้จ่าย อีกหลายคนทยอยขอลาออกเมื่อทราบข่าวลือว่าท่านแม่ทัพทำงานผิดพลาดจนแพ้ศึกสงคราม อาจมีการลงโทษคนหลายฝ่ายรวมถึงบ่าวรับใช้ในจวน

ผ่านมาหนึ่งปีข่าวนั้นเงียบหายไปและไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้น แต่ลูกจ้างก็ลาออกเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงพ่อบ้านเหอที่เป็นคนเก่าแก่ติดตามแม่ทัพเป่าเจิ้งเหว่ยมาตั้งแต่วัยเยาว์ และลูกจ้างผู้ชายอีกสามคนที่เป็นหลานและญาติของเหอฝูที่ยังคงเหนียวแน่นต่อตระกูลเป่ามานาน

นั่นหมายความว่าจวนนี้มีนางเป็นสตรีเพียงคนเดียวท่ามกลางการดูแลรับใช้ของบ่าวผู้ชาย จะว่าไปก็เปรียบเสมือนญาติพี่น้องกัน

นางไม่มีสิ่งใดต้องกังวล เพราะเรื่องภายในจวนพ่อบ้านเหอล้วนจัดการได้หมดและเขาก็ทำได้ดีเสมอมา

เป่าลี่เซียนออกเดินทางโดยรถม้ารับจ้าง นางไม่รบกวนให้ใครไปส่ง อยากเดินทางเงียบ ๆ ลำพัง เรื่องสหายเป็นเรื่องโกหก นางไม่ได้มีสหายและไม่ได้ไปพบใครเป็นพิเศษ นอกจากอาจารย์เฉียวฟง หมอที่เก่งที่สุดทางทิศตะวันออก นางเคยได้ยินว่าหมอท่านนี้เป็นหมอเทวดา รักษาโรคยาก ๆ ได้ดีกว่าหมอหลวง เพียงแต่เขาเดินทางบ่อย ต้องรักษาคนป่วยที่อยู่ห่างไกลเป็นประจำ

ขณะเดียวกันที่เมืองเหวินเฉิงอันห่างไกล

บรรยากาศภายในห้องทำงานของที่ว่าการมณฑลเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลากพู่กัน เซียวเหวินรุ่ยในชุดขุนนางเต็มยศนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ใบหน้าดูซูบซีดและแววตาเต็มไปด้วยความทุกข์ระทม มือของเขากำพู่กันแน่นจนข้อนิ้วซีด

กู้เฉิง องครักษ์คนสนิทก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าหนักใจ ก่อนจะประสานมือรายงานเสียงแผ่ว

"ใต้เท้า สายสืบที่ข้าส่งไปสืบข่าวคราวของตระกูลเป่าที่ชายแดนรายงานกลับมาแล้วขอรับ"

เซียวเหวินรุ่ยเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาสั่นระริกด้วยความหวังเต็มเปี่ยม

"เป็นอย่างไร เจอนางหรือไม่"

กู้เฉิงคุกเข่าลงกับพื้น ก้มหน้าต่ำด้วยความสะเทือนใจ

"เรียนใต้เท้า คุณหนูไว้ทุกข์ให้แม่ทัพเป่าและฮูหยินครบกำหนดก็เดินทางกลับเมืองหลวงเซิ่งจิงโดยไม่ได้แจ้งผู้ใด แต่ตอนนี้นางไม่ได้อยู่ที่จวนขอรับ คนที่จวนบอกว่านางเดินทางไปพบสหายและไม่รู้อยู่เมืองใดเพราะนางไม่ได้บอกไว้ ไม่ให้รถม้าของจวนไปส่ง ไม่ให้ผู้ใดติดตาม"

สิ้นคำพูดรายงาน พู่กันในมือของเซียวเหวินรุ่ยหักสะบั้นลงเป็นสองท่อน ใจของเขาดิ่งวูบลงสู่ความมืดมิด ความอ้างว้างระคนรันทดใจเกาะกุมหัวใจจนแทบอ่อนแรง เขามองออกไปนอกหน้าต่างพลางคร่ำครวญในใจ

'ลี่เซียน เจ้าอยู่ที่ใด หากมีปัญหาเหตุใดจึงไม่มาหาข้า'

เป่าลี่เซียนไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อนตอนที่ท่านพ่อท่านแม่ของนางเสียชีวิตช่วงแรกยังเขียนจดหมายส่งมาหาเขาที่จวน เขาเคยบอกแล้วว่ามารับตำแหน่งที่เหวินเฉิง และทันที่ที่กลับเมืองหลวงให้ไปหาเขาที่จวนโหว ไปคารวะท่านพ่อท่านแม่เอาไว้ก่อน เมื่อเสร็จงานสำคัญเขาจะแต่งงานกับนางทันที

ยามนี้เขาก็มึนงงเช่นกัน จวนโหวไม่ส่งข่าวใดและนางก็เงียบหายไปราวกับคนไม่รู้จักกัน

เซียวเหวินรุ่ยเร่งสะสางงานเร็วที่สุดแล้วเดินทางกลับเมืองหลวง ได้ฝากฝังงานให้กู้เฉิงสานต่อ

เสียงเกือกม้าดังมาแต่ไกล ประตูจวนจงหย่งโหวเปิดอ้าออกกว้างต้อนรับคุณชายของเดียวของตระกูลเซียว เขาไม่รอช้าลงจากหลังม้ารุดไปยังเรือนใหญ่โดยไม่สนใจคนรอบข้างที่ลอบมองกันอย่างไม่ค่อยสบายใจนัก

"เหวินรุ่ยกลับมาแล้ว จะอยู่กี่วันหรือ"

เสียงอบอุ่นของมารดาถามไถ่พลางมองสำรวจความเรียบร้อยของบุตรชายอย่างภาคภูมิใจ

"ท่านแม่ ลี่เซียนมาที่นี่หรือไม่ขอรับ"

เขาถามอย่างร้อนใจโดยไม่สนใจเรื่องที่มารดาถามไปเมื่อครู่ ทำให้นางหน้าตึงขึ้นมาทันที

"กลับมาก็ถามหาคนอื่น เจ้าเห็นพ่อแม่เป็นหัวหลักหัวตอหรืออย่างไร ลูกหนอลูก พ่อแม่เป็นห่วงกินไม่ได้นอนไม่หลับ แต่เจ้ากลับห่วงใยผู้อื่น"

เซียวเหวินรุ่ยรู้ตัวว่าทำให้มารดาเสียความรู้สึกจึงเข้าไปถามไถ่นาง

"ท่านแม่ ข้าไม่ได้ตั้งใจขอรับ เพียงแต่ข้าได้ยินข่าวไม่ค่อยดีเกี่ยวกับนาง"

"หากไม่ดีก็เพราะนางทำตัวเองไม่เกี่ยวกับเจ้า เข้าไปข้างในเถิดท่านพ่อของเจ้ารออยู่"

หลังรับประทานอาหารค่ำ เซียวเหวินรุ่ยไม่ลืมถามเรื่องของเป่าลี่เซียนขึ้นมา

"ท่านพ่อขอรับ ลี่เซียนได้มาที่นี่หรือไม่ขอรับ"

"เจ้าถามถึงนางทำไม"

"ข้าไม่ได้ข่าวคราวนางอีกเลยได้ยินว่ากลับจากชายแดนแล้วและตอนนี้อยู่ที่ใดก็ไม่รู้ ข้ากระจายให้คนออกตามสืบแต่ยังไม่ได้ความเลยขอรับ"

เซียวหย่งคังจ้องมองบุตรชายครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจเด็ดขาด

"นางจะเป็นอย่างไรไม่เกี่ยวกับตระกูลเราแล้ว ข้าจะไปขอยกเลิกสมรสพระราชทานให้ เจ้าจะได้เป็นอิสระเสียที"

"ท่านพ่อ!"

"ข้าไม่เคยเห็นด้วยแต่แรกอยู่แล้ว แต่ในเมื่อเป็นประสงค์ของฝ่าบาทที่เอ็นดูเจ้า หวังพึ่งพาเจ้าในภายหน้าข้าก็ไม่ได้คัดค้านอะไร ตอนนี้เจ้าเป็นผู้ว่าการ มีเกียรติยศและยังเป็นผู้สืบทอดจวนโหว สมรสพระราชทานกับเด็กกำพร้านั่นก็ไม่จำเป็นแล้ว"